Ёва 39 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Ці ведаеш ты час, калі родзяць гаравыя козы? Цяленьне ланяў ці назіраў ты?
Ці ты ведаеш час пароду дзікіх козаў у скалах, або сачыў за пародамі ланяў?
Ці можаш вылічыць месяцы цяжарнасьці? І ці ведаеш пару, калі яны родзяць,
Ці ты лічыш месяцы цяжарнасьці іхняй, або ведаеш час іх нараджэньня?
Як клякаюць, прыводзячы сваіх патомкаў, і болі іхныя пакідаюць іх?
Схіляюцца яны, родзячы дзяцей сваіх, і вызваляюцца ад болю нараджэньня.
Дужэюць дзеці іхныя, растуць, як збожжа, адыходзяць і не зварачаюцца да іх.
Дзеці іхнія набіраюць сілы і растуць у полі, і выходзяць, і не вяртаюцца да іх.
Хто паслаў на волю дзікога асла? Хто распутаў хіжага асла,
Хто пусьціў дзікага асла на свабоду, і хто разьвязаў путы ягоныя?
Катораму даў сьцеп на дом, і сялібы яго — салоная зямля?
Я даў яму дом у пустыні, і на зямлі салёнай прызначыў жытло яму.
Ён сьмяецца з груду месцкага і крыкаў паганятага ня чуе.
Ён сьмяецца з гармідару гораду і ня чуе крыку паганятага,
Знаходы на горах — паста ягоная, і кажнае зяленіва соча.
на гарах знаходзіць сабе пашу і шукае ўсякую зеляніну.
Ці захоча тур служыць табе й пераначуе ля ясьляў тваіх?
Ці захоча аднарог служыць табе, ці пераначуе ён пры ясьлях тваіх?
Ці прывяжаш яго да баразны паварозам, альбо ці ён будзе скрадзіць даліну за табою?
Ці ты можаш прывязаць аднарога вяроўкаю да плуга, ці будзе ён араць лагчыны за табою?
Ці здасіся на яго, бо яго сіла вялікая, і пакінеш яму цяжкую работу сваю?
Ці ты паверыш у вялікую сілу ягоную, і даручыш яму працу тваю?
Ці давяраеш яму, што ён зьверне сяўбу тваю і да току твайго зьбярэць?
Ці паверыш яму, што ён верне зерне тваё і зьбярэ на ток?
Крылы пявучых птушак весела махаюць, або крыло стравуса а пер’е ягонае.
Крылы страуса радасна махаюць, але ці яны такія, як крылы і пер’е бусла?
Ен пакідае яечкі свае на зямлі, і на пяску грэе іх,
Бо ён пакідае яйкі свае на зямлі, і яны грэюцца ў пяску,
І забываецца, што нага можа расьціснуць іх, і палявы зьвер можа растаптаць іх.
і забываецца ён, што можа нага стаптаць іх і зьвер палявы раздушыць.
Ён зацьвярдзелы да дзяцей сваіх, быццам яны не яго; хоць праца ягоная будзе дармавая, не баіцца адылі;
Нячулы ён да дзяцей сваіх, быццам яны не ягоныя, і не трывожыцца ён, што праца ягоная можа быць дарэмнай,
Бо Бог спабыў яго мудрасьці й ня ўзычыў яму кемнасьці.
бо пазбавіў яго Бог мудрасьці і ня даў яму розуму.
А як да гары ён падыймаецца, тады сьмяецца з каня й коньніка яго.
А калі прыйдзе час, і ён падыме ўгору крылы, тады ён сьмяецца з каня і вершніка ягонага.
Ці ты даў каню сілу, адзеў шыю яго грываю?
Ці ты даеш каню сілу? Ці ты ахінаеш шыю ягоную грывай?
Ці можаш ты спудзіць яго, як шаранчу? Харашыня хропу ягонага — жах!
Ці ты прымусіш бегчы яго, як саранчу? Велічнае іржаньне ягонае жах наводзіць.
Ён капае ў даліне й вяселіцца ў сіле; ён ідзець наўпярэймы зброі.
Ён б’е зямлю капытом, і цешыцца сілаю, і выходзіць адважна насустрач зброі.
Ён сьмяецца із страху, і не лякаецца, і не адварачаецца ад ляза мяча.
Ён сьмяецца над страхам, не палохаецца, і не ўцякае перад мячом.
Над ім гучыць сагайдак, зіхціць дзіда а пушчальная дзіда.
Калі гучыць над ім сагайдак, вострыва дзіды, ці рагаціны,
У шуме а шале ён глытае зямлю і ня вера, што ё гук трубы.
ён з шаленствам і лютасьцю каўтае зямлю, і не спыняецца пры гуку трубы.
У часе трубеньня ён іржэць: "Іга-га!" Ён здалеку чуе бітву, гоман вайводцаў і трубеньня.
На гук трубы іржэ: “І-га-га!” і здалёку ён вычувае бітву, воклічы князёў і крык [ваенны].
Ці тваёй мудрасьцю ўзьлятае крумкач і распушчае крылы свае на паўдня?
Ці паводле разуменьня твайго лётае ястраб і накіроўвае крылы свае на поўдзень?
Ці на твае словы ўзьнімаецца арол і ўець гняздо свае на вышыні?
Ці паводле загаду твайго падымаецца арол, і на вышынях робіць гняздо сваё?
На скале ён жывець і начуе на рагу скалы а гораду,
Ён жыве на скалах і [там] начуе, на вяршынях скальных замчышча ягонае.
Стуль выглядае сабе жыр, і далёка бачаць яго вочы.
Адтуль выгледжвае ён сабе ежу, вочы ягоныя бачаць далёка,
Дзеці ягоныя ссуць кроў, і йдзе забітыя, там ён».
а птушаняты ягоныя п’юць кроў, і дзе толькі забіты, там і ён».
