Ёва 17 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Дыханьне маё аслабла; дні мае згасаюць; магілы перад мною.
Дух мой саслабеў, дні мае пагаслыя, і застаецца мне толькі магіла.
Калі б не пакепнікі іхнія, дык і ў спрэчках іхніх вока маё заставалася б спакойнае.
Хіба не кпіны акружаюць мяне, і не ў горычы хіба патанае вока маё?
Заступіся, паручыся Сам за мяне прад Сабою! інакш хто паручыцца за мяне?
Дай заклад за мяне перад Табою, і хто ж [іншы] у знак парукі стукне мяне па руцэ?
Бо Ты зачыніў сэрца іхняе ад разуменьня, і таму не даеш перамагчы ім.
Сэрца іх аддаліў Ты ад разумення, таму яны не ўзвысяцца.
Хто асуджае сяброў сваіх на здабычу, у дзяцей таго вочы растануць.
Абяцае блізкіх як здабычу, але вочы сыноў яго змарнеюць.
Ён зрабіў мяне прыпавесьцю ў народа і пасьмешышчам у яго.
Ён паставіў мяне ў прымаўку народа і каб плявалі [мне] ў твар.
Замглілася ад гароты вока маё, і ўсе чэлесы мае, як цень.
Пацямнела ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся, нібы цень.
Моцна зьдзівяцца з гэтага праведныя, і невінаваты абурыцца з крывадушніка.
Справядлівыя аслупянеюць, бачачы гэта, і бязгрэшны раззлуецца на бязбожніка.
Але праведны будзе моцна трымацца шляху свайго, і чысты рукамі будзе болей і болей мацавацца.
І справядлівы будзе трымацца дарогі сваёй, а чысты дадасць моцы рукам.
Выступайце, усе вы, і падыдзеце; не знайду я мудрага сярод вас.
Дык навярніцеся ўсе вы і прыходзьце, але я не знайду між вамі нікога разумнага.
Дні мае прайшлі; думы мае — здабытак сэрца майго — разьбітыя.
Дні мае прамінулі, думкі мае і памкненні сэрца майго расцерушыліся.
А яны ноч хочуць ператварыць у дзень, сьвятло наблізіць да твару цемры.
Ператварылі яны ноч у дзень; ды зноў пасля цемры спяшаецца святло.
Калі б я і пачаў чакаць, дык апраметная дом мой; у цемры пасьцялю я пасьцель сваю;
Калі і датрываю, то апраметная — дом мой; у цемры паслаў я ложак мой.
магіле скажу: ты за бацьку мне, чарвяку: ты маці мая і сястра мая.
Сказаў я гнілізне: “Ты — бацька мой!”, “Маці мая і сястра мая!” — чарвям.
Дзе ж пасьля гэтага надзея мая? і чаканае мною хто пабачыць?
Дык дзе ж цяпер мая надзея і хто бачыць цярплівасць маю?
У апраметную сыдзе яна і будзе спачываць са мною ў пыле.
У апраметную найглыбейшую сыдуць усе справы мае, і ці будзе мне адразу супачынак у парахне?»
