Ёва 19 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказваў Ёў і сказаў:
У адказ сказаў Ёў:
дакуль будзеце мучыць душу маю і рваць мяне прамовамі?
«Што вы ўсе кроіце душу маю і мучыце мяне словамі?
Вось, ужо разоў дзесяць вы сарамацілі мяне і не саромеецеся ўціскаць мяне.
Вунь, дзесяцікратна асуджаеце мяне, ды не чырванееце, прыгнятаючы мяне.
Калі я і сапраўды зграшыў, дык грэх мой пры мне застаецца.
Відавочна, калі я сапраўды зграшыў, дык грэх мой застанецца са мною.
Калі ж вы хочаце ўзьвялічыцца над мною і ўпікнуць мяне ганьбаю маёю,
Калі вы ўздымаецеся супраць мяне і папракаеце мяне ганьбамі маімі,
дык ведайце, што Бог скінуў мяне і абклаў мяне Сваёю сеткаю.
дык, прынамсі, цяпер зразумейце, што Бог пакараў мяне неадпаведным судом і сеццю Сваёй аблытаў мяне.
Вось, я крычу: крыўда! і ніхто ня слухае; енчу, і няма суду.
Бо калі я крычу: “Гвалт цярплю я!”, мяне не чуюць; калі ўзношу голас, няма Таго, Хто б судзіў.
Ён заступіў мне дарогу, і не магу прайсьці, і сьцежкі мае зацемрыў.
Ён загарадзіў дарогу мне, і не магу я прайсці, і на сцежцы маёй Ён раскінуў цемру.
Зьняў зь мяне славу маю і зьняў вянок з галавы маёй.
Ён сцягнуў з мяне славу маю і забраў вянец з галавы маёй.
Зусім спустошыў мяне, і я адыходжу; і, як дрэва, Ён вырваў надзею маю.
Ён зруйнаваў мяне з усіх бакоў, і я гіну, і зваліў Ён, як дрэва, спадзяванне маё.
Запалаў на мяне гневам Сваім і лічыць мяне сярод ворагаў Сваіх.
Разгневалася на мяне абурэнне Яго, і так пачаў Ён лічыць мяне ворагам Сваім.
Палкі Ягоныя прыйшлі разам і скіравалі дарогу сваю да мяне і разьмясьціліся вакол намёта майго.
І прыбылі разам дружыны Яго, і праклалі сабе дарогу супраць мяне, і акружылі аблогаю палатку маю.
Братоў маіх Ён зьвёў ад мяне, і тыя, што ведалі мяне, цураюцца мяне.
Аддаліў Ён братоў маіх ад мяне, і знаёмыя мае, быццам чужыя, адышліся ад мяне.
Пакінулі мяне блізкія мае, і знаёмыя мае забылі мяне.
Пакінулі мяне мае сваякі і тыя, што ведалі мяне, забыліся пра мяне.
Прыхадні ў доме маім і служанкі мае чужым лічаць мяне; староньнім зрабіўся я ў вачах у іх.
Хатнія ў доме маім і служанкі мае за чужога пачалі лічыць мяне, і быццам прыхадзень стаўся я ў вачах іх.
Клічу слугу майго, і ён не адгукаецца; вуснамі маімі павінен я ўмольваць яго.
Паклікаў я слугу свайго, а ён не адгукнуўся; я вуснамі ўласнымі ўпрошваў яго.
Дыханьне маё збрыдзела жонцы маёй, і я павінен умольваць яе дзеля дзяцей чэрава майго.
Дыханнем маім брыдзілася жонка мая, і смярдзючы я для дзяцей улоння майго.
Нават малыя дзеці пагарджаюць мною; падымаюся, і яны зьдзекуюцца зь мяне.
Пагарджалі мною дзеці малыя, і, калі я ўставаў, яны здзекаваліся з мяне.
Гідзяцца мною ўсе вернікі мае, і тыя, каго я любіў, абярнуліся супроць мяне.
Пагарджаць пачалі мною колішнія суразмоўцы мае, і той, каго я больш за ўсіх любіў, адвярнуўся ад мяне.
Косткі мае прыліплі да скуры маёй і мяса майго, і я застаўся толькі са скураю каля зубоў маіх.
Да скуры маёй у змардаваным целе прысохла косць мая, і змарнелі дзёсны мае вакол зубоў маіх.
Умілажальцеся зь мяне вы, сябры мае, — бо рука Божая кранулася мяне.
Злітуйцеся нада мною, злітуйцеся нада мною хоць вы, прыяцелі мае; бо рука Госпадава дакранулася да мяне.
Навошта і вы перасьледуеце мяне, як Бог, і плоцьцю маёю ня можаце насыціцца?
Чаму вы, як Бог, пераследуеце мяне і чаму не насычаецеся целам маім?
О, калі б запісаны былі словы мае! калі б накрэсьлены былі яны ў кнізе
Хто прадставіць мне [магчымасць], каб былі запісаны словы мае? Хто дасць мне, каб былі яны зазначаны ў кнізе
разцом жалезным з волавам, — на вечныя часы на камені выразаны былі!
разцом жалезным і алавяным, каб навечна былі высечаны на камені?
Але я ведаю, Заступнік мой жывы і стане пасьля мяне над зямлёю. І пасьля таго як мая скура будзе разбурана,
Ведаю вось я, што Адкупіцель мой жыве і што ў апошні дзень падымецца Ён над парахном;
і з плоці маёй я ўбачу Бога.
і пасля таго, як сцягнуць з мяне гэтую скуру, з цела свайго ўбачу я Бога.
Я ўбачу Яго сам; мае вочы, ня вочы іншага, убачаць Яго. Растае сэрца маё ў грудзях маіх!
Яго сам я ўбачыць мушу, і вочы мае павінны аглядаць [Яго], і нішто іншае. Змарнелі ныркі мае ва ўлонні маім.
Вам трэба было б сказаць: навошта мы перасьледуем яго? Быццам корань зла знойдзены ўва мне.
Калі вы кажаце цяпер: “Як жа мы будзем пераследаваць яго і корань слова знойдзем супраць яго?” —
Збойцеся меча, бо меч ёсьць помсьнік няпраўды, і ведайце, што ёсьць суд.
дык бойцеся вастрыя ляза, бо мсціўца за несправядлівасці — меч; ды ведайце, што ёсць суд».
