Ёва 16 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказаў Ёў, і сказаў:
У адказ сказаў Ёў:
«Часта я чуў такія рэчы! Усе вы — марныя пацяшыцелі.
«Часта я чуў такія рэчы! Усе вы нікчэмныя пацяшыцелі.
Ня маюць канца пустыя словы, і што змусіла цябе так адказваць?
Ці ж будзе канец пустым словам, або што так раздражняе цябе, што ты [так] адказваеш?
І я падобна як вы гаварыў бы, калі б было ў душы вашай тое, што ў маёй. І вёў бы я пра вас гаворку, і ківаў бы на вас галавой сваёй,
Мог і я гаварыць падобна, як вы, ды няхай бы душа ваша была на месцы маёй душы. Распачаў бы я да вас прамову і ківаў бы на вас галавою сваёй,
і падбадзёрваў бы вас вуснамі сваімі, і ня стрымліваў бы губы свае.
падбадзёрваў бы вас вуснамі сваімі і не стрымліваў бы руху вуснаў маіх.
Калі буду гаварыць, не суцішу болю майго, і калі замаўчу, не адыйдзе ён ад мяне.
Калі гаварыць буду, не суцішыцца боль мой; і калі замаўчу, не адыдзе ён ад мяне;
Цяпер замучыў мяне боль мой, спустошыў усю грамаду маю.
а цяпер змардаваў мяне боль мой і Ты спустошыў усю сям’ю маю.
Зморшчкі мае сьведчаць супраць мяне, паўстае слабасьць мая супраць мяне, дакараючы мяне.
Маршчыны мае сведчаць супраць мяне, і паўстае змардаванасць перад абліччам маім, пярэчачы мне.
Гнеў ягоны разрывае і б’е мяне, скрыгоча зубамі сваімі на мяне. Вораг мой утаропіў вочы свае на мяне.
Гнеў Яго разрывае мяне, і супрацівіцца мне, і скрыгоча зубамі сваімі на мяне. Вораг мой утаропіў вочы свае на мяне.
Яны разьзявілі на мяне пашчы свае, і, лаючыся, б’юць мяне па твары, і зьбіраюцца разам супраць мяне.
Яны разявілі на мяне пашчы свае, і, наракаючы, б’юць мяне ў сківіцу, і, сабраўшыся разам, — супраць мяне.
Аддаў мяне Бог злачынцы, у рукі ліхадзеяў выдаў мяне.
Замыкае мяне Бог у несправядлівага і перадае мяне ў рукі бязбожнікаў.
Я быў спакойны, але Ён устрос мяне, схапіў мяне за шыю і раструшчыў мяне, і зрабіў мяне як цэль для Сябе.
Я, той самы задаволены калісьці, знянацку раструшчаны стаўся. Схапіў Ён мяне за шыю, зламаў мяне і паставіў мяне перад Сабою, быццам на знак.
Акружылі мяне лучнікі Ягоныя, Ён разрывае ныркі мае і, не шкадуючы, жоўць маю выліў на зямлю.
Акружыў Ён мяне дзідамі Сваімі, разарваў клубы мае, не пашкадаваў; ды расцярушыў па зямлі печань маю.
Ён робіць у-ва мне вылом за выломам, бяжыць на мяне, як волат.
Ён раздзірае мяне, рвучы і катуючы, абрушыўся на мяне, быццам волат.
Зрэбніцу апрануў я на скуру маю і схіліў да зямлі галаву маю.
Пашыў я радно сабе на скуру і схіліў да зямлі рог мой.
Твар мой пачырванеў ад плачу, вочы мае агарнуў цень сьмяротны,
Твар мой пачырванеў ад плачу, а павекі мае пацямнелі,
хоць рукі мае ня сквапныя, і чыстая малітва мая.
хоць без правіннасці рукі мае, бо малітвы мае былі чыстыя.
О, зямля! Не закрый крыві маёй, і няхай лямант мой не замаўчыць у табе.
О зямля! Не закрый крыві маёй, і хай крык мой не знойдзе ў табе месца, дзе б сціх.
Бо вось, цяпер у небе Сьведка мой, і Заступнік мой — на вышынях.
Бо вось на небе Сведка мой і Той, Хто ведае мяне, — на вышынях.
Насьміхаюцца нада мною бліжнія мае, да Бога ліе сьлёзы вока маё.
Вешчуны мае — думкі мае: да Бога струменіцца вока маё.
О, каб чалавек мог судзіцца з Богам, як судзіцца сын чалавечы з бліжнім сваім,
О, каб чалавек мог так судзіцца з Богам, як судзіцца сын чалавечы са сваім прыяцелем,
бо мінуць палічаныя гады, і я пайду шляхам, з якога няма вяртаньня.
бо вось, прамінуць кароткія гады, і я пайду шляхам, з якога не вярнуся!
