Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
У адказ Эліфаз Тэманіт сказаў:
«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць?
«Калі пачнём мы размаўляць з табою, можа, прыкра табе будзе, але пачатую размову хто зможа стрымаць?
Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.
Вось, навучаў ты многіх і спрацаваныя рукі ўмацоўваў,
Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы.
словы твае ўмацавалі тых, што хісталіся, і каленям дрыжачым надаў ты сілы.
Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся.
А цяпер прыйшла да цябе бяда, і ты аслабеў, кранула цябе яна, і ты ўстрывожыўся.
Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?
Страх твой перад Богам — хіба не надзея твая, дасканаласць шляхоў тваіх — хіба не спадзяванне тваё?
Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя?
Прыгадай, прашу цябе, хто бязгрэшны калі загінуў або калі знішчаны былі праўдзівыя?
Часьцей бачыў я [зьнішчэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх.
І нават лепш сказаць: я бачыў, што тыя, хто чыняць несправядлівасць і сеюць пакуты — і пажынаюць іх,
Ад гневу Божага яны гінуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.
загінулі ад подыху Бога і звяліся духам гневу Яго.
Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца.
Рыканне льва, і голас ільвіцы, і зубы львянят патрушчыліся.
Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца.
Леў загінуў, бо не меў здабычы, і львяняты пагубляліся.
І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.
Потым да мяне таемна данеслася слова, і вуха маё прыняло яго ціхі голас.
У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае,
У жаху начных прывідаў, калі звычайна людзей сон агартае,
ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся.
ахапіў мяне страх і трымценне, так што ўсе косці мае агарнуліся жахам.
Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.
І, калі дух праходзіў у маёй прысутнасці, дыбам сталі валасы на целе маім.
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру:
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку яго, — здань перад вачамі маімі, — і пачуў я голас, быццам лёгкага ветру:
“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго?
“Ці можа чалавек быць справядлівейшым за Бога, або ці будзе муж чысцейшым за свайго Творцу?
Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знаходзіць правіннасьць.
Вось, не мае Ён надзеі ў паслугачах Сваіх і ў анёлах Сваіх знаходзіць сапсаванасць.
Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль.
Наколькі ж болей — тыя, што жывуць у гліняных дамах, падмурак якіх стаіць у парахне. Звядуцца яны, быццам моль!
Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна.
Ад раніцы да вечара яны занепадаюць і, паколькі ніхто не заўважае, згінуць навечна.
І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня маюць розуму”.
Ці не выдаляецца ад іх і маёмасць іх, што засталася? Яны памруць, ды не з мудрасцю”.