1 царстваў 29 разьдзел

 

 

І сабралі Філістымляне ўсе рушэньні свае ў Афэку, а Ізраільцяне атабарыліся каля крыніцы, што ў Ізрэелі.

 

И собрашеся потомъ вся войска Филистымская у Афетъ, и Ізраилтяне сташа у кладезя, еже бе въ Езраили.

Князі Філістымскія ішлі з сотнямі і тысячамі, а Давід і людзі ягоныя ішлі ззаду з Анхусам.

 

Князи же Филистымскые идяху въ полцехъ по сту и по тысещи, Давыд же и мужи его были суть въ останочномъ полце съ Ахисом.

І казалі князі Філістымскія: што гэта за Габрэі? Анхус адказваў князям Філістымскім: хіба ня ведаеце, што гэта Давід, раб Саўла, цара Ізраільскага? ён пры мне ўжо болей году, і я не знайшоў у ім нічога благога з часу яго прыходу да гэтага дня.

 

Тогда рекоша князи Филистымскии къ Ахису: «Что хотять сезде Евреи сии?» И рече Ахисъ къ князем Филистымским: «Еда ли не занете Давыда, онже былъ рабъ Саула, царя Ізраилева? Сей ест у мене от многыхъ дней и лет, и не знайдохъ в немъ ничего злого от того дня, яко ко мне пришол ест, даже и до днесь».a

І абурыліся на яго князі Філістымскія, і сказалі яму князі Філістымскія: адпусьці ты гэтага чалавека, няхай ён сядзіць у сваім месцы, якое ты яму вызначыў, каб ён ня йшоў з намі на вайну і не зрабіўся праціўнікам нашым на вайне. Чым ён можа ўмілажаліць гаспадара свайго, як не галовамі гэтых мужчын?

 

И розгневалися сут на Ахиса вси князи Филистымские, и рекоша к нему: «Да навратится Давыдъ, и да пребудет въ граде, в немже посадилъ еси его, и да не идеть с нами къ бою, да бы не был съпротивник нашъ, егда начнемы ся бити. И како иначей а лепей можеть онъ усмирити гневъ господина своего Саула? Токмо главами нашими.

Ці ня той гэта Давід, якому сьпявалі ў карагодах, кажучы: Саўл пабіў тысячы, а Давід — дзясяткі тысяч?

 

Не сей ли то ест Давыдъ, емуже пояху: “Поразилъ Саулъ тысещу, а Давыдъ десеть тысещей”b?»

І паклікаў Анхус Давіда і сказаў яму: жывы Гасподзь! ты сумленны і вачам маім прыемна было б, каб ты выходзіў і ўваходзіў са мною ў рушэньні; бо я не заўважыў у табе благога з часу прыходу твайго да мяне да сёньня; але ў вачах князёў ты ня добры.

 

Тогда возвал Ахисъ Давыда и рече к нему: «Живъ ест Господь, яко праведенъ еси и добръ предъ очима моима, и входъ твой и исходъ до войска со мною ест. И не знайдохъ в тобе никакова зла от того дня, воньже еси пришол до мене, даже и доселе. Но княземъ не любишься,

Дык вось, вярніся цяпер і йдзі зь мірам і не дражні князёў Філістымскіх.

 

протожъ навратися домовъ и иди с миром, а не гневай очию князей Филистымских».

Але Давід сказаў Анхусу: што я зрабіў, і што ты знайшоў у рабе тваім з таго часу, як я перад тварам тваім, і да сёньня, чаму бо мне ня ісьці і не ваяваць з ворагамі гаспадара майго, цара?

 

Рече же Давыдъ къ Ахису: «И что есмъ учинил или что видялъ еси по мне, рабе твоемъ, таковаго от того дня, якоже приидохъ к тобе, даже и по днесь, прочто быхъ не шолъ на войну на врагы господина моего, царя?»

І адказваў Анхус Давіду: будзь пэўны, што ў вачах маіх ты добры, як анёл Божы; але князі Філістымскія сказалі: хай ён ня йдзе з намі на вайну.

 

Отвеща же Ахисъ и рече къ Давыду: «Вемъ, иже добръ еси ты предъ очима моима, яко ангел Божий, но князи Филистымскыи рекоша: “Да не идет с нами к бою”.

Дык вось, устань раніцай ты і рабы гаспадара твайго, якія прыйшлі з табою; і ўстаньце раніцай, і калі разьвіднее, ідзеце.

 

Сего для рано въставъ, ты и мужи, ониже пришли суть с тобою, и на свитании от[ъ]идите домов».

І ўстаў Давід, сам і людзі ягоныя, каб ісьці раніцай і вярнуцца ў зямлю Філістымскую. А Філістымляне пайшлі ў Ізрэель.

 

Тогда въстал ест в ночи Давыдъ и мужи его, абы отошли рано, и навратишеся в землю Филистымскую. Филимтымляне же въниидоша до Езраеля.