Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Просьле гэтага адчыніў Ёў вусны свае і пракляў дзень свой.
Потым Ёў расчыніў вусны свае, і наракаў на дзень свой,
І адказаў Ёў, і сказаў:
і казаў ён:
«Зьгінь дзень, у каторым я радзіўся, і ноч, у каторай сказалі: "Пачаўся мужчына!"
«Хай згіне дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Пачаўся чалавек”.
Дзень тый хай будзе цемняю, хай ня соча яго Бог згары, і хай не зазьзяе над ім сьвятліня!
Хай дзень той пераменіцца ў цемру; хай не пытаецца пра яго Бог з вышыні, ды хай не будзе ён асветлены святлом.
Багдай яго запляміла цемнь а сьцень сьмерці, багдай завалок яго булак, хай палохаюцца яго, як немарасьці дня!
Хай зацемняць яго цемра і засень смерці, хай апануе яго змрок і хай агорнецца ён горыччу.
Ноч тая, — багдай забрала яе цемнь, хай ня будзе палічана яна ў днёх году, хай ня ўвыйдзе ў лік месяцаў!
Хай тую ноч падхопіць цёмная віхура, хай не дадасца яна сярод дзён года, хай не залічыцца сярод месяцаў.
Во! багдай ноч тая была адзінотная, багдай ня было пяцьця ў ёй!
Хай тая ноч адасобіцца і не будзе годная хвалы;
Хай праклінуць яе праклінаючыя дзень, здольныя пабудзіць Левяфана!
хай наракаюць на яе тыя, што наракаюць на дзень, што гатовыя абудзіць левіятана.
Хай зацьмеюць гвезды золку яе: хай выглядае яна сьвятліні, і яе няма, і хай не абача яна векаў дня,
Хай сцямнеюць зоркі яе світання; хай чакае святла, і не будзе [яго], ды хай не пабачыць яна веек зараніцы,
За тое, што не зачыніла дзьвярэй жывата майго, ані схавала немарасьці ад аччу маіх!
бо яна не зачыніла ўваходу ўлоння, якое насіла мяне, і не ўхіліла злога ад вачэй маіх.
Чаму, выходзячы зь дзетніцы, я не памер, не сканаў вышаўшы із жывата?
Чаму ж я не памёр ва ўлонні? [Чаму] выйшаўшы з чэрава, не згінуў адразу?
Чаму перанялі мяне калені? чаму было імне ссаць пелькі?
Навошта быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
Цяпер бы ляжаў я й супачываў: спаў бы, і было б імне супакойна,
Цяпер вось маўчаў бы я ў супакоі і адпачываў бы ўва сне сваім
З каралямі а параднікамі зямлі, што забудовавалі сабе пустыні,
з царамі і ўладарамі зямлі, якія ствараюць сабе дамы магілы;
Альбо з князьмі, у каторых было золата, каторыя напаўнялі дамы свае срэбрам;
або з князямі, якія маюць золата і напаўняюць срэбрам дамы свае.
Альбо, як ськінены плод пахаваны, я ня быў бы, як бязьлеткі, што не абачылі сьвятліні.
Або хай бы я не існаваў, бы патаемны выкідыш ці тыя, што, пачатыя, не ўбачылі святла.
Там нягоднікі перастаюць немарасьціць, і там супачываюць высіленыя.
Там бязбожнікі больш не бунтуюцца, і там спачываюць змарнелыя сілай.
Там вязьні разам цешацца із супакою і ня чуюць крыкаў наглядніка.
Там былыя вязні ўсе разам без турбот не чуюць крыку наглядчыка.
Малы й вялікі там ён, і слуга свабодны ад пана свайго.
Там [разам] малы і вялікі, і слуга, вольны ад пана свайго.
Нашто дана сьвятліня стамаванаму, а жыцьцё гаркім душою,
Навошта беднаму даецца святло і жыццё тым, што жывуць у горычы душы?
Каторыя ждуць сьмерці, і няма яе, што выкапалі б яе ахватней, чымся скарбы,
Яны чакаюць смерці, а яна не прыходзіць, і, шукаючы, здабываюць яе больш рупліва, чым скарбы,
Узрадавіліся б аж да захапленьня, цешыліся б, што знайшлі гроб,
і радуюцца вельмі, і цешацца з магілы.
Нашто дана мужчыне, ад каторага дарога схавана, і каторага Бог агарадзіў?
[Навошта святло] чалавеку, дарога якога ўтоена і якога Бог акружыў цемраю?
Бо перад хлебам маім уздыханьні мае, і выліліся, як вада, стогны мае;
Уздыханні мае апярэджваюць хлеб мой, і быццам бурлівыя воды стагнанні мае.
Бо жахлівае, чаго я жахаўся, тое й стрэла мяне; і чаго я баяўся, тое й прышло да мяне.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я трымцеў, настала.
Я ня быў у бясьпечнасьці ані меў супачынку, ані быў супакойны; і прышла немарасьць».
Я не хаваўся, не маўчаў, не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасце».