Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
«Ці будзе мудры адказаваць шувейным веданьням і паўніць сябе ўсходнім ветрам,
«Ці ж будзе мудры адказваць на словы пустыя, і ці напоўніць жывот свой ветрам палючым?
Правіцца словамі негадзячымі й мовамі чыста бескарыснымі?
Ці будзе спрачацца словамі пустымі і словамі, якія нічым не дапамогуць?
Але ты разбурыў страх і меншыш гутарку перад Богам,
Ты адкідаеш страх Божы і аслабляеш малітву да Бога.
Бо вусны твае ведаюць бяспраўе твае, і ты абраў язык хітрых.
Вусны твае гавораць паводле сапсутасьці тваёй, і ты карыстаешся мовай хітруноў.
Вінуе цябе рот твой, а ня я; твае вусны сьветчаць супроці цябе.
Асуджаюць цябе вусны твае, але ня я, і губы твае сьведчаць супраць цябе.
Ці ты першым чалавекам нарадзіўся і ўперад за ўзгоркі створаны?
Ці ты — першы чалавек, які нарадзіўся, і ці ты створаны раней за ўзгоркі?
Ці чуў ты раду Божую, і меншыш мудрасьць да самога сябе?
Ці ты слухаў на нарадзе з Богам і ўзяў сабе мудрасьць?
Што ведаеш ты, чаго б мы ня ведалі? цяміш ты, чаго ня было б і ў нас?
Ці ты нешта ведаеш, чаго мы ня ведаем? Або нешта разумееш, чаго мы не разумеем?
І перастарак ё меж нас, днямі пераходзячы айца твайго.
Паміж нас ёсьць і старыя, і сівыя, старэйшыя, чым дні бацькі твайго.
Ціж мала табе пацехі Божае й кунежнага слова з табою?
Ці табе мала пацяшэньня Божага і лагоднага слова, якое табе сказанае?
Чаму нясець цябе сэрца твае, і чаму вочы твае міргаюць?
Чаму так абураецца сэрца тваё, і чаму так ганарліва глядзяць вочы твае,
Бо зварачаецца дух твой да Бога, а з вуснаў тваіх выходзяць такія словы?
што ты гневаешся на Бога і вырываюцца такія словы з вуснаў тваіх?
Што такое чалавек, каб ён мог быць чысты, і каб быў сдравядлівы тый, што радзіўся із жонкі?
Хто такі чалавек, каб быць яму беззаганным? І ці можа быць праведным народжаны жанчынаю?
Вось, сьвятым Сваім Ён не давярае, і нябёсы нячыстыя ў ваччу Ягоным,
Ён сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах Ягоных.
Як балей агідны а папсаваны чалавек, што п’ець бяспраўе, як ваду!
Тым больш брыдкі і сапсуты чалавек, які, як ваду, п’е ліхоту.
Я пакажу табе, слухай мяне; і гэта відзень мая, я раскажу,
Паслухай мяне, і я распавяду табе, і тое, што бачыў, раскажу табе,
Што мудрыя азнаймілі і не ўтаілі гэтага ад бацькоў сваіх,
што мудрыя чулі і ня ўтойвалі гэтага бацькі іхнія.
Каторым адным аддана была зямля, і сярод каторых чужы не хадзіў.
Ім толькі была дадзена зямля, і паміж іх не хадзіў чужынец.
Усі дні свае нягоднік мучае сябе, і лік год схаваны ад тырана;
Бязбожнік мучыцца праз усё жыцьцё сваё, і няпэўны лік гадоў злачынцы.
Гук жахаў у вушшу ў яго; за дабрабыту прыйдзе на яго глабаньнік.
Ён заўсёды чуе крык жахлівы вушамі сваімі, і калі падаецца, што ўсё спакойна, на яго нападае нішчыцель.
Ён ня вера, што зьвернецца зь цемры; спадзяецца на сябе мяча.
Ён ня верыць, што можа вырвацца з цемры, яму прызначана ад мяча загінуць.
Ён цягаецца хлеба, кажучы: "Ідзе ён?" ведае, што дзень цемні гатовы на руках у яго.
Ён бадзяецца, [шукаючы] хлеба, і дзе ён? І ён ведае, што падрыхтаваны для яго дзень цемры.
Палохаюць яго цяснота а ўціск; яны перамагаюць яго, як кароль, што прыгатаваўся да бітвы,
Палохае яго бяда, і мучэньне на яго нападае, як валадар, падрыхтаваны да бою.
Бо ён выцягнуў руку сваю супроці Бога і сіліў сябе супроці Ўсемагучага,
Выцягвае ён руку сваю на Бога і хоча працівіцца Усемагутнаму,
Бег да яго з гордай шыяю, з таўстымі бакамі шчытоў сваіх;
і бяжыць на Яго з выцягнутай шыяй пад заслонай тоўстага шчыта.
Бо ён пакрыў відзеньне свае тукам сваім і аблажыў таўстым тукам лядзьве свае.
Ён пакрыў твар свой тлушчам сваім, а з бакоў ягоных сала зьвісае.
І селіцца ён у местах разбураных, у дамох, у каторых ня жывуць, што прыгатаваныя на кучу друзу.
Ён жыве ў гарадах апусьцелых, і ў дамах неабжытых, даведзеных да заняпаду.
Ня будзе ён багаты, ані маемасьць ягоная ня будзе трывалкая, і не ўкарэніцца ў зямлі іхная маемасьць.
Ён ня будзе багаты, і не захаваецца маёмасьць ягоная, і на зямлі ён не запусьціць каранёў.
Не ўцячэць ён ад цемні; атожылы ягоныя высуша полымя, і будзе аддалены дзьмухненьням вуснаў Ягоных.
Ня выберацца ён з цемры, і сьпёка спаліць парасткі ягоныя, і вецер абаб’е першацьвет ягоны.
Хай не давярае пусьціні заблудны, бо пусьціня будзе платаю яму.
Няхай ня верыць марнасьці ашуканы, бо марнасьць будзе ўзнагародай ягонай.
Без пары ён скончыцца, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Перш, чым спыняцца дні ягоныя, ён зьвяне, і галіны ягоныя не зазелянеюць.
Ськіне ён, як вінная розка недасьпелую ягаду сваю і, як аліўка, страсянець квет свой;
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелыя гронкі, і, як аліўка, страсе кветкі свае.
Бо таварыства падлыжнікаў — адзінота, і цяпло пажарэць буданы лапаньнікаў.
Грамада бязбожніка будзе бясплоднай, агонь спаліць намёты хабарнікаў.
Яны зачнуць крыўды, і родзяць ліха, і ўлоньне іхнае прыгатуе хітрыню».
Бо ён зачаў ліхоту і нарадзіў марнасьць, і нутро ягонае падман рыхтуе».
