Ёва 4 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў:
«Калі паспробуем сказаць да цябе слова, — ці ня цяжка будзе табе? адылі, хто можа забараніць слова?
«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць?
Вось, ты навучаў шмат каго, і кволыя рукі ты паддзержаваў,
Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.
Таго, што спатыкнуўся, падыймалі словы твае, і калені, што гнуліся, ты сіліў.
Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы.
А цяпер дайшло да цябе, і ты скволеў; дакранулася да цябе, і ты ўзрушаешся.
Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся.
Ці ня мае быць боязьнь твая даверам табе, надзеяю тваёю а пасьцівасьцяй дарогаў тваіх?
Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?
Успомні ж, хто тый нявінны, што загінуў бы, і йдзе справядлівыя былі выкаранены?
Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя?
Як я бачыў, тыя, што аралі бяспраўе й сеялі нягоднасьць, жнуць тое самое,
Часьцей бачыў я [зьнішчэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх.
Ад дзьмухненьня Божага гінуць і ад Духу гневу Ягонага чэзнуць.
Ад гневу Божага яны гінуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.
Равеньне лява й голас лявіцы моўкнуць, і зубы левянят крышацца;
Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца.
Стары леў гіне без здабытку, і дзеці лявіцы рассыпаюцца.
Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца.
І вось, цікаючыся, прышло да мяне слова, і вуха мае прыняло штось ад яго.
І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.
Сярод думак праз ночныя відзені, як сон мора людзёў,
У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае,
Агарнуў мяне жах а дрыгота, і шмат касьцей маіх зьлякаў.
ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся.
І дух прайшоў над імною; дубка сталі валасы ў мяне.
Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.
Ён стаў, — але я ня мог пазнаць выгляду ягонага, — абраз быў перад ачыма маімі; цішыня, тады я пачуў голас:
І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру:
"Ціж можа чалавек быць справядліўшы за Бога? ці можа мужчына быць чыстшы за тога, хто яго ўчыніў?
“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго?
Нават слугам Ён сваім не давярае, і ў вангілах Сваіх Ён цяме заганы;
Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знаходзіць правіннасьць.
І пагатове жывучыя ў гліняных дамох, каторых под у парахне, каторыя крышацца, як ад молі.
Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль.
З раньня да вечара яны раскладаюцца, і бяз увагі на іх на векі гінуць.
Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна.
Ці не аддаляюць перавагу іхную ў іх? Паміраюць яны, ды бяз мудрасьці".
І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня маюць розуму”.
