Ёва 24 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Чаму не схаваныя ад Усемагутнага часіны, і тыя, што ведаюць Яго, ня бачаць дзён Ягоных?
Межы перасоўваюць, гоняць статкі і пасьвяць у сябе;
у сіротаў зводзяць асла, ва ўдавы бяруць пад заклад вала;
бедных сьпіхваюць з дарогі, усе прыніжаныя зямлі вымушаны хавацца.
Вось яны, як дзікія аслы ў пустыні, выходзяць на дзею сваю, устаючы рана на здабычу; стэп дае хлеб ім і дзецям іхнім;
жнуць яны на полі не сваім і зьбіраюць вінагарад у бязбожніка;
голыя начуюць без покрыва і бяз вопраткі на сьцюжы;
мокнуць ад горных дажджоў і, ня маючы сховішча, ціснуцца да скалы;
адрываюць ад саскоў сірату і з убогага бяруць заклад;
прымушаюць хадзіць голымі, без адзеньня, і галодных кормяць каласамі;
паміж сьценамі чавяць алей аліўкавы, топчуць у чавілах і прагнуць.
У горадзе людзі стогнуць, і душа забіваных енчыць, і Бог не забараняе гэтага.
Ёсьць сярод іх ворагі сьвятла, ня ведаюць ягоных шляхоў і ня ходзяць па сьцежках ягоных.
На золку ўстае забойца, забівае беднага і ўбогага, а ўначы бывае злодзеем.
І вока пералюбніка чакае сутоньня, кажучы: нічыё вока ня ўбачыць мяне, — і захінае твар.
У цемры падкопваюцца пад дамы, якія ўдзень яны прыкмецілі сабе; ня ведаюць сьвятла.
Бо ім раніца — сьмяротны цень, бо яны знаёмыя з жахамі сьмяротнага ценю.
Лёгкі такі на паверхні вады, праклятая доля ягоная на зямлі, і не глядзіць ён на дарогу садоў вінаградных.
Засуш і сьпёка паглынаюць сьнегавую ваду: так апраметная — грэшнікаў.
Няхай забудзе яго нутроба матчыная; няхай ласуецца ім чарвяк; няхай не захаваецца пра яго памяць; як дрэва, няхай зломіцца беззаконьнік,
які прыгнятае бязьдзетную, якая не раджала, і ўдаве ня робіць дабра.
Ён і дужых зводзіць сілаю сваёю; ён устае, і ніхто ня пэўны за жыцьцё сваё.
А Ён дае яму ўсё для бясьпекі, і ён на тое абапіраецца, і вочы Ягоныя бачаць шляхі іхнія.
Падняліся высока, — і вось, няма іх; падаюць, і паміраюць, як і ўсе, і, як вярхі каласкоў, зразаюцца.
Калі гэта ня так, — хто выкрые мяне за ману і ў нівеч аберне словы мае?
