Ёва 20 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
І адказаў Софар Наамацянін, і сказаў:
І адказваў Сатар Нааміцянін і сказаў:
«Затым думкі мае сіляць мяне адказаць, бо пасьпех мой у імне.
развагі мае змушаюць мяне адказаць, і я сьпяшаюся выказаць іх.
Упікі, мяне ганьбячыя, я чую, і дух розуму майго адказуе імне.
Дакор ганебны мне выслухаў я, і дух разуменьня майго адкажа за мяне.
Ці ня ведаеш ты, што ад веку, адгэнуль, як чалавек быў памешчаны на зямлі,
Хіба ня ведаеш ты, што спрадвеку, — з таго часу, як пастаўлены чалавек на зямлі,
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?
весялосьць беззаконных кароткая ў часе, і радасьць крывадушнікаў імгненная?
Хоць бы ўзышла да неба вялікасьць ягоная, і галава ягоная датыкалася да булакоў;
Хоць бы вырасла да нябёсаў веліч ягоная, і галава ягоная дастала да воблакаў, —
Як кал ягоны, на векі гіне ён; тыя, што бачылі яго, скажуць: "Ідзе ён?"
як памёт ягоны, навекі прападае ён; тыя, што бачылі яго, скажуць, дзе ён?
Як сон, паляціць, і ня знойдуць яго; і, як ночная здань, будзе хістацца.
Як сон, адляціць, і ня знойдуць яго; і, як начны відзеж, зьнікне.
Вока, што бачыла яго, наперад не абача яго; і ўжо ня ўгледзе яго месца ягонае.
Вока, якое бачыла яго, больш не пабачыць яго, і ўжо ня ўгледзіць яго месца ягонае.
Сыны ягоныя будуць шукаць зычлівасьці ўбогіх, і рукі ягоныя зьвернуць маемасьць ягоную.
Сыны яго будуць шукаць ласкі ў жабракоў, і рукі ягоныя вернуць украдзенае ім.
Косьці ягоныя напоўнены маладосьцю ягонаю, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Косткі яго напоўнены грахамі маладосьці ягонай, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Хоць нягоднасьць салодкая ў роце ягоным, хоць ён хавае яе пад языком сваім,
Калі салодкае ў роце яго зло і ён тоіць яго пад языком сваім,
Хоць ён жалее яе, і не пакідае яе, і дзяржыць яе ля паднябеньня свайго;
беражэ і ня кідае яго, а трымае яго ў вуснах, —
Ежа ягоная, адылі, зьменіцца ў нутру ягоным, яна жоўць найатрутнейшых гадаў у ім.
дык гэтая ежа ягоная ў нутробе ягонай ператворыцца ў жоўць асьпідаў усярэдзіне ў яго.
Ён глытае багацьце, і вырывае яго: Бог выганяе яго із жывата ягонага.
Маёмасьць, якую ён глытаў, выблюе: Бог вырве яго з чэрава ягонага.
Ён сьсець атруту найатрутнейшых гадаў; заб’ець яго язык гадавы.
Зьмяіны яд ён смокча; усьмерціць яго язык зьмяіны.
Ня бачыць яму ручаёў, рэкаў, мёдам а маслам цякучых!
Ня бачыць яму ручаёў, рэк, якія плывуць мёдам і малаком!
Прыдбанае працаю зьверне і не праглынець; подле меньня ягонага мена ягоная, а ён не пацешыцца;
Нажытае працай верне, не праглыне; у меру маёмасьці ягонай будзе і адплата ягоная, а ён не парадуецца.
Бо ён уціскаў, пакідаў бедных; глабаў дамы, а не станавіў;
Бо ён прыгнятаў, адсылаў бедных, захопліваў дамы, якіх не будаваў;
Ня знаў супакою ў жываце сваім; і ў жаданьню сваім не жалеў нічога.
ня ведаў сытасьці ў чэраве сваім і ў прагнасьці сваёй не шкадаваў нічога.
Нічога не засталося ад яды ягонае; за тое дабрабыт ягоны ня будзе трывалкі.
Нішто не ўратавалася ад ненаеднасьці ягонай, затое ня вытрывае шчасьце ягонае.
У паўніні дастатку ён будзе ў цясноце; кажная стамаваная рука прыйдзе на яго.
У поўніцы багацьця будзе цесна яму; рука кожнага пакрыўджанага падымецца на яго.
Каб напоўніць жывот ягоны, Бог пашлець палкі гнеў свой на яго, ды дасьць дождж на яго ў часе яды ягонае.
Калі будзе чым напоўніць нутробу ягоную, Ён пашле на яго лютасьць гневу Свайго і здожджыць на яго хваробы ў плоці ягонай.
Калі ўцячэць ён ад зброі зялезнае, — пратнець яго лук мядзяны;
Як уцячэ ён ад зброі жалезнай, — пратне яго лук медны;
Выцягне, — і ён выйдзе зь цела, зіхцячае із жоўці ягонае выйдзе; жахі нойдуць на яго!
пачне вымаць стралу, — і яна выйдзе зь цела, выйдзе, зьзяючы праз жоўць ягоную; жахі сьмерці прыйдуць на яго!
Усе цемнае схавана ў сховах ягоных; будзе жэрці яго цяпло, не разьдзьмуханае; ліха засталаму ў будане ягоным.
Усё змрочнае схавана ўсярэдзіне ў яго; будзе пажыраць яго агонь, нікім не разьдзіманы; ліха напаткае і ўсё, што засталося ў намёце ягоным.
Неба адкрые бяспраўе ягонае, і зямля паўстане супроці яго.
Неба адкрые беззаконьне ягонае, і зямля паўстане супроць яго.
Маемасьць дому ягонага шчэзьне, расплывецца ў дзень гневу Ягонага.
Зьнікне сьцягнутае з дома ягонага; усё расплывецца ў дзень гневу Яго.
Гэта дзель ад Бога нягоднаму чалавеку, спадак прызвачаны яму Богам».
Вось доля чалавеку беззаконнаму ад Бога і спадчына, вызначаная яму Ўсеўладным!
