Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
А цяпер сьмяюцца з мяне маладзейшыя за мяне днямі, бацькоў якіх я грэбаваў пакласьці разам з сабакамі пры авечках маіх.
Цяпер жа смяюцца з мяне маладзейшыя за мяне гадамі, бацькоў якіх не лічыў я годнымі паставіць побач з сабакамі стада майго;
Бо сіла рук іхніх мне была не патрэбная. Поўня сілы іх мінула.
сіла рук іх мне была не патрэбная, і сіла іх юнацкая ўся звялася.
З бяды і з голаду яны зьнемагліся, і жывіліся ў [зямлі] бясплоднай, зруйнаванай і спустошанай.
Бядой і голадам спустошаныя, яны марнелі ў пустыні, у позні час былі віхура і спусташэнне [для іх];
Зьбіралі лебяду і хмызьнякі, і корань ядлоўца быў хлебам іхнім.
і жывіліся яны травой і карою дрэў, ежай іх быў корань ядлоўцу.
Спасярод сябе іх выкідалі і крычалі на іх, як на злодзеяў.
Са свайго асяродка іх выкідалі, крычалі на іх, як на злодзеяў.
І жылі яны ў сухіх ярах, у ямах зямлі і ў скалах.
І пражывалі яны на берагах рэк ды ў пячорах зямных і каменных.
Раўлі яны ў хмызьняках і зьбіраліся пад цернямі,
Раўлі яны між кустоў і збіраліся пад цернямі.
сыны неразумных і сыны без імя, выгнаныя з зямлі.
Сыны неразумных і подлых, і выгнаныя прэч з зямлі.
А цяпер стаўся я для іх насьмешкай і зрабіўся ім у прыказку.
Цяпер абярнуўся я песенькай іх і зрабіўся ім у прыказку.
Яны брыдзяцца мяне і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромеюцца пляваць мне ў твар,
Ненавідзяць яны мяне, і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромяцца пляваць мне ў твар,
бо Ён разьвязаў пояс мой, і ўдарыў мяне, і яны скінулі вузду [з сябе] перад абліччам маім.
бо Ён раскрыў калчан Свой, і паразіў мяне, і акілзаў вусны мае.
Праваруч паўстаюць падшыванцы і падстаўляюць нагу мне, і накіроўваюць на мяне сьцежкі загубы сваёй.
З правага боку паўсталі яны, збілі мяне з ног і нарыхтавалі супраць мяне сцежкі згубы.
Папсулі яны дарогі мае, карыстаюцца з пакутаў маіх, і ня трэба ім дапамога.
Заблыталі яны дарогі мае, паставілі пасткі на мяне і адужалі, не было ніводнага, хто б прынёс дапамогу.
Як праз вылом муру напалі яны на мяне, і спад руінаў выскокваюць.
Як праз вылам і адтуліну мура, напалі на мяне і з-пад руінаў рынуліся.
Жахі агарнулі мяне; як вецер зьнікла веліч мая, і збаўленьне маё, як хмара, праляцела.
Жахі павярнуліся да мяне; як вецер, прамінае веліч мая; і шчасце маё праляцела, як воблака.
І цяпер выліваецца з мяне душа мая, і дні гора нахлынулі на мяне.
І цяпер выліваецца ўва мне душа мая і дні гора апанавалі мяне.
Ноччу [боль] пранізвае косткі мае, і тыя, што ядуць мяне, ня сьпяць.
Ноччу косці мае свідруюцца пакутамі, і тыя, што ядуць мяне, не спяць.
Моцна прыстала да мяне адзеньне маё, і прыліпла сукня мая да мяне.
З сілаю дуба трымаецца адзенне маё, і, быццам карсетам, кашуляй аперазалі мяне.
Ён кінуў мяне ў балота, і я стаўся падобны да пылу і попелу.
Кінуў Ён мяне ў балота, і стаўся я падобны да пылу і попелу.
Я клічу Цябе, але Ты не адказваеш мне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Я клічу Цябе, але Ты не чуеш мяне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Ты стаўся бязьлітасным для мяне і з моцаю бічуеш мяне рукою Тваёй.
І перамяніўся Ты для мяне ў жорсткага, і ў апантанасці рукі Сваёй варагуеш са мною.
Ты падняў мяне і пусьціў на вецер, і спустошыў мяне.
Ты падняў мяне і, пусціўшы, быццам вецер, спустошыў мяне.
Ведаю, што Ты на сьмерць вядзеш мяне, і ў дом, дзе зьбярэцца ўсё жывое.
Ведаю, што Ты выдасі мяне на смерць, дзе ўсталяваны дом кожнаму жывому.
Хіба не працягвае рукі зруйнаваны? Ці не крычыць ён у няшчасьці сваім?
Ды ўсё ж не на знішчэнне Ён працягвае руку, і ў Яго зыходзе будзе збаўленне.
Ці ня плакаў я над пакрыўджаным? Ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Ці не плакаў я калісьці над тым, хто пакрыўджаны быў, і ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і шукаў сьвятла, але прыйшла цемра.
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і чакаў святла, але прыйшла цемра.
Нутро маё кіпіць і не змаўкае, нахлынулі на мяне дні гора майго.
Нутро маё кіпіць несупынна; нахлынулі на мяне дні пакуты.
Хаджу я счарнелы, але не ад сонца, устаю ў грамадзе і крычу.
Хадзіў я з агідным абліччам, без суцяшэння, падымаючыся ў грамадзе, крычаў.
Я стаўся братам для шакалаў і бліжнім для страусаў.
Стаўся я братам драконам і сябрам страусам.
Скура мая счарнела на мне, і косткі мае высахлі ад сьпякоты.
Мая скура пачарнела на мне, і косці мае высахлі ад спякоты.
Сталіся сумнымі гусьлі мае, і жалейка мая з плачам галосіць.
Перамянілася ў жалобны лямант цытра мая, і дуда мая — у голас плачлівага.
