Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
«Ці будзе мудры адказаваць шувейным веданьням і паўніць сябе ўсходнім ветрам,
Правіцца словамі негадзячымі й мовамі чыста бескарыснымі?
Але ты разбурыў страх і меншыш гутарку перад Богам,
Бо вусны твае ведаюць бяспраўе твае, і ты абраў язык хітрых.
Вінуе цябе рот твой, а ня я; твае вусны сьветчаць супроці цябе.
Ці ты першым чалавекам нарадзіўся і ўперад за ўзгоркі створаны?
Ці чуў ты раду Божую, і меншыш мудрасьць да самога сябе?
Што ведаеш ты, чаго б мы ня ведалі? цяміш ты, чаго ня было б і ў нас?
І перастарак ё меж нас, днямі пераходзячы айца твайго.
Ціж мала табе пацехі Божае й кунежнага слова з табою?
Чаму нясець цябе сэрца твае, і чаму вочы твае міргаюць?
Бо зварачаецца дух твой да Бога, а з вуснаў тваіх выходзяць такія словы?
Што такое чалавек, каб ён мог быць чысты, і каб быў сдравядлівы тый, што радзіўся із жонкі?
Вось, сьвятым Сваім Ён не давярае, і нябёсы нячыстыя ў ваччу Ягоным,
Як балей агідны а папсаваны чалавек, што п’ець бяспраўе, як ваду!
Я пакажу табе, слухай мяне; і гэта відзень мая, я раскажу,
Што мудрыя азнаймілі і не ўтаілі гэтага ад бацькоў сваіх,
Каторым адным аддана была зямля, і сярод каторых чужы не хадзіў.
Усі дні свае нягоднік мучае сябе, і лік год схаваны ад тырана;
Гук жахаў у вушшу ў яго; за дабрабыту прыйдзе на яго глабаньнік.
Ён ня вера, што зьвернецца зь цемры; спадзяецца на сябе мяча.
Ён цягаецца хлеба, кажучы: "Ідзе ён?" ведае, што дзень цемні гатовы на руках у яго.
Палохаюць яго цяснота а ўціск; яны перамагаюць яго, як кароль, што прыгатаваўся да бітвы,
Бо ён выцягнуў руку сваю супроці Бога і сіліў сябе супроці Ўсемагучага,
Бег да яго з гордай шыяю, з таўстымі бакамі шчытоў сваіх;
Бо ён пакрыў відзеньне свае тукам сваім і аблажыў таўстым тукам лядзьве свае.
І селіцца ён у местах разбураных, у дамох, у каторых ня жывуць, што прыгатаваныя на кучу друзу.
Ня будзе ён багаты, ані маемасьць ягоная ня будзе трывалкая, і не ўкарэніцца ў зямлі іхная маемасьць.
Не ўцячэць ён ад цемні; атожылы ягоныя высуша полымя, і будзе аддалены дзьмухненьням вуснаў Ягоных.
Хай не давярае пусьціні заблудны, бо пусьціня будзе платаю яму.
Без пары ён скончыцца, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Ськіне ён, як вінная розка недасьпелую ягаду сваю і, як аліўка, страсянець квет свой;
Бо таварыства падлыжнікаў — адзінота, і цяпло пажарэць буданы лапаньнікаў.
Яны зачнуць крыўды, і родзяць ліха, і ўлоньне іхнае прыгатуе хітрыню».
