Ёва 19 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

І адказаў Ёў, і сказаў:
 
У адказ сказаў Ёў:

«Пакуль будзеце немарасьціць душу маю і крышыць мяне словамі?
 
«Што вы ўсе кроіце душу маю і мучыце мяне словамі?

Вось, дзесяць разоў вы высьміялі й не сароміцеся, чураецеся мяне.
 
Вунь, дзесяцікратна асуджаеце мяне, ды не чырванееце, прыгнятаючы мяне.

І нават калі я запраўды абмыліўся, абмыла мая з імною застаецца.
 
Відавочна, калі я сапраўды зграшыў, дык грэх мой застанецца са мною.

Калі ж запраўды вы вяльмуецеся каля мяне і ўпікаеце імне маёю ганьбаю,
 
Калі вы ўздымаецеся супраць мяне і папракаеце мяне ганьбамі маімі,

То ведайце, што Бог скрывіў мяне й абклаў мяне Сваёй сецьцю.
 
дык, прынамсі, цяпер зразумейце, што Бог пакараў мяне неадпаведным судом і сеццю Сваёй аблытаў мяне.

Вось, я крычу: «Ґвалт!» і не адказуюць; галашу, няма суду.
 
Бо калі я крычу: “Гвалт цярплю я!”, мяне не чуюць; калі ўзношу голас, няма Таго, Хто б судзіў.

Ён загарадзіў імне гасьцінец, і не магу прайсьці, і на сьцежкі мае паклаў цемнь.
 
Ён загарадзіў дарогу мне, і не магу я прайсці, і на сцежцы маёй Ён раскінуў цемру.

Славу маю сьцягнуў зь мяне й вянок зьняў з галавы мае.
 
Ён сцягнуў з мяне славу маю і забраў вянец з галавы маёй.

Навокал спустошыў мяне, і я адыходжу; і, як дзерва, Ён вырваў надзею маю.
 
Ён зруйнаваў мяне з усіх бакоў, і я гіну, і зваліў Ён, як дрэва, спадзяванне маё.

Запалаў на мяне гневам Сваім, і ўважае мяне памеж варагоў Сваіх.
 
Разгневалася на мяне абурэнне Яго, і так пачаў Ён лічыць мяне ворагам Сваім.

Разам прышлі вяткі Ягоныя, яны праклалі дарогі свае супроці мяне й разьлягліся табарам навокал будану майго.
 
І прыбылі разам дружыны Яго, і праклалі сабе дарогу супраць мяне, і акружылі аблогаю палатку маю.

Братоў маіх Ён аддаліў ад мяне, і знаючыя мяне ўсяляк чураюцца мяне.
 
Аддаліў Ён братоў маіх ад мяне, і знаёмыя мае, быццам чужыя, адышліся ад мяне.

Узьдзержуюцца ад мяне блізкія мае, і знаёмыя мае забыліся мяне.
 
Пакінулі мяне мае сваякі і тыя, што ведалі мяне, забыліся пра мяне.

Жывучыя ў доме маім і служэбкі мае маюць мяне за чужніка; я стаў чужніком у вачох іх.
 
Хатнія ў доме маім і служанкі мае за чужога пачалі лічыць мяне, і быццам прыхадзень стаўся я ў вачах іх.

Гукаю слугу свайго, і ён не адгукаецца; вуснамі сваімі я маю маліць яго.
 
Паклікаў я слугу свайго, а ён не адгукнуўся; я вуснамі ўласнымі ўпрошваў яго.

Дыханьня майго чураецца жонка мая і ўздыханьня дзяцей улоньня майго.
 
Дыханнем маім брыдзілася жонка мая, і смярдзючы я для дзяцей улоння майго.

Нават дзеці грэбуюць імною; падыймаюся, і яны гукаюць супроці мяне.
 
Пагарджалі мною дзеці малыя, і, калі я ўставаў, яны здзекаваліся з мяне.

Брыдзяцца імною ўсі людзі даверу майго; і тыя, каторых я любіў, зьвярнуліся супроці мяне.
 
Пагарджаць пачалі мною колішнія суразмоўцы мае, і той, каго я больш за ўсіх любіў, адвярнуўся ад мяне.

Косьці мае прыліплі да скуры мае а цела майго, і я ўратаваўся адно із скураю каля зубоў сваіх.
 
Да скуры маёй у змардаваным целе прысохла косць мая, і змарнелі дзёсны мае вакол зубоў маіх.

Зьмілуйцеся над імною, зьмілуйцеся над імною вы, прыяцелі мае, бо рука Божая даткнулася да мяне.
 
Злітуйцеся нада мною, злітуйцеся нада мною хоць вы, прыяцелі мае; бо рука Госпадава дакранулася да мяне.

Чаму вы перасьлядуеце мяне, як Бог? І целам маім ня можаце насыціцца?
 
Чаму вы, як Бог, пераследуеце мяне і чаму не насычаецеся целам маім?

О, каб мовы мае былі запісаны! каб яны былі нарысаваны ў кнізе!
 
Хто прадставіць мне [магчымасць], каб былі запісаны словы мае? Хто дасць мне, каб былі яны зазначаны ў кнізе

Пяром зялезным а волавам на векі ў скале яны былі высечаны!
 
разцом жалезным і алавяным, каб навечна былі высечаны на камені?

Але я ведаю, што Адкупіцель мой жывець, і наапошку Ён стане на пыле;
 
Ведаю вось я, што Адкупіцель мой жыве і што ў апошні дзень падымецца Ён над парахном;

Просьле тога, як гэта скура мая зьнішчыцца, у целе сваім я буду мець відзень Бога;
 
і пасля таго, як сцягнуць з мяне гэтую скуру, з цела свайго ўбачу я Бога.

Я абачу Яго сам, і мае вочы абачаць, а ня чужыя. Нутр мой нішчыцца ў вулоньню маім.
 
Яго сам я ўбачыць мушу, і вочы мае павінны аглядаць [Яго], і нішто іншае. Змарнелі ныркі мае ва ўлонні маім.

Вам належыла б сказаць: "Нашто мы перасьлядуем яго?" Бо карэнь ліха знойдзены ў імне.
 
Калі вы кажаце цяпер: “Як жа мы будзем пераследаваць яго і корань слова знойдзем супраць яго?” —

Бойцеся мяча, бо меч ё помсьнік няпраўды, і ведайце, што ё суд».
 
дык бойцеся вастрыя ляза, бо мсціўца за несправядлівасці — меч; ды ведайце, што ёсць суд».