Ёва 3 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Просьле гэтага адчыніў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
 
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,

І адказаў Ёў, і сказаў:
 
і казаў ён:

«Зьгінь дзень, у каторым я радзіўся, і ноч, у каторай сказалі: "Пачаўся мужчына!"
 
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.

Дзень тый хай будзе цемняю, хай ня соча яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятліня!
 
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.

Багдай яго запляміла цемнь а сьцень сьмерці, багдай завалок яго булак, хай палохаюцца яго, як немарасьці дня!
 
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.

Ноч тая, — багдай забрала яе цемнь, хай ня будзе палічана яна ў днёх году, хай ня ўвыйдзе ў лік месяцаў!
 
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.

Во! багдай ноч тая была адзінотная, багдай ня было пяцьця ў ёй!
 
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;

Хай праклінуць яе праклінаючыя дзень, здольныя пабудзіць Левяфана!
 
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.

Хай зацьмеюць гвезды золку яе: хай выглядае яна сьвятліні, і яе няма, і хай не абача яна векаў дня,
 
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,

За тое, што не зачыніла дзьвярэй жывата майго, ані схавала немарасьці ад аччу маіх!
 
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.

Чаму, выходзячы зь дзетніцы, я не памер, не сканаў вышаўшы із жывата?
 
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?

Чаму перанялі мяне калені? чаму было імне ссаць пелькі?
 
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?

Цяпер бы ляжаў я й супачываў: спаў бы, і было б імне супакойна,
 
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім

З каралямі а параднікамі зямлі, што забудовавалі сабе пустыні,
 
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;

Альбо з князьмі, у каторых было золата, каторыя напаўнялі дамы свае срэбрам;
 
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.

Альбо, як ськінены плод пахаваны, я ня быў бы, як бязьлеткі, што не абачылі сьвятліні.
 
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.

Там нягоднікі перастаюць немарасьціць, і там супачываюць высіленыя.
 
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.

Там вязьні разам цешацца із супакою і ня чуюць крыкаў наглядніка.
 
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.

Малы й вялікі там ён, і слуга свабодны ад пана свайго.
 
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.

Нашто дана сьвятліня стамаванаму, а жыцьцё гаркім душою,
 
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?

Каторыя ждуць сьмерці, і няма яе, што выкапалі б яе ахватней, чымся скарбы,
 
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,

Узрадавіліся б аж да захапленьня, цешыліся б, што знайшлі гроб,
 
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.

Нашто дана мужчыне, ад каторага дарога схавана, і каторага Бог агарадзіў?
 
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?

Бо перад хлебам маім уздыханьні мае, і выліліся, як вада, стогны мае;
 
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.

Бо жахлівае, чаго я жахаўся, тое й стрэла мяне; і чаго я баяўся, тое й прышло да мяне.
 
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.

Я ня быў у бясьпечнасьці ані меў супачынку, ані быў супакойны; і прышла немарасьць».
 
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».