Ёва 13 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Вось, усе бачыла вока мае, слухала вуха мае й зацеміла сабе.
Вось, усё гэта бачыла вока маё, чула вуха маё і зьмеціла сабе.
Колькі ведаеце вы, ведаю таксама я; не зваліўся я ніжэй за вас.
Колькі ведаеце вы, ведаю і я: я ня ніжэйшы за вас.
Але я гукаў бы да Ўсемагучага, і даводзіць Богу жадаю.
Але я да Ўсяўладнага хацеў бы гаварыць і жадаў бы спаборнічаць з Богам.
Але вы выдумляеце ману, бескарысныя лекары ўсі вы.
А вы плетуны хлусьні; усе вы бескарысныя лекары.
О, каб вы сусім маўчэлі! гэта было б вам за мудрасьць.
О, калі б толькі вы маўчалі! гэта было б залічана вам у мудрасьць.
Чуйце ж мае вымаўкі й паслухайце довадаў вуснаў маіх.
Выслухайце ж разважаньні мае і ўдумайцеся ў пярэчаньне вуснаў маіх.
Ці вы будзеце гукаць хвальшыва Богу й гукаць манліва Яму?
Ці трэба было вам дзеля Бога гаварыць няпраўду і дзеля Яго гаварыць ману?
Ці вы будзеце падлыгаваць відзеньню Ягонаму, ці будзеце сьперачацца за Бога?
Ці трэба было вам быць заўгодным Яму і за Бога так спрачацца?
Ці добра будзе, калі Ён прасоча вас? Ці ашукаеце Яго, як ашукуюць чалавека?
Ці добра будзе, калі Ён выпрабуе вас? Ці ашукаеце Яго, як ашукваюць чалавека?
Ён стродка пакарае вас, дарма што вы патай двудушнічаеце.
Строга пакарае Ён вас, хоць вы і патайна крывадушнічаеце.
Нягож вялічча Ягонае не лякае вас, і страх Яго не нападае на вас?
Няўжо веліч Ягоная не палохае вас, і страх Ягоны не нападае на вас?
Памяць вашая падобная да попелу; вышыні вашы як вышыні гліняныя.
Напаміны вашыя падобныя на попел, апоры вашыя — апоры гліняныя.
Замаўчыце перад імною, і я буду гукаць, што б ня стрэла мяне.
Замоўкніце перад мною, і я буду гаварыць, што б ні напаткала мяне.
Нашто імне браць цела свае зубамі сваімі і душу сваю класьці ў даланю сваю?
Навошта мне турзаць цела маё зубамі маімі і душу маю класьці ў руку маю?
Вось, Ён забівае мяне, але я буду спадзявацца на Яго; я жадаў бы толькі абараніць дарогі свае перад відам Ягоным!
Вось, Ён забівае мяне, але я буду спадзявацца; я хацеў бы толькі адстояць шляхі мае прад абліччам Ягоным!
Таксама Ён будзе маім спасеньням, бо падлыжнік ня стане да яго.
І гэта ўжо ў апраўданьне мне, таму што крывадушнік ня пойдзе прад аблічча Ягонае!
Слухайце ўважліва словы мае і зьясьненьне мае вушамі сваімі.
Выслухайце ж уважліва слова маё і тлумачэньне маё вушамі вашымі.
Вось, я пачаў прававацца; ведаю, што будзе праўда мая.
Вось, я завёў судовую справу: ведаю, што праўда мая.
Хто будзе сьперачацца з імною? бо тады я змоўк бы й сканаў.
Хто здольны аспрэчыць мяне? Бо я неўзабаве замоўкну і выпушчу дух.
Адно дзьвюх рэчаў не рабі з імною, і тады я ня буду хавацца ад відзеньня Твайго:
Дваяка толькі не рабі са мною, і тады я ня буду хавацца ад аблічча Твайго:
Аддаль ад мяне даланю Сваю, і жах Твой няхай не калоце мяне.
адвядзі ад мяне руку Тваю, і жах Твой хай не трасе мяне.
Тады гукай, і я буду адказаваць; альбо буду гукаць я, а Ты адказуй імне.
Тады кліч, і я буду адказваць, альбо буду гаварыць я, а Ты адказвай мне.
Колькі ў мяне бяспраўя а грахоў? выступ мой а грэх мой пакажы імне.
Колькі ў мяне заганаў і грахоў? пакажы мне беззаконьне маё і грэх мой.
Чаму хаваеш відзеньне Свае і маеш мяне за непрыяцеля Сабе?
Навошта хаваеш аблічча Тваё і лічыш мяне ворагам Тваім?
Ці не зарваны ліст Ты страшыш і перасьлядуеш сухое ўмецьце?
Ці не сарваную лісьцінку Ты расьціраеш і ці ня сухую саломіну перасьледуеш?
Ты пішаш на мяне гарчыню й даеш імне на спадак бяспраўі маладосьці мае.
Бо Ты пішаш на мяне горкае і залічваеш мне грахі маладосьці маёй,
Ставіш у калодкі ногі мае й назіраеш усі сьцежкі мае, — значыш сьляды ног маіх.
і ставіш у калодку ногі і прасочваеш усе сьцежкі мае, — гонішся па сьлядах ног маіх.
А ён, як гнільлё гніець, як адзецьце, зьедзенае моляй.
А ён, як цьвіль, распадаецца, як вопратка, сточаная мольлю.
