Ёва 36 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
І далей гукаў Елігу, і сказаў:
І ў дадатак Элію вось што сказаў:
«Патрывай імне крыху, і я пакажу табе, бо яшчэ ё ўзглядам Бога словы.
«Пачакай мяне хвілінку, і я пакажу табе: бо я маю яшчэ нешта сказаць пра Бога.
Прынясу веданьне свае здалеку і аддам справядлівасьць Учыніцелю свайму;
Паўтару навуку маю здалёк і Творцу майму аддам справядлівасць.
Бо запраўды не манлівыя словы мае, з табою дасканальны ў веданьню.
Бо праўдзівыя і без падману словы мае, і перад табой [я] дасканалы ў веданні.
Вось, Бог магучы, але ня грэбуе. Ён магучы сілаю сэрца.
Не дасць Бог магутны і не адкідае Магутны моцаю сэрца,
Ён не ажыўляе нягоднага, але права ўбогім даець.
не дасць Ён жыць бязбожніку, але чыніць суд для бедных.
Ён не адварачае ад справядлівага аччу Сваіх, але з каралямі на пасадзе садзе іх навекі і вывышае іх;
Не адверне Ён ад справядлівага вачэй сваіх і цароў на пасадзе размяшчае на векі, і яны ўзвышаюцца.
І калі яны спутаны зялезьзям, і ўзяты ў палон паварозамі гароты,
І, калі яны будуць закаваныя ў кайданы і звязаныя путамі бядоты,
Тады Ён азнаймляе ім іхны ўчынак і іхныя выступы, бо яны ўмацаваліся.
Ён пакажа ім справы іх і злачынствы іх, што яны былі гвалтоўныя.
Адкрывае вушы іхныя да навукі й кажа, каб яны адвярнуліся ад бяспраўя.
І адкрые Ён вуха іх, каб навучыць іх з дакорам, і будзе гаварыць ім, каб адвярнуліся ад злачыннасці.
Калі паслухаюць і будуць служыць Яму, то скончаць дні свае ў дабрабыце і гады свае ў любаце.
Калі паслухаюцца і будуць шанаваць Яго, то пражывуць свае дні ў дабрабыце і свае гады ў шчасці.
Але калі ня слухаюць, то будуць зьнішчаны мячом і сканаюць бязь сьведам’я.
А калі не паслухаюцца, то пройдуць праз раку смерці і загінуць у безразважнасці.
Двудушныя сэрцам зьбіраюць гнеў; яны ня крычаць, бо Ён зьвязаў іх.
А бязбожнікі складаць будуць гнеў Божы ў сваім сэрцы і не прызавуць Яго, калі будуць скаваныя.
Паміраюць у маладосьці душы іхныя, і жыцьцё іхнае меж бязуляў.
Памрэ ў маладосці дух іх, і жыццё іх — у юнацтве.
Ён вывальняе зьбедаваных ізь бяды іхнае, і адкрывае вушы іхныя ў нядолі.
Ён уратуе беднага ад нястачы яго і адкрые вуха ў бядзе яго.
Ён нават цябе вывеў бы з уціску на прастору, няма сьціску там, і стаўлянае на стол твой было б поўнае туку.
Дык выбавіць Ён цябе з уціску, і будзе прастора, а не цяснота перад табою, і будзе поўнае тлушчу ўсё на стале тваім.
І судам нягоднікавым ты поўны; суд а справядлівасьць падпіраюць цябе.
Справа твая асуджана, быццам бязбожніка; яны атрымаюць суд і справядлівасць.
Бо ё гнеў, глядзі, каб ня вывеў цябе вытням; і вялікі выкуп не адхінець цябе.
Сцеражыся, каб не звяло цябе багацце і мноства дароў не скрывіла цябе.
Ці зважа Ён на багацьце твае? Ані на золата, ані на ўсю магутнасьць сілы.
Ці будзеш ты крычаць і выкарыстоўваць усе намаганні сілы тваёй, пакуль ты не ў цясноце?
Не жадай тае ночы, калі люды будуць узьняты зь месца свайго.
Не чакай прагна той ночы, каб узняўся натоўп дзеля іх.
Сьцеражыся, ня сьхінайся да бяспраўя, бо яго ты валей абраў чымся гароту.
Сцеражыся, каб не звярнуўся да злачынства, бо праз яго спазнаеш ты гора.
Вось, Бог высокі магутнасьцю Сваёй; хто падобны да Яго вучыцель?
Вось жа, Бог высокі ў моцы Сваёй, які настаўнік падобны да Яго?
Хто прызвачыў Яму дарогу Ягоную альбо хто можа сказаць: "Ты зрабіў крыўду"?
Хто зможа прасачыць дарогі Яго, або хто можа Яму сказаць: “Ты ўчыніў несправядлівасць”?
Памятуй узьвялічаць справу Ягоную, каторую людзі аглядалі.
Памятай, каб услаўляць справу Яго, пра якую спяваюць мужы.
Кажны чалавек аглядае яе; людзіна прыглядаецца да яе здалеку.
Усе людзі бачаць Яго, кожны прыглядаецца здалёк.
Вось, Бог высокі й нязнаны; лік год Ягоных няскумальны.
Вось жа, Бог вялікі і пераўзыходзіць веданне наша; лік гадоў Яго невызначальны.
Ён зьбірае каплі вады, Ён сточуе мыглу Сваю ў дождж,
Ён збірае кроплі дажджу і вылівае ліўні ракою,
Каторы нябёсы ільлюць далоў і капаюць на чалавека ў множасьці.
іх праліваюць хмары, скропліваючы многіх людзей.
Ці можа спатачыць хто пашырэньне булакоў, грукат будану Ягонага?
Хто, сапраўды, можа зразумець разлегласць хмар, грымоты палаткі Яго?
Вось, Ён пашырае сьвятліню на яго й пакрывае карані мора;
Вось, Ён расцягнуў вакол Сябе маланкі Свае і накрыў глыбіні мора.
Бо гэтым Ён судзе люды, даець еміну ў множасьці.
Праз іх Ён судзіць народы і шчодра корміць іх.
Ён пакрывае сьвятло далонямі Сваімі і расказуе яму праз сустрэчы.
У руках сваіх Ён трымае маланку і загадвае ёй, каб біла.
Агалашае Яго грукат Ягоны, і статак таксама празь Яго ўзыход.
Грукат яе паведамляе аб ёй, палаючы гневам супраць злачыннасці.
