Ёва 5 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Гукай; ці ёсьць адказуючы табе? і да каго ізь сьвятых ты зьвернешся?
Дык крычы, калі ёсьць той, хто адкажа табе? Да каго са сьвятых ты зьвернешся?
Пэўне злосьць забівае дурнога, і завідасьць губе няцямлівага.
Бо неразумнага забівае гняўлівасьць, а дурнога губіць зайздрасьць.
Я бачыў дурнога, што пусьціў карэньне, і неўспадзеўкі пракляў гасподу ягоную.
Я бачыў, як дурны разжываецца, але ў момант спарахнеў дом ягоны.
Далёкія сынове ягоныя ад спасеньня, і зьбітыя ў браме, і няма ратуючага.
Сыны ягоныя без ратунку, іх топчуць у браме, і няма каму ратаваць іх.
Жніво ягонае галодны зьядае, і зь церня выбірае яго, і ўсьмяглы жадае багацьця ягонага;
Ураджай ягоны зьесьць галодны, і з-за агароджы схопіць, і прагны праглыне багацьце ягонае.
Бо ня з пылу выходзе бяспраўе, і не ізь зямлі пушчае пагоны мука;
Ня з пылу бярэцца няшчасьце, і не з зямлі расьце гора.
Бо чалавек родзіцца на муку, як іскры, ляцець у выш.
Але чалавек нараджаецца на пакуты, як зьнічкі — каб падымацца ўгору.
А я зьвярнуўся б да Бога, і Богу аддаў бы справу сваю,
Таму я буду прасіць Бога, і да Бога ўзьнясу справу маю.
Каторы чыне рэчы вялікія, няўскуманыя, чудоўныя бязь ліку;
Ён творыць рэчы недасьледныя і вялікія, і цуды незьлічоныя.
Даець дождж на відзеньне зямлі, і пасылае воды на відзеньне палёў;
Ён дае дождж на аблічча зямлі і поіць палеткі вадою.
Станове на вышыню тых, што нізка, і гаротных падымае да спасеньня.
Ён падымае прыніжаных высока, і тых, што смуткуюць, суцяшае збаўленьнем.
Ён разбурае думкі хітрых, так што рукі іхныя не выпаўняюць прадпрыемства.
Ён разьбівае намеры ліхотнікаў, каб не змаглі рукі іхнія выканаць тое, што задумалі.
Ён лове мудрых у іх собскай хітрыні і рады самадыйнікаў чыне пустымі:
Ён ловіць хітрых у глупоце іхняй, і змову крывадушнікаў робіць марнай.
Удзень сустракаюць цемнь і, бы ночы, ходзяць вошчупкам серадня.
Удзень падаюць у цемру, і быццам уначы, навобмацак ідуць апоўдні.
Ён выбаўляе ад мяча, ад вуснаў іхных і беднага — ад рукі дужога.
Ён ратуе беднага ад мяча, і бедака — ад рукі нахабніка.
І бывае беднаму надзея, і несправядлівасьць зачыняе вусны свае.
І ёсьць надзея для ўбогага, а крыўда зачыняе вусны свае.
Вось, шчасьлівы чалавек, каторага зыра Бог; затым караньням Усемагучага ня грэбуй;
Шчасьлівы чалавек, якога дакарае Бог; таму навучаньнем Усемагутнага не пагарджай.
Бо Ён ране, Ён і завязуе; Ён б’ець, ягоныя ж рукі й лечаць.
Ён раніць, і Ён лечыць, Ён ударае і аздараўляе Сам рукамі Сваімі.
Із шасьцёх бедаў Ён вывальне цябе, у сёмай не даткнецца да цябе ліха.
Ад шасьці бедаў збавіць цябе, і ў сёмы раз не кране няшчасьце цябе.
У галадоў выбаве цябе ад сьмерці й на вайне ад рукі мяча.
У голад Ён захавае цябе ад сьмерці, і ў час вайны ад мяча ўратуе.
Ад пугі языка ты схаваешся і не зьлякаешся спустошаньня, як яно прыйдзе.
Усьцеражэшся ты ад языка кусьлівага і ня будзеш баяцца спусташэньня, калі яно прыйдзе.
Із спустошаньня а з галадові пасьмяешся і зьвяроў земных не зьлякаешся;
У час спусташэньня і голаду будзеш ты сьмяяцца і ня будзеш баяцца зьвяроў палявых.
Бо з каменьням палявым змова ў цябе, і зьвяры палявыя ў згодзе з табою.
З камянямі палявымі дамова твая, і зьвяры дзікія будуць прыязныя табе.
І даведаешся, што будан твой у бясьпечнасьці, і перагледзіш сялібу сваю, і не абмылішся.
І ты даведаешся, што намёт твой у супакоі, і, наведваючы жытло тваё, ня знойдзеш нястачы.
І даведаешся, што шмат насеньня твайго, і патомкаў тваіх, як травы земнае.
І ты ўбачыш, што насеньне тваё шматлікае і нашчадкі твае — быццам трава на зямлі.
Зыйдзеш да гробу ў глыбокай старасьці, як зыходзе стог збожжа ўпару.
І ўвойдзеш у магілу ў гадах сьпелых, як кладзецца сноп пшаніцы ў час свой.
Во гэта мы скумалі; гэта так; паслухай гэтага і ведай сабе».
Як мы дасьледавалі гэта, так і ёсьць. Паслухай гэта, і сам зразумееш».
