Ёва 6 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«О, калі б зважылі, зважылі ўзрушаньне мае а няшчасьце мае, на вазе яны падняліся б разам;
«О, каб было ўзята на вагу гора маё, і разам з ім былі ўзважаны пакуты мае!
Бо, вось, за пясок морскі яны цяжшыя; затым словы мае шпаркія;
Цяпер вось яно цяжэйшае за пясок марскі, таму неразважныя словы мае.
Бо стрэлы Ўсемагучага ў імне, як іх п’ець дух мой; жахі Божыя ваююць із імною.
Бо стрэлы Усемагутнага ў-ва мне, і атруту іхнюю п’е дух мой, і страхі Божыя ваююць супраць мяне.
Ці рыкае дзікі асёл на траве? ці рыкае вол ля пошару свайго?
Ці будзе раўсьці асёл, маючы траву? Або ці будзе рыкаць вол, стоячы пры поўным жолабе?
Ці ядуць што нямаючае смаку бяз солі, і ці ё смак у бялку яйца?
Ці ж нехта будзе есьці нясмачнае, якое не пасолена? Або ці можа смакаваць бялок яечны?
Да чаго адмаўлялася даткнуцца душа мая, тое складае агідную ежу маю.
Тое, чаго раней не хацела дакрануцца душа мая, цяпер у хваробе сталася ежай для мяне.
Хто б здойсьніў жаданьне мае, і спадзевы мае споўніў Бог!
Хто зробіць, каб споўнілася жаданьне маё, і тое, чаго чакаю, ці дасьць мне Бог?
О, калі б зычыў Бог і скрышыў мяне, выцягнуў руку Сваю й сьцяў мяне.
Няхай Бог раструшчыць мяне, няхай працягне руку Сваю і зьнішчыць мяне!
Гэта яшчэ было б пацехаю імне, я нават быў бы ў захапленьню ў безьміласэрным болю, бо я не адрокся словаў Сьвятога.
Няхай будзе гэта пацехай маёй, і я буду радавацца ў мучэньнях маіх, бо не пагардзіў словамі Сьвятога.
Што за сіла ў мяне, каб спадзявацца імне? і які канец, каб я прадоўжыў жыцьцё свае?
Якая сіла мая, каб вытрываць усё гэта? Або які канец мой, каб цярпліва перанесьці ўсё гэта.
Ці мацніня каменьня — мацніня мая, ці целя мае бронза?
Ці цьвёрдасьць камяня — гэта сіла мая? Або ці цела маё з медзі?
Ці ёсьць у імне помач імне, і ці ратунак адапхнёны ад мяне?
Ці я маю дапамогу для сябе і ці ёсьць для мяне ратунак?
Млеючаму належа ласка ад прыяцеля ягонага, хоця б пакінула яго боязьнь Усемагучага.
Хто ня зьявіць сябру свайму міласэрнасьць? Хіба той, хто не баіцца Усемагутнага?
Але браты мае ізрадзілі; бы цурок, як быстра цякучыя ручаі, прайшлі яны,
Браты мае здрадзілі мяне, як рэчышчы ручаёў, якія зьнікаюць.
Што чорныя ад лёду, і ў каторых хаваецца сьнег;
Яны чарнеюць ад лёду, калі спадзе на іх сьнег,
Як цяплее, яны менеюць, і ў гарачыню чэзнуць ізь месцаў сваіх.
а ў час, калі сушыць, яны высыхаюць, і ў сьпякоту зьнікаюць з месца свайго.
Адхінаюць яны сьцежкі дарогаў сваіх, узыходзяць да пусьціні й гінуць;
І зводзяць яны падарожнікаў са шляхоў іхніх, і тых, што вандруюць праз пустыню, губяць.
Глядзяць на іх дарогі Фемайскія, спадзяюцца на іх дарогі Шэвейскія,
Падарожныя з Тэмы шукаюць праходу да іх, і вандроўнікі з Шэвы ўскладаюць надзею на іх,
Засаромленыя, што спадзяваліся; прыходзяць туды — і засаромлены.
і расчароўваюцца ў спадзяваньні сваім, прыйшлі туды і набраліся сораму.
Бо вы цяпер сталі нічым; абачылі страшнае й спалохаліся.
Такія і вы для мяне цяпер: убачылі няшчасьце маё і напоўніліся страхам.
Ці казаў я: "Прынясіце імне, альбо з дастаткаў дайце лапана за мяне.
Ці ж я прасіў вас: “Прынясіце мне штосьці, і з маёмасьці вашай падаруйце мне.
І выбаўце мяне ад рукі ўцісканьніка, і ад рукі мукара выкупіце мяне"?
Вызваліце мяне з рукі ворага і вырвіце мяне з рукі прыгнятальніка”?
Наўчыце мяне, і я замоўкну; у чым я абмыліўся, зьясьніце імне.
Навучыце мяне, а я памаўчу, і калі я заблукаў, растлумачце мне.
Якія моцныя словы справядлівасьці! але што даводзяць вінаваньні вашы?
Якія балючыя словы праўды! Але што даводзяць дакараньні вашыя?
Ці ўпікаць словамі вы думаеце? на вецер жа казаньне безнадзейнага?
Вы прыдумляеце словы на абвінавачваньне, але на вецер пускаеце словы вашыя.
І пагатове, што вы нападаеце на сірату і капаеце яму прыяцелю свайму.
На сірату вы нападаеце і робіце шкоду сябру вашаму.
А цяпер, ці ня зычыце вы абярнуцца да мяне; ці буду я маніць перад відзеньням вашым?
Цяпер, прашу, паслухайце мяне, бо на вачах вашых не скажу няпраўды.
Абярніцеся ж, ці ё няпраўда? абярніцеся — справядлівасьць мая ёсьць у гэтым.
Паверце, няма тут падману! Паверце, я трымаюся праведнасьці сваёй.
Ці ё на языццэ маім несправядлівасьць? Нягож паднябеньне мае ня сьцяме выкрыўленага?
Ці гавару я няпраўду? Ці паднябеньне маё ня цяміць, што ёсьць ліхотай?
