Ёва 20 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І адказаў Софар Наамацянін, і сказаў:
І адказаў Цафар з Наамы, і сказаў:
«Затым думкі мае сіляць мяне адказаць, бо пасьпех мой у імне.
«Вось, разважаньні мае прынукаюць адказваць, і неспакой у-ва мне.
Упікі, мяне ганьбячыя, я чую, і дух розуму майго адказуе імне.
Упіканьне, якім мяне зьневажаў, я выслухаў, і дух розуму майго паказвае мне.
Ці ня ведаеш ты, што ад веку, адгэнуль, як чалавек быў памешчаны на зямлі,
Ці ня ведаеш ты, што ад пачатку, як нарадзіўся чалавек на зямлі,
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?
радасьць злачынцаў кароткая, і пацеха бязбожных на момант толькі.
Хоць бы ўзышла да неба вялікасьць ягоная, і галава ягоная датыкалася да булакоў;
Калі пыха ягоная падымецца да неба, і галава ягоная дакранецца хмараў,
Як кал ягоны, на векі гіне ён; тыя, што бачылі яго, скажуць: "Ідзе ён?"
як гной прападзе ён, і тыя, што бачылі яго, спытаюцца: “Дзе ён?”
Як сон, паляціць, і ня знойдуць яго; і, як ночная здань, будзе хістацца.
Як сон прамінае ён, і не знайсьці, пралятае, быццам марыва начное.
Вока, што бачыла яго, наперад не абача яго; і ўжо ня ўгледзе яго месца ягонае.
Вока, якое бачыла яго, ужо ня ўбачыць яго, і месца ягонае ня ўбачыць яго болей.
Сыны ягоныя будуць шукаць зычлівасьці ўбогіх, і рукі ягоныя зьвернуць маемасьць ягоную.
Сыны ягоныя прасіць будуць ласкі ва ўбогіх, і рукі ягоныя аддадуць маёмасьць сваю.
Косьці ягоныя напоўнены маладосьцю ягонаю, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Косткі ягоныя, поўныя сілы маладосьці, разам з ім будуць спаць у парахне.
Хоць нягоднасьць салодкая ў роце ягоным, хоць ён хавае яе пад языком сваім,
Калі салодкае ў вуснах ягоных зло, схаванае пад языком ягоным,
Хоць ён жалее яе, і не пакідае яе, і дзяржыць яе ля паднябеньня свайго;
і будзе ён шкадаваць яго, і ня кіне яго, але будзе трымаць у вуснах сваіх,
Ежа ягоная, адылі, зьменіцца ў нутру ягоным, яна жоўць найатрутнейшых гадаў у ім.
тады хлеб у жываце ягоным пераменіцца ў жоўць зьмяіную.
Ён глытае багацьце, і вырывае яго: Бог выганяе яго із жывата ягонага.
Багацьці, якія ён праглынуў, вырыгае, выцягне іх Бог з жывата ягонага.
Ён сьсець атруту найатрутнейшых гадаў; заб’ець яго язык гадавы.
Праглыне ён атруту зьмяіную, і заб’е яго язык гадзюкі.
Ня бачыць яму ручаёў, рэкаў, мёдам а маслам цякучых!
Ня ўбачыць ён ручаёў алею, рэк, якія мёдам і малаком ацякаюць.
Прыдбанае працаю зьверне і не праглынець; подле меньня ягонага мена ягоная, а ён не пацешыцца;
І верне ён здабытак з чужой працы, і не праглыне яго, і ня будзе цешыцца з багацьцяў набытых.
Бо ён уціскаў, пакідаў бедных; глабаў дамы, а не станавіў;
Бо ён крыўдзіў і не зважаў на ўбогіх, рабаваў дамы, якія не будаваў.
Ня знаў супакою ў жываце сваім; і ў жаданьню сваім не жалеў нічога.
Ніколі не наядаўся жывот ягоны, і ніколі ня мог ён дагадзіць прагавітасьці сваёй.
Нічога не засталося ад яды ягонае; за тое дабрабыт ягоны ня будзе трывалкі.
Нічога не заставалася з-за абжорства ягонага, і таму не застанецца нічога з маёмасьці ягонай.
У паўніні дастатку ён будзе ў цясноце; кажная стамаваная рука прыйдзе на яго.
Калі наесца, цесна яму будзе, і ўсякая бяда будзе нападаць на яго.
Каб напоўніць жывот ягоны, Бог пашлець палкі гнеў свой на яго, ды дасьць дождж на яго ў часе яды ягонае.
Калі будзе напаўняць жывот свой, Бог спашле на яго ярасьць гневу Свайго, і вылье на яго кару Сваю.
Калі ўцячэць ён ад зброі зялезнае, — пратнець яго лук мядзяны;
Будзе ён уцякаць ад зброі жалезнай, і патрапіць пад лук мядзяны.
Выцягне, — і ён выйдзе зь цела, зіхцячае із жоўці ягонае выйдзе; жахі нойдуць на яго!
Страла паб’е цела ягонае і пячонку ягоную, і нахлынуць на яго рэчы страшныя.
Усе цемнае схавана ў сховах ягоных; будзе жэрці яго цяпло, не разьдзьмуханае; ліха засталаму ў будане ягоным.
Цемра захаваная для яго, і будзе паліць яго агонь, які ніхто не разьдзьмухвае, і тое, што засталося ў намёце ягоным, будзе зьнішчана.
Неба адкрые бяспраўе ягонае, і зямля паўстане супроці яго.
Нябёсы аб’явяць бязбожнасьць ягоную, і зямля паўстане супраць яго.
Маемасьць дому ягонага шчэзьне, расплывецца ў дзень гневу Ягонага.
Будзе зьнішчаны ўраджай дому ягонага, і разальецца ў дзень гневу Божага.
Гэта дзель ад Бога нягоднаму чалавеку, спадак прызвачаны яму Богам».
Такая доля перад Богам чалавека бязбожнага і спадчына, прызначаная для яго Богам».
