Ёва 37 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Ад гэтага дрыжыць сэрца маё, і яно зрушылася з месца свайго.
Гэтага спалохалася маё сэрца, і зрушылася яно са свайго месца.
Слыхам слухайце гук голасу Ягонага і грымот, які выходзіць з вуснаў Ягоных.
Слухайце гук голасу Яго і грымоты, якія выходзяць з Яго вуснаў.
Пад усім небам Ён пускае яго, і бляск Ягоны — аж да краю зямлі.
Праз усе нябёсы Ён коціць яго, і бляск яго аж да краю зямлі.
За ім грыміць голас, грыміць голас велічы Ягонай, і Ён не спыняе яго, пакуль ня будзе пачуты голас Яго.
За ім прагрыміць гром, загучыць голасам велічы сваёй; і не затрымае яго, пакуль не будзе пачуты голас Яго.
Грыміць Бог голасам страшным Сваім, і чыніць рэчы вялікія і незразумелыя.
Будзе грымець дзівосна голасам Сваім Бог, Які чыніць вялікае і непазнавальнае.
Ён гаворыць сьнегу: “Зыйдзі на зямлю”, залеве дажджовай: “Будзь залевай дажджу вялікага”.
Ён загадвае снегу, каб сышоў на зямлю, і дажджам зімовым, і ліўню, каб яны ўзмацняліся.
Ён кладзе пячатку на руку кожнага чалавека, каб усе людзі ведалі справы Ягоныя.
Ён кладзе пячатку на руку ўсіх людзей, каб кожны ведаў справы свае.
І зьвер хаваецца ў логавішча і жыве ў пячоры сваёй.
Увойдзе звер у логавішча і будзе жыць у пячоры сваёй.
З поўдня прыходзіць бура, а з поўначы — холад.
З поўдня прыйдзе навальніца, а з поўначы — холад.
З подыху Божага зьяўляецца лёд, і паверхня вады ільдом сьціскаецца.
З подыхам Божым з’яўляецца лёд, і паверхня вады сціскаецца.
Вільгацьцю Ён напаўняе аблокі, і хмары разганяе сьвятлом Сваім.
Маланка вылятае з хмары, і хмары распускаюць святло сваё;
І асьвятляе яно ўсё кругом паводле волі Ягонай, каб рабіць усё, што загадае Ён на абліччы сусьвету.
яны асвятляюць усё наўкола, куды б ні накіравала іх воля Стырнавога, да ўсяго, пра што б ні загадваў Ён ім на абліччы зямнога свету,
Ці то на пакараньне зямлі, ці то дзеля міласэрнасьці Ён наводзіць яго.
ці то на пакаранне зямлі сваёй, ці то з міласэрнасці Ён загадвае, каб яны з’явіліся.
Прыхілі вуха да гэтага, Ёве, і стань, і паразважай пра цуды Божыя.
Выслухай гэта, Ёве, і ўстань і паразважай пра Божыя цуды.
Ці ты ведаеш, як загадвае Бог, каб хмары Ягоныя заясьнелі сьвятлом?
Ці ты ведаеш, калі загадаў Бог, каб хмары Яго заяснелі святлом?
Ці ведаеш ты, як падвешаны аблокі, і пра цуды Таго, Хто ў веданьні дасканалы?
Ці зведаў ты вялікія шляхі хмар і пра цуды Таго, Хто ў мудрасці дасканалы?
Ці не награваецца адзеньне тваё, калі зямля супачывае ад ветру паўднёвага?
Ці не цёплае тваё адзенне, калі зямля супачыла ад паўднёвага ветру?
Ці ты з Ім расьцягнуў аблокі, моцныя, як люстэрка, адлітае [з мэталю]?
Ты, можа, з Ім расцягнуў нябёсы, надзвычай цвёрдыя, быццам вылітыя з медзі?
Навучы нас, што маем сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры ня можам прадставіць [справу нашую].
Навучы нас, што маем сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры не можам выбраць слоў.
Хто раскажа Яму тое, што я прамаўляю? Ці скажа хто Яму, каб ня быць зьнішчаным?
Хто раскажа Яму, што я гавару? А калі б і сказаў, чалавек будзе паглынуты.
І цяпер ня бачым мы сьвятла за хмарамі, але пройдзе вецер і разгоніць іх.
А цяпер яны не бачаць святла: паветра закрыта хмарамі, але пройдзе вецер і разгоніць іх.
З поўначы прыходзіць [яснасьць] залатая, і вакол Бога — велічнасьць страшлівая.
З поўначы прыходзіць залатое надвор’е, а вакол Бога — велічнасць страшлівая.
Усемагутнага знайсьці мы ня можам: Ён — магутны ў сіле, судзе і праведнасьці, але не прыгнятае нікога.
Спасцігнуць Усемагутнага мы не можам: Ён магутны ў сіле; і ўсё ж такі і суд, і вялікую справядлівасць не прыціскае.
Дзеля таго няхай баяцца Яго людзі, бо Ён не зважае на ўсіх мудрых сэрцам».
Дзеля таго хай шануюць Яго людзі, бо не паглядзіць Ён на ўсіх тых, што здаюцца сабе мудрымі сэрцам».