Ёва 6 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказаў Ёў, і сказаў:
У адказ Ёў сказаў:
«О, каб было ўзята на вагу гора маё, і разам з ім былі ўзважаны пакуты мае!
«О, каб узважылі гора маё і няшчасце маё паклалі побач на шалях!
Цяпер вось яно цяжэйшае за пясок марскі, таму неразважныя словы мае.
Цяпер яно, пэўна, цяжэйшае за пясок марскі, таму хістаюся я ў словах маіх.
Бо стрэлы Усемагутнага ў-ва мне, і атруту іхнюю п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Бо стрэлы Усемагутнага ўва мне, і атруту іх п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Ці будзе раўсьці асёл, маючы траву? Або ці будзе рыкаць вол, стоячы пры поўным жолабе?
Ці будзе асёл раўці, калі ў яго будзе трава? Або ці ж будзе мыкаць вол, калі будзе стаяць пры поўных яслях?
Ці ж нехта будзе есьці нясмачнае, якое не пасолена? Або ці можа смакаваць бялок яечны?
Або ці можна з’есці прэснае — тое, што не пасолена? Або ці ёсць смак у яечным бялку?
Тое, чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер у хваробе сталася ежай для мяне.
Тое, да чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер, у бядзе, сталася ежай для мяне.
Хто зробіць, каб споўнілася жаданьне маё, і тое, чаго чакаю, ці дасьць мне Бог?
Хто зробіць, каб дайшла просьба мая і каб даў мне Бог тое, чаго чакаю?
Няхай Бог раструшчыць мяне, няхай працягне руку Сваю і зьнішчыць мяне!
О, каб жа Бог раструшчыў мяне; хай працягне Ён руку Сваю і заб’е мяне!
Няхай будзе гэта пацехай маёй, і я буду радавацца ў мучэньнях маіх, бо не пагардзіў словамі Сьвятога.
Хай гэта будзе мне суцяшэннем, і я ўзрадуюся нават у няшчасці, хай яно нават не скончыцца, і не ўхілюся я ад слоў Святога.
Якая сіла мая, каб вытрываць усё гэта? Або які канец мой, каб цярпліва перанесьці ўсё гэта.
Што за моц мая, каб вытрываць? Або што за канец мой, каб жыць і цярпець?
Ці цьвёрдасьць камяня — гэта сіла мая? Або ці цела маё з медзі?
Хіба моц каменя — гэта моц мая? Хіба цела маё меднае?
Ці я маю дапамогу для сябе і ці ёсьць для мяне ратунак?
Няўжо няма мне ўспамогі ўва мне і мужнасць таксама аддалілася ад мяне?
Хто ня зьявіць сябру свайму міласэрнасьць? Хіба той, хто не баіцца Усемагутнага?
Хто пазбаўляе сябра свайго міласэрнасці, той пагарджае павагай да Усемагутнага.
Браты мае здрадзілі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія зьнікаюць.
Браты мае падманулі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія марнеюць,
Яны чарнеюць ад лёду, калі спадзе на іх сьнег,
чарнеючы, чарнеюць ад лёду, калі раптам спаў на іх снег.
а ў час, калі сушыць, яны высыхаюць, і ў сьпякоту зьнікаюць з месца свайго.
А ў час, калі расцякаюцца, яны перасыхаюць і, калі становіцца цёпла, знікаюць са свайго месца.
І зводзяць яны падарожнікаў са шляхоў іхніх, і тых, што вандруюць праз пустыню, губяць.
Збіваюцца са шляхоў сваіх многія вандроўнікі; тыя, што ідуць праз пустыню, гінуць.
Падарожныя з Тэмы шукаюць праходу да іх, і вандроўнікі з Шэвы ўскладаюць надзею на іх,
Караваны Тэмы ўглядаюцца [у іх], вандроўнікі Сабы спадзяюцца на іх,
і расчароўваюцца ў спадзяваньні сваім, прыйшлі туды і набраліся сораму.
пасаромеліся яны, што спадзяваліся; прыйшлі туды і агарнуліся сорамам.
Такія і вы для мяне цяпер: убачылі няшчасьце маё і напоўніліся страхам.
Такія і вы зрабіліся для мяне цяпер, бачачы няшчасце маё, баіцеся.
Ці ж я прасіў вас: “Прынясіце мне штосьці, і з маёмасьці вашай падаруйце мне.
Ці ж я сказаў: “Прынясіце мне і абдаруйце мяне чымсьці з маёмасці вашай”
Вызваліце мяне з рукі ворага і вырвіце мяне з рукі прыгнятальніка”?
або: “Вызваліце мяне з рукі ворага ды вырвіце мяне з рукі магутных”?
Навучыце мяне, а я памаўчу, і калі я заблукаў, растлумачце мне.
Навучыце мяне, а я памаўчу, і, калі чаго не ведаю, растлумачце мне.
Якія балючыя словы праўды! Але што даводзяць дакараньні вашыя?
Чаму вы аддаляецеся ад слоў праўды? Бо няма між вамі нікога, хто б мог дакараць мяне.
Вы прыдумляеце словы на абвінавачваньне, але на вецер пускаеце словы вашыя.
Вы будуеце прамову толькі дзеля наракання, але словы вашыя безнадзейныя — на вецер.
На сірату вы нападаеце і робіце шкоду сябру вашаму.
На сірату вы нападаеце і намагаецеся абвергнуць сябра вашага.
Цяпер, прашу, паслухайце мяне, бо на вачах вашых не скажу няпраўды.
Цяпер, прашу, павярніцеся да мяне, бо перад абліччам вашым не скажу няпраўды.
Паверце, няма тут падману! Паверце, я трымаюся праведнасьці сваёй.
Зважайце! Не будзе тут няшчырасці. Зважайце! Дагэтуль са мною справядлівасць мая.
Ці гавару я няпраўду? Ці паднябеньне маё ня цяміць, што ёсьць ліхотай?
Хіба ёсць на языку маім няшчырасць? Ці ж пабнябенне маё не распазнае нягоднасці?
