Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Ці не ваяваньне мужу на зямлі, і ці ня дні ягоныя, як дні найміта?
Як слуга жадае сьценя, і як найміт жджэць платы свае;
Так спалі імне месяцы марныя, і ночы немарасныя выдзелены імне.
Як кладуся, то кажу: "Калі ўстану?" а вечар памераны, і я перасычаюся варочаньнямі да золку.
Цела мае адзета чэрвямі а брудам пылу, скура мая трэскаецца й стала агіднаю.
Дні мае баржджэйшыя за чаўнок, і канчаюцца без надзеі.
Успомні, што жыцьцё мае — вецер, што вока мае ня зьвернецца бачыць добрае;
Не абача мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
Чэзьне булак і адходзе; так тый, што зыходзе да шэолю, ня ўзыходзе,
Ня зьвернецца болей да дому свайго, і не пазнае ўжо яго месца ягонае.
Ня буду ж я гамаваць вуснаў сваіх; буду гукаць у ўціску духа свайго; буду жаліцца ў гарчыні душы свае.
Ціж я мора альбо морскае дзіўства, што Ты пастанавіў над імною варту?
Калі скажу: "Пацеша мяне пасьцеля мая, панясець ложак мой нараканьне мае";
Ты страшыш мяне снамі й відзенямі палохаеш мяне;
Дык душа мая выбірае валей душэньне а сьмерць касьцём маім.
Агідла імне. Ня вечна ж жыць імне. Адступі ад мяне, бо дні мае марнасьць.
Што такое чалавек, што Ты гэтулькі вывышаеш яго й зварачаеш на яго сэрца Свае,
Давядаешся да яго кажнае раніцы, кажную часіну прабуеш яго?
Пакуль Ты не адвернешся ад мяне, не пакінеш мяне, пакуль не праглыну сьліны свае?
Я ізграшыў, то што я зраблю Табе, Вартаўніча людзкі? нашто Ты пастанавіў мяне мэтаю Сабе, так што я стаў самому сабе вялічны?
І чаму б не забраць выступу майго й ня зьняць ізь мяне бяспраўя майго? бо, вось, я лягу ў пыл, і Ты будзеш золкам глядзець мяне, але ня будзе мяне».
