Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць?
Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.
Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы.
Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся.
Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?
Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя?
Часьцей бачыў я [зьнішчэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх.
Ад гневу Божага яны гінуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.
Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца.
Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца.
І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.
У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае,
ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся.
Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру:
“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго?
Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знаходзіць правіннасьць.
Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль.
Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна.
І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня маюць розуму”.
