Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
А цяпер сьмяюцца зь мяне малодшыя за мяне гадамі, тыя, каторых бацькоў я брыдзіўся памясьціць із сабакамі стадаў сваіх.
І сіла рук іхных нашто імне? Людзі, каторых сіла мінула.
Нястачаю а галадоўю змораныя, яны ўцякаюць да сьцепу бязводнага, здаўна марнага а запусьцелага;
Шчыкаюць мальву а лісты кустоў, карэньне дроку ежа іхная.
З грамады выганяюць іх, крычаць на іх, як на злодзеяў.
У жахлівых далінах яны мусяць жыць, у ямах зямлі а скалаў.
Равуць памеж кустоў, туляцца пад церням.
Сыны дурных, таксама сыноў бязь імені, яны былі зьбітыя ізь зямлі.
А цяпер песьняю іх я стаў, і прыказяю ім.
Яны брыдзяцца імною, здаляюцца ад мяне, і перад відам маім ня ўзьдзержуюцца пліваць;
Бо Ён скволіў паварозку маю і паніжыў мяне, яны ськінулі аброць у маёй прытомнасьці.
З правага боку лотва паўстаець, сьпіхаюць ногі мае, насыпалі супроці мяне свае гасьцінцы зьнішчэньня;
А маю сьцежку папсавалі; з майго няшчасьця яны карыстаюць, ня маючы памачніка.
Як выламам шырокім прышлі яны; пад разьвярненьням качаліся.
Жахі абярнуліся на мяне; як вецер, разьвеялася кунежнасьць мая, і, як булак, мінула спасеньне мае.
І цяпер выліваецца душа мая ў імне, абыймаюць мяне дні немарасьці.
Ночы косьці мае праколены ў імне, і жылы мае не супачываюць.
Зь вялікаю сілаю здыймаецца зь мяне адзецьце мае; як край сарочкі мае, яно папяразуе мяне.
Ён кінуў мяне ў гліну, і я стаў падобны да пылу а попелу.
Я гукаю да Цябе, а Ты не адказуеш імне; стаю, а Ты аглядаеш мяне.
Ты абярнуўся неміласьціўным да мяне; сілаю рукі Свае Ты ненавідзіш мяне.
Ты ўзьняў мяне на вецер, і вазіў мяне, і распусьціў істу маю.
Але, я ведаю: да сьмерці Ты зьвядзеш мяне і да дому збору ўсяго жывучага.
А не да кучы Ты выцягнеш руку, дарма што ў зьнішчэньню сваім яны крычаць.
Ці ня плакаў я па няшчасных? ці ня смуцілася душа мая па бедных?
Як дабра я спадзяваўся, прышло ліха; як я чакаў сьвятліні, прышла цемра.
Нутр мой кіпіць і не маўчыць; стрэлі мяне дні смутку.
Я хаджу шчарнелы, але не ад сонца; устаю ў грамадзе й крычу.
Я стаў братам шакалам і прыяцелям стравусянятам.
Скура мая пачарнела на імне, і косьці мае абгарэлі ад палу.
Абярнулася ў жалобу гарпа мая, і жалейка мая — у голас плачучых.
