Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Ці ня вызначаны чалавеку час на зямлі, і дні ягоныя ці ж ня тое самае, што дні найміта?
Ці не ваяваньне мужу на зямлі, і ці ня дні ягоныя, як дні найміта?
Як раб прагне ценю і як найміт чакае канца працы сваёй,
Як слуга жадае сьценя, і як найміт жджэць платы свае;
так я атрымаў на долю месяцы марныя, і ночы бядотныя адмераны мне.
Так спалі імне месяцы марныя, і ночы немарасныя выдзелены імне.
Калі кладуся, дык кажу: калі гэта ўстану? а вечар доўжыцца, і я варочаюся ўдосыць да самае раніцы.
Як кладуся, то кажу: "Калі ўстану?" а вечар памераны, і я перасычаюся варочаньнямі да золку.
Цела маё ў чарвяках і запыленых струпах; скура мая лопаецца і гнаіцца.
Цела мае адзета чэрвямі а брудам пылу, скура мая трэскаецца й стала агіднаю.
Дні мае бягуць хутчэй за чалавека і канчаюцца без надзеі.
Дні мае баржджэйшыя за чаўнок, і канчаюцца без надзеі.
Згадай, што жыцьцё маё павеў, што вока маё ня вернецца бачыць добрае.
Успомні, што жыцьцё мае — вецер, што вока мае ня зьвернецца бачыць добрае;
Ня ўбачыць мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
Не абача мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
Радзее воблака і сыходзіць; так той, хто сышоў у апраметную, ня выйдзе,
Чэзьне булак і адходзе; так тый, што зыходзе да шэолю, ня ўзыходзе,
ня вернецца болей у дом свой, і месца ягонае ўжо ня будзе ведаць яго.
Ня зьвернецца болей да дому свайго, і не пазнае ўжо яго месца ягонае.
Ня буду ж я стрымліваць вуснаў маіх; буду гаварыць у сьцісласьці духу майго; буду скардзіцца ў бядоце душы маёй.
Ня буду ж я гамаваць вуснаў сваіх; буду гукаць у ўціску духа свайго; буду жаліцца ў гарчыні душы свае.
Хіба я мора альбо марская пачвара, што Ты паставіў над мною варту?
Ціж я мора альбо морскае дзіўства, што Ты пастанавіў над імною варту?
Калі падумаю: «суцешыць мяне пасьцель мая, зьнясе гароту маю ложак мой»,
Калі скажу: "Пацеша мяне пасьцеля мая, панясець ложак мой нараканьне мае";
Ты палохаеш мяне снамі і відзежамі страшыш мяне;
Ты страшыш мяне снамі й відзенямі палохаеш мяне;
і душа мая жадае лепей, каб спынілася дыханьне, лепей сьмерці, чым, каб зьберагліся косьці мае.
Дык душа мая выбірае валей душэньне а сьмерць касьцём маім.
Апрыкрала мне жыцьцё. Ня вечна мне жыць. Адступіся ад мяне, бо дні мае марныя.
Агідла імне. Ня вечна ж жыць імне. Адступі ад мяне, бо дні мае марнасьць.
Што такое чалавек, што Ты так цэніш яго і зьвяртаеш на яго ўвагу Тваю,
Што такое чалавек, што Ты гэтулькі вывышаеш яго й зварачаеш на яго сэрца Свае,
наведваеш яго кожнае раніцы, кожнае імгненьне выпрабоўваеш яго?
Давядаешся да яго кажнае раніцы, кажную часіну прабуеш яго?
Дакуль жа Ты не пакінеш, дакуль не адыдзеш ад мяне, дакуль не дасі мне праглынуць сьліну маю?
Пакуль Ты не адвернешся ад мяне, не пакінеш мяне, пакуль не праглыну сьліны свае?
Калі я зграшыў, дык што я зраблю Табе, вартавы людзей! Навошта Ты паставіў мяне супраціўцам Сабе, што аж я зрабіўся самому сабе лішні?
Я ізграшыў, то што я зраблю Табе, Вартаўніча людзкі? нашто Ты пастанавіў мяне мэтаю Сабе, так што я стаў самому сабе вялічны?
І чаму б не дараваць мне грэху і ня зьняць зь мяне беззаконьня майго? бо, вось, я лягу ў пыле; заўтра пашукаеш мяне, і няма мяне.
І чаму б не забраць выступу майго й ня зьняць ізь мяне бяспраўя майго? бо, вось, я лягу ў пыл, і Ты будзеш золкам глядзець мяне, але ня будзе мяне».
