Ёва 24 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Чаму не схаваныя ад Усемагутнага часіны, і тыя, што ведаюць Яго, ня бачаць дзён Ягоных?
Чаму не ўтоены час ад Усемагутнага і тыя, што пазналі Яго, не ведаюць дзён Яго?
Межы перасоўваюць, гоняць статкі і пасьвяць у сябе;
Адны пераносяць межы, рабуюць статкі і пасвяць іх,
у сіротаў зводзяць асла, ва ўдавы бяруць пад заклад вала;
у сірот адбіраюць асла, бяруць у заклад вала ўдавы,
бедных сьпіхваюць з дарогі, усе прыніжаныя зямлі вымушаны хавацца.
убогіх збіваюць са шляху, і ўсе пакорлівыя зямлі змушаны хавацца.
Вось яны, як дзікія аслы ў пустыні, выходзяць на дзею сваю, устаючы рана на здабычу; стэп дае хлеб ім і дзецям іхнім;
Другія, як аслы на пустыні, выходзяць яны на працу сваю, чуваючы дзеля здабычы, дзеля хлеба для дзяцей на пустыннай зямлі.
жнуць яны на полі не сваім і зьбіраюць вінагарад у бязбожніка;
Жнуць яны не на сваім полі і збіраюць вінаград у бязбожніка.
голыя начуюць без покрыва і бяз вопраткі на сьцюжы;
Начуюць яны голыя, без адзення, і не маюць чым накрыцца ў холад.
мокнуць ад горных дажджоў і, ня маючы сховішча, ціснуцца да скалы;
Мокнуць яны пад горным дажджом і, не маючы прыстанішча, туляцца да скал.
адрываюць ад саскоў сірату і з убогага бяруць заклад;
Адрываюць сірот ад грудзей і ўбогага бяруць у заклад.
прымушаюць хадзіць голымі, без адзеньня, і галодных кормяць каласамі;
Голыя ходзяць яны, без адзення, і галодныя зносяць снапы.
паміж сьценамі чавяць алей аліўкавы, топчуць у чавілах і прагнуць.
Сярод муроў выціскаюць алей і, тупаючы ў выціскальнях, смагнуць.
У горадзе людзі стогнуць, і душа забіваных енчыць, і Бог не забараняе гэтага.
У гарадах, паміраючы, стогнуць; і душа зраненых крычыць, ды Бог не забараняе гэтага.
Ёсьць сярод іх ворагі сьвятла, ня ведаюць ягоных шляхоў і ня ходзяць па сьцежках ягоных.
Яны былі супраць святла, і не ведалі шляхоў Яго, і не затрымліваюцца на сцежках Яго.
На золку ўстае забойца, забівае беднага і ўбогага, а ўначы бывае злодзеем.
На світанні ўстае забойца, забівае ён няшчаснага і беднага, а ноччу ён будзе, быццам злодзей.
І вока пералюбніка чакае сутоньня, кажучы: нічыё вока ня ўбачыць мяне, — і захінае твар.
Вока чужаложніка чакае цемры, кажучы: “Не ўбачыць мяне вока”, і хавае ён твар свой.
У цемры падкопваюцца пад дамы, якія ўдзень яны прыкмецілі сабе; ня ведаюць сьвятла.
У поцемках падкопваюцца яны пад дамы, а днём яны хаваюцца і не ведаюць святла.
Бо ім раніца — сьмяротны цень, бо яны знаёмыя з жахамі сьмяротнага ценю.
Калі ж нечакана заззяе зараніца, яны лічаць яе ценем смерці; калі нават развіднее — [для іх] гэта страхі ценю смяротнага.
Лёгкі такі на паверхні вады, праклятая доля ягоная на зямлі, і не глядзіць ён на дарогу садоў вінаградных.
Лёгкі такі на паверхні вады, і праклятая доля яго на зямлі, і няма нікога, хто б накіраваў яго да вінаграднікаў.
Засуш і сьпёка паглынаюць сьнегавую ваду: так апраметная — грэшнікаў.
Суш і спякота занадта высушылі воды, і гэтак пекла — тых, што зграшылі.
Няхай забудзе яго нутроба матчыная; няхай ласуецца ім чарвяк; няхай не захаваецца пра яго памяць; як дрэва, няхай зломіцца беззаконьнік,
Хай забудзецца пра яго ўлонне маці, хай станецца ён асалодай чарвям, хай не застаецца аб ім успаміну, але, як дрэва, хай зломіцца злачыннасць.
які прыгнятае бязьдзетную, якая не раджала, і ўдаве ня робіць дабра.
Ліха ўчыніў ён бясплоднай, якая не нараджае, і ўдаве не ўчыніў ён дабра.
Ён і дужых зводзіць сілаю сваёю; ён устае, і ніхто ня пэўны за жыцьцё сваё.
Ён здужвае сілай сваёю магутных, і калі ён падымецца, то не будзе верыць жыццю свайму.
А Ён дае яму ўсё для бясьпекі, і ён на тое абапіраецца, і вочы Ягоныя бачаць шляхі іхнія.
Але Бог даў яму месца бяспечнае, на якое ён абапёрся, але вочы Яго на шляхах яго.
Падняліся высока, — і вось, няма іх; падаюць, і паміраюць, як і ўсе, і, як вярхі каласкоў, зразаюцца.
Падняліся яны невысока і не ўтрымаюцца, і паніжаны будуць, як усе, і прападуць, і, як вярхі каласоў, будуць зрэзаны.
Калі гэта ня так, — хто выкрые мяне за ману і ў нівеч аберне словы мае?
Калі гэта не так, хто можа мяне аспрэчыць, што я схлусіў, і нікчэмнасцю палічыць мае словы?»
