Ёва 39 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Ці ведаеш ты час, калі родзяць гаравыя козы? Цяленьне ланяў ці назіраў ты?
Ці ведаеш ты час, калі нараджаюць дзікія козы на скалах, і ці заўважаў роды казуль?
Ці можаш вылічыць месяцы цяжарнасьці? І ці ведаеш пару, калі яны родзяць,
Ці можаш разьлічыць месяцы цяжарнасьці іхняй? і ці ведаеш час родаў іхніх?
Як клякаюць, прыводзячы сваіх патомкаў, і болі іхныя пакідаюць іх?
Яны згінаюцца, нараджаючы дзяцей сваіх, выкідваючы свае ношы;
Дужэюць дзеці іхныя, растуць, як збожжа, адыходзяць і не зварачаюцца да іх.
дзеці іхнія ўбіраюцца ў сілу, растуць на полі, сыходзяць і не вяртаюцца да іх.
Хто паслаў на волю дзікога асла? Хто распутаў хіжага асла,
Хто пусьціў дзікага асла на волю, і хто разьвязаў повязі кулану,
Катораму даў сьцеп на дом, і сялібы яго — салоная зямля?
якому стэп Я прызначыў домам і саланчакі — жытлішчам?
Ён сьмяецца з груду месцкага і крыкаў паганятага ня чуе.
Ён сьмяецца з гарадскога шматлюдства і ня чуе крыкаў паганятага,
Знаходы на горах — паста ягоная, і кажнае зяленіва соча.
па горах шукае ежы сабе і ганяецца за ўсякаю зелянінаю.
Ці захоча тур служыць табе й пераначуе ля ясьляў тваіх?
Ці захоча аднарог служыць табе і ці заначуе каля ясьляў тваіх?
Ці прывяжаш яго да баразны паварозам, альбо ці ён будзе скрадзіць даліну за табою?
Ці можаш вяроўкаю прывязаць аднарога да баразны, і ці будзе ён за табою баранаваць тваё поле?
Ці здасіся на яго, бо яго сіла вялікая, і пакінеш яму цяжкую работу сваю?
Ці паспадзяваешся на яго, таму што ў яго вялікая сіла, і ці дасі яму працу тваю?
Ці давяраеш яму, што ён зьверне сяўбу тваю і да току твайго зьбярэць?
Ці паверыш яму, што ён насеньне тваё верне і складзе на гумно тваё?
Крылы пявучых птушак весела махаюць, або крыло стравуса а пер’е ягонае.
Ці ты даў прыгожыя крылы паве і пер’е і пух страўсу?
Ен пакідае яечкі свае на зямлі, і на пяску грэе іх,
Ён пакідае яйкі свае на зямлі і на пяску грэе іх,
І забываецца, што нага можа расьціснуць іх, і палявы зьвер можа растаптаць іх.
і забывае, што нага можа раздушыць іх і польны зьвер можа растаптаць іх;
Ён зацьвярдзелы да дзяцей сваіх, быццам яны не яго; хоць праца ягоная будзе дармавая, не баіцца адылі;
ён жорсткі да дзяцей сваіх, як бы не да сваіх, і не баіцца, што праца ягоная будзе марная,
Бо Бог спабыў яго мудрасьці й ня ўзычыў яму кемнасьці.
таму што Бог ня даў яму мудрасьці і не ўдзяліў яму глузду;
А як да гары ён падыймаецца, тады сьмяецца з каня й коньніка яго.
а калі падымаецца на вышыню, сьмяецца з каня і вершніка ягонага.
Ці ты даў каню сілу, адзеў шыю яго грываю?
Ці ты даў каню сілу і апрануў шыю ягоную ў грыву?
Ці можаш ты спудзіць яго, як шаранчу? Харашыня хропу ягонага — жах!
Ці можаш ты спалохаць яго, як саранчу? Храп ноздраў ягоных — жудасьць;
Ён капае ў даліне й вяселіцца ў сіле; ён ідзець наўпярэймы зброі.
капае нагамі зямлю і захапляецца сілаю; ідзе насустрач зброі;
Ён сьмяецца із страху, і не лякаецца, і не адварачаецца ад ляза мяча.
ён сьмяецца зь небясьпекі і не палохаецца і не адварочваецца ад меча;
Над ім гучыць сагайдак, зіхціць дзіда а пушчальная дзіда.
калчан гучыць над ім, бліскае кап’ё і дзіда;
У шуме а шале ён глытае зямлю і ня вера, што ё гук трубы.
у парыве і лютасьці ён глытае зямлю і ня можа стаяць пры гуку трубы;
У часе трубеньня ён іржэць: "Іга-га!" Ён здалеку чуе бітву, гоман вайводцаў і трубеньня.
пры трубным гуку ён падае голас: гу! гу! і здалёк чуе бітву, зычныя галасы правадыроў і крык.
Ці тваёй мудрасьцю ўзьлятае крумкач і распушчае крылы свае на паўдня?
Ці тваёю мудрасьцю лётае каршук і кіруе крылы свае на поўдзень?
Ці на твае словы ўзьнімаецца арол і ўець гняздо свае на вышыні?
Ці па тваім слове ўзносіцца арол і кладзе на вышыні гняздо сваё?
На скале ён жывець і начуе на рагу скалы а гораду,
Ён жыве на скале і начуе на зубцы ўцёсаў і на месцах недаступных;
Стуль выглядае сабе жыр, і далёка бачаць яго вочы.
адтуль выглядвае сабе ежу: вочы яго глядзяць далёка;
Дзеці ягоныя ссуць кроў, і йдзе забітыя, там ён».
птушаняты ягоныя п’юць кроў, і дзе труп, там і ён.
