Рут 4 разьдзел

 

 

Ваоз пайшоў да брамы і сядзеў там. І вось, ідзе міма родзіч, пра якога казаў Ваоз. І сказаў яму Ваоз: зайдзі сюды і сядзь тут. Той зайшоў і сеў.

 

Тогда иде Воозъ ко вратомъ градовымъ и сяде ту. И егда узрелъ близшего Руфина, идущего туда, позвалъ его именемъ и рече к нему: «Пойди семо и поседи ту мало». Он же прииде и сяде с нимъ.

Ваоз узяў дзесяць чалавек з старэйшынаў горада і сказаў: сядзьце тут. І яны селі.

 

Потом Воозъ позвалъ естъ десеть мужовъ, старейшинъ от града, и рече к ним: «Поседите туто». И внегда сели,

І сказаў Ваоз родзічу: Наэмінь, якая вярнулася з палёў Маавіцкіх, прадае частку поля, што належыць брату нашаму Элімэлэху;

 

нача Воозъ глаголати ближнему своему: «Часть рольи брата нашего Елимелеха продаеть Ноема, жена его, еже навратилася ест к намъ из земли Моавское.

я рашыўся давесьці да вушэй тваіх і сказаць: купі пры ўсіх, што сядзяць тут, і пры старэйшынах народу майго; калі хочаш выкупіць, выкупляй; а калі ня хочаш выкупіць, скажы мне, і я буду ведаць; бо апрача цябе няма каму выкупіць, а пасьля цябе я. Той сказаў: я выкупаю.

 

И сее хощу промолвити пред тобою и предо всими старейшинами людей моих: хощеши ли владети полемъ тымъ правомъ близкости твоея, купи жъ е и владей имъ. Пакли же не хощеши, поведи мне, да ведаю, что чинити имаю, понеже несть близшего к тому, кроме тебе, иже первый еси, и мене, иже вторый есми по тобе». И отвеща ему ближний его: «Азъ куплю поле тое».

Ваоз сказаў: калі ты купіш поле ў Наэміні, ты павінен купіць і ў Рут Маавіцянкі, жонкі памерлага, і павінен узяць яе замуж, каб узнавіць імя памерлага ў надзеле ягоным.

 

Рече к нему паки Воозъ: «Еда же хощеши купити поле от жены Елимелеховы, то имаши к тому поняти Руфъ моавитскую, жену умеръшего сына Елимелехова, да возбудишъ имя ближнего твоего в достоании его».

І сказаў той родзіч: не магу я ўзяць яе сабе, каб не парушыць свайго надзелу: прымі яе ты, бо я не магу прыняць.

 

Той же отвеща ему: «Азъ отпущаю право близкости своея, яко не хощу погубити родины моея, еже остала ест. Ты приими близкость мою. Се, я радъ поступаюся тобе».

Раней быў такі звычай у Ізраіля пры выкупе і пры абмене дзеля пацьвярджэньня якой-небудзь справы: адзін здымаў бот свой і даваў другому, і гэта было сьведчаньнем у Ізраіля.

 

Сей же обычай былъ естъ стародавна в людехъ Ізраилевыхъ межи ближъними: естъли же когда одинъ другому своея близъкости отступовалъ, и да бы тое отступование было моцно, то иззулъ мужъ той чоботъ свой и далъ и ближнему своему; а то было за сведомие в сынехъ Ізраилевыхъ.a

І сказаў той родзіч Ваозу: купі сабе. І зьняў бот свой.

 

Протожъ рече Воозъ ближнему своему: «Иззуй чоботъ свой». Он же скоро иззулъ с ноги своея.

І сказаў Ваоз старэйшынам і ўсяму народу: вы цяпер сьведкі таго, што я купляю ў Наэміні ўсё Элімэлэхавае і ўсё Хілеонавае і Махлонавае:

 

Тогда глагола Воозъ ко старейшинам града и ко всем людемъ, освещая то, и рече: «Сведетели есте вы днесь, иже азъ владею всими речами, еже быша Елимелеховы, и Хелионовы, и Маалоновы, понеже спущаеть мне Ноема.

