Ёва 24 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Чаму не схаваны ад Усемагучага часы, і знаючыя Яго ня бачаць дзён Ягоных?
Чаму не ўтоены час ад Усемагутнага і тыя, што пазналі Яго, не ведаюць дзён Яго?
Межы перасуваюць, глабаюць стады, і пасьвяць.
Адны пераносяць межы, рабуюць статкі і пасвяць іх,
У сіротаў выводзяць асла, у ўдавы бяруць у заставу вала.
у сірот адбіраюць асла, бяруць у заклад вала ўдавы,
Бедных сьхінаюць з дарогі, разам хаваюцца бедныя зямлі.
убогіх збіваюць са шляху, і ўсе пакорлівыя зямлі змушаны хавацца.
Вось, дзікія на пустыні, яны выходзяць на работу сваю рана нараніцы, на здабытак, пустыня яму — еміна дзяцюком ягоным.
Другія, як аслы на пустыні, выходзяць яны на працу сваю, чуваючы дзеля здабычы, дзеля хлеба для дзяцей на пустыннай зямлі.
Жнуць яны на полю не сваім і зьбіраюць віно ў нягоднага.
Жнуць яны не на сваім полі і збіраюць вінаград у бязбожніка.
Голыя начуюць без адзецьця і ня маюць накрыцьця ў сьцюжы;
Начуюць яны голыя, без адзення, і не маюць чым накрыцца ў холад.
Ад гаравое мыглы мокнуць і, бяз прытулішча, абыймаюць скалу.
Мокнуць яны пад горным дажджом і, не маючы прыстанішча, туляцца да скал.
Ад грудзёў адрываюць сірату і з убогага бяруць заклад;
Адрываюць сірот ад грудзей і ўбогага бяруць у заклад.
Ходзяць голыя, без адзецьця, і галодныя носяць снапы;
Голыя ходзяць яны, без адзення, і галодныя зносяць снапы.
Памеж сьцен выціскаюць аліву, таўкуць у таўчэльнях, але сьмягнуць.
Сярод муроў выціскаюць алей і, тупаючы ў выціскальнях, смагнуць.
У месьце людзі стогнуць, і душа забіваных галосе, і Бог не забараняе гэтае дурноты.
У гарадах, паміраючы, стогнуць; і душа зраненых крычыць, ды Бог не забараняе гэтага.
Яны былі меж бунтаўнікоў сьвятла, не пазналі дарогаў Ягоных, і не заставаліся на сьцежках Ягоных.
Яны былі супраць святла, і не ведалі шляхоў Яго, і не затрымліваюцца на сцежках Яго.
Із золкам устаець убіўца, забівае беднага а ўбогага, а ночы бывае злодзеям.
На світанні ўстае забойца, забівае ён няшчаснага і беднага, а ноччу ён будзе, быццам злодзей.
І вока чужаложніка жджэць зьмярканьня, кажучы: "Хай вока не абача мяне", — таемным робе від свой.
Вока чужаложніка чакае цемры, кажучы: “Не ўбачыць мяне вока”, і хавае ён твар свой.
У цямноце падкопуюцца пад дамы, што ўдзень яны зазначылі сабе; ня знаюць сьвятла.
У поцемках падкопваюцца яны пад дамы, а днём яны хаваюцца і не ведаюць святла.
Бо ім усім разам раніца — сьмяротны сьцень, бо яны пазнаюць жахі сьмяротнага сьценю.
Калі ж нечакана заззяе зараніца, яны лічаць яе ценем смерці; калі нават развіднее — [для іх] гэта страхі ценю смяротнага.
Лягкі ён на зьверху вады; праклятая дзель ягоная на зямлі; і не зварачае ён на дарогу гародаў вінных.
Лёгкі такі на паверхні вады, і праклятая доля яго на зямлі, і няма нікога, хто б накіраваў яго да вінаграднікаў.
Сухмень а гарачыня забіраюць сьнежныя воды; гэтак шэоль тых, што грашылі.
Суш і спякота занадта высушылі воды, і гэтак пекла — тых, што зграшылі.
Забудзецца яго ўлоньне; хай ласуецца ім чарвяк; наперад яго ня ўспомняць, і несправядлівасьць будзе зломлена, як дзерва.
Хай забудзецца пра яго ўлонне маці, хай станецца ён асалодай чарвям, хай не застаецца аб ім успаміну, але, як дрэва, хай зломіцца злачыннасць.
Зьядаюць бязьдзетную, каб не радзіла, і ўдаве ня робяць добра.
Ліха ўчыніў ён бясплоднай, якая не нараджае, і ўдаве не ўчыніў ён дабра.
Ён цягне таксама дужога сілаю сваёю; ён устаець, і ніхто ня пэўны жыцьця.
Ён здужвае сілай сваёю магутных, і калі ён падымецца, то не будзе верыць жыццю свайму.
Ён дасьць ім бясьпечнасьць, і яны апіраюцца, і вочы Ягоныя — на дарогах іхных.
Але Бог даў яму месца бяспечнае, на якое ён абапёрся, але вочы Яго на шляхах яго.
Узьняліся троху, — і няма іх; павалены, як усе іншае, іх зьбіраюць і, як вярхі каласоў, сьцінаюць.
Падняліся яны невысока і не ўтрымаюцца, і паніжаны будуць, як усе, і прападуць, і, як вярхі каласоў, будуць зрэзаны.
А калі ня так? Хто імне давядзець ману і ў нішто аберне мову маю?»
Калі гэта не так, хто можа мяне аспрэчыць, што я схлусіў, і нікчэмнасцю палічыць мае словы?»
