Ёва 24 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Чаму не схаваны ад Усемагучага часы, і знаючыя Яго ня бачаць дзён Ягоных?
Межы перасуваюць, глабаюць стады, і пасьвяць.
У сіротаў выводзяць асла, у ўдавы бяруць у заставу вала.
Бедных сьхінаюць з дарогі, разам хаваюцца бедныя зямлі.
Вось, дзікія на пустыні, яны выходзяць на работу сваю рана нараніцы, на здабытак, пустыня яму — еміна дзяцюком ягоным.
Жнуць яны на полю не сваім і зьбіраюць віно ў нягоднага.
Голыя начуюць без адзецьця і ня маюць накрыцьця ў сьцюжы;
Ад гаравое мыглы мокнуць і, бяз прытулішча, абыймаюць скалу.
Ад грудзёў адрываюць сірату і з убогага бяруць заклад;
Ходзяць голыя, без адзецьця, і галодныя носяць снапы;
Памеж сьцен выціскаюць аліву, таўкуць у таўчэльнях, але сьмягнуць.
У месьце людзі стогнуць, і душа забіваных галосе, і Бог не забараняе гэтае дурноты.
Яны былі меж бунтаўнікоў сьвятла, не пазналі дарогаў Ягоных, і не заставаліся на сьцежках Ягоных.
Із золкам устаець убіўца, забівае беднага а ўбогага, а ночы бывае злодзеям.
І вока чужаложніка жджэць зьмярканьня, кажучы: "Хай вока не абача мяне", — таемным робе від свой.
У цямноце падкопуюцца пад дамы, што ўдзень яны зазначылі сабе; ня знаюць сьвятла.
Бо ім усім разам раніца — сьмяротны сьцень, бо яны пазнаюць жахі сьмяротнага сьценю.
Лягкі ён на зьверху вады; праклятая дзель ягоная на зямлі; і не зварачае ён на дарогу гародаў вінных.
Сухмень а гарачыня забіраюць сьнежныя воды; гэтак шэоль тых, што грашылі.
Забудзецца яго ўлоньне; хай ласуецца ім чарвяк; наперад яго ня ўспомняць, і несправядлівасьць будзе зломлена, як дзерва.
Зьядаюць бязьдзетную, каб не радзіла, і ўдаве ня робяць добра.
Ён цягне таксама дужога сілаю сваёю; ён устаець, і ніхто ня пэўны жыцьця.
Ён дасьць ім бясьпечнасьць, і яны апіраюцца, і вочы Ягоныя — на дарогах іхных.
Узьняліся троху, — і няма іх; павалены, як усе іншае, іх зьбіраюць і, як вярхі каласоў, сьцінаюць.
А калі ня так? Хто імне давядзець ману і ў нішто аберне мову маю?»