таксама і Рут Маавіцянку, жонку Міхлонаву, бяру сабе за жонку, каб пакінуць імя памерлага ў надзеле ягоным і каб ня зьнікла імя памерлага сярод братоў ягоных і каля брамы месца, дзе ён жыў: вы сёньня сьведкі таго.

 

И поимую за себе Руфъ моавитскую, жену Маалонову, абыхъ возбудилъ имя мужа, умершего ей, в достоание ему, да не загинеть имя его посреди братии своея, сыновъ Ізраилевыхъ. Вы пак ныне послушници есте».

І сказаў увесь народ, які каля брамы, і старэйшыны: мы сьведкі; хай створыць Гасподзь жонку, што ўваходзіць у дом твой, як Рахіль і як Лію, якія абедзьве заснавалі дом Ізраілеў; набывай багацьце ў Эфрафе, і хай славіцца імя тваё ў Віфляеме;

 

И отвещаша вси людие, иже быша тогда во вратахъ, и старейшины града, глаголюще: «Мы светкове есмо. Да учинить Господь Богъ съ женою сею, якоже учинилъ ест з Рахилемъ и Лиею, ониже розплодили суть людей Ізраилевыхъ. И да будеть то на повчение инымъ во Ефрате, и да прославится имя ее во Вефлиоме!

і хай будзе дом твой, як дом Фарэса, якога нарадзіла Тамар Юду, ад таго семя, якое дасьць табе Гасподзь ад гэтай маладзіцы.

 

И буди домъ твой, яко домъ Фаресовъ,b егоже роди Фамаръ Іюде, от плоду твоего, еже дасть тобе Господь Богъ съ младицею сею».

І ўзяў Ваоз Рут, і яна зрабілася яго жонкаю. І ўвайшоў ён да яе, і Гасподзь даў ёй цяжарнасьць, і яна нарадзіла сына.

 

Тогда понялъ ест Воозъ собе Руфъ за жену и живяше с нею. И дал естъ имъ Господь Богъ, иже почала и породила сына.

І казалі жанчыны Наэміні: дабраславёны Гасподзь, што ён не пакінуў цябе сёньня без нашчадка! і хай славіцца імя яго ў Ізраілі!

 

И рекли суть жены к Ноеме: «Благославен Господь Бог, иже не допустилъ, абы загинул намесник роду твоего! И имя его да именуется в людехъ Израилевых!

ён будзе радасьцю і кармільцам у старасьці тваёй, бо яго нарадзіла нявестка твая, якая любіць цябе, якая табе лепей за семярых сыноў.

 

И да бы потешилъ душу твою и докормил тя смерти, понеже от невесткы твоея народися; той же возлюбить тебе и многимъ болей будеть тобе утешенейший, нежели бы еси имела седмъ сыновъ».

І ўзяла Наэмінь дзіця гэтае, і насіла яго ў абдымках сваіх, і была яму за няньку.

 

Тогда, вземши сына Ноеми на лоно свое, пестовала и и кормила, яко пестунья.

Суседкі далі яму імя і казалі: «у Наэміні нарадзіўся сын», і далі імя яму: Авід. Ён бацька Есэя, бацькі Давідавага.

 

Суседы пакъ, радующеся с нею, глаголаху: «Народился ест сын Ноеме». И прозвали суть имя его — Оведъ. Сей был ест отець Іосеовъ, отца Давыдова.

І вось род Фарэсаў: Фарэс спарадзіў Эсрома;

 

cТо суть родове Фаресовы: Фаресъ родилъ Есрома,

Эсром спарадзіў Арама; Арам спарадзіў Амінадава;

 

Есром же родил Арама, Арам же родил Аминадава,

Амаінадаў спарадзіў Наасона; Наасон спарадзіў Салмона;

 

Аминадав же родилъ Наасона, Наасонъ же родилъ Салмона,

Салмон спарадзіў Ваоза; Ваоз спарадзіў Авіда;

 

Салмонъ же родилъ Вооза, Воозъ же родилъ Оведа,

Авід спарадзіў Есэя; Есэй спарадзіў Давіда.

 

Овед же родил Іосея, Іосей же родилъ Давыда-царя.