Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Ці ня вызначаны чалавеку час на зямлі, і дні ягоныя ці ж ня тое самае, што дні найміта?
Хіба жыццё чалавека на зямлі — гэта не вайна, хіба дні яго — не як дні найміта?
Як раб прагне ценю і як найміт чакае канца працы сваёй,
Як нявольнік прагне ценю і як найміт чакае платы сваёй,
так я атрымаў на долю месяцы марныя, і ночы бядотныя адмераны мне.
так і я меў месяцы мучэнняў і лічыў цяжкія ночы свае.
Калі кладуся, дык кажу: калі гэта ўстану? а вечар доўжыцца, і я варочаюся ўдосыць да самае раніцы.
Калі я засну, то буду гаварыць: “Калі ж я ўстану?” І зноў буду чакаць вечара і напоўнюся пакутамі аж да змяркання.
Цела маё ў чарвяках і запыленых струпах; скура мая лопаецца і гнаіцца.
Цела маё пакрыта гніллём і брудам пылу, скура мая лопаецца і цячэ [гноем].
Дні мае бягуць хутчэй за чалавека і канчаюцца без надзеі.
Дні мае прайшлі хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і скончыліся, як кароткая нітка.
Згадай, што жыцьцё маё павеў, што вока маё ня вернецца бачыць добрае.
Памятай, што жыццё маё — подых ветру і маё вока не вернецца, каб пабачыць дабро.
Ня ўбачыць мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
І не ўгледзіць мяне позірк чалавека; вочы Твае — на мяне, а мяне ўжо не будзе.
Радзее воблака і сыходзіць; так той, хто сышоў у апраметную, ня выйдзе,
Як воблака марнее і знікае, так і той, хто сыдзе ў цемру, не падымецца.
ня вернецца болей у дом свой, і месца ягонае ўжо ня будзе ведаць яго.
Ён не вернецца болей у дом свой, і месца яго болей яго не пазнае.
Ня буду ж я стрымліваць вуснаў маіх; буду гаварыць у сьцісласьці духу майго; буду скардзіцца ў бядоце душы маёй.
Таму і я не буду шкадаваць вуснаў маіх, буду прамаўляць у трывозе духу майго, буду гаварыць з горыччу душы маёй.
Хіба я мора альбо марская пачвара, што Ты паставіў над мною варту?
Ці ж мора я або пачвара марская, што паставіў Ты пры мне варту?
Калі падумаю: «суцешыць мяне пасьцель мая, зьнясе гароту маю ложак мой»,
Калі скажу я: “Пацешыць мяне ложак мой, і забярэ пасцель мая”, —
Ты палохаеш мяне снамі і відзежамі страшыш мяне;
Ты пачынаеш палохаць мяне снамі і трывожыш жахлівымі прывідамі.
і душа мая жадае лепей, каб спынілася дыханьне, лепей сьмерці, чым, каб зьберагліся косьці мае.
З гэтай прычыны душа мая выбірае самагубства, а косці мае — смерць.
Апрыкрала мне жыцьцё. Ня вечна мне жыць. Адступіся ад мяне, бо дні мае марныя.
Я ў роспачы; жыць болей я ўжо не буду. Злітуйся нада мной, бо дні мае — нішто.
Што такое чалавек, што Ты так цэніш яго і зьвяртаеш на яго ўвагу Тваю,
Што ёсць чалавек, што Ты ўзвялічваеш яго? Або што Ты схіляеш сэрца Сваё да яго?
наведваеш яго кожнае раніцы, кожнае імгненьне выпрабоўваеш яго?
Ты наведваеш яго на світанні і штохвілінна выпрабоўваеш яго.
Дакуль жа Ты не пакінеш, дакуль не адыдзеш ад мяне, дакуль не дасі мне праглынуць сьліну маю?
Дакуль жа не адвернеш Ты вачэй ад мяне? Няўжо не дазволіш мне [нават] праглынуць сліну маю?
Калі я зграшыў, дык што я зраблю Табе, вартавы людзей! Навошта Ты паставіў мяне супраціўцам Сабе, што аж я зрабіўся самому сабе лішні?
Зграшыў я, дык што маю зрабіць для Цябе, о Вартаўнік над людзьмі? Чаму ўчыніў Ты мяне непрыязным Табе і сам сабе я зрабіўся нязносны?
І чаму б не дараваць мне грэху і ня зьняць зь мяне беззаконьня майго? бо, вось, я лягу ў пыле; заўтра пашукаеш мяне, і няма мяне.
Чаму ж Ты не адпускаеш граху майго і чаму не здымаеш правіннасці маёй? Вось, цяпер я засну ў парахне; і калі назаўтра будзеш шукаць мяне, то не будзе мяне!»
