Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Ці ж ня [службай] вайсковай ёсьць жыцьцё чалавечае на зямлі, і дні ягоныя — як дні парабка?
Ці не ваяваньне мужу на зямлі, і ці ня дні ягоныя, як дні найміта?
Як нявольнік шукае ценю і як найміт чакае платы сваёй,
Як слуга жадае сьценя, і як найміт жджэць платы свае;
так і я меў месяцы мучэньняў і лічыў цяжкія ночы свае.
Так спалі імне месяцы марныя, і ночы немарасныя выдзелены імне.
Калі я кладуся, думаю: “Калі ўстану?” І доўжыцца вечар, і, поўны болю, я чакаю сьвітаньня.
Як кладуся, то кажу: "Калі ўстану?" а вечар памераны, і я перасычаюся варочаньнямі да золку.
Цела маё пакрыта гнільлём і брудам, скура мая лопаецца і цячэ гноем.
Цела мае адзета чэрвямі а брудам пылу, скура мая трэскаецца й стала агіднаю.
Дні мае праходзяць хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і мінаюць без надзеі.
Дні мае баржджэйшыя за чаўнок, і канчаюцца без надзеі.
Памятай, што жыцьцё маё — як подых ветру, і вока маё ня вернецца, каб пабачыць дабро.
Успомні, што жыцьцё мае — вецер, што вока мае ня зьвернецца бачыць добрае;
І ня ўгледзіць мяне вока чалавека, вочы Твае глянуць на мяне, а мяне ўжо няма.
Не абача мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
Як воблака пралятае і чэзьне, так і той, хто зыходзіць у цемру, не вяртаецца.
Чэзьне булак і адходзе; так тый, што зыходзе да шэолю, ня ўзыходзе,
Ён не вяртаецца болей у дом свой, і месца ягонае болей не дачакаецца яго.
Ня зьвернецца болей да дому свайго, і не пазнае ўжо яго месца ягонае.
Таму не шкадую я вуснаў маіх, і буду гаварыць у трывозе духа майго, буду жаліцца ў горычы душы маёй.
Ня буду ж я гамаваць вуснаў сваіх; буду гукаць у ўціску духа свайго; буду жаліцца ў гарчыні душы свае.
Ці ж я — мора, або пачвара марская, што Ты паставіў пры мне варту?
Ціж я мора альбо морскае дзіўства, што Ты пастанавіў над імною варту?
Калі я думаю сабе: “Няхай пацешыць мяне ложак мой і супакоіць жаль мой”,
Калі скажу: "Пацеша мяне пасьцеля мая, панясець ложак мой нараканьне мае";
Ты палохаеш мяне снамі і відзежамі наводзіш страх.
Ты страшыш мяне снамі й відзенямі палохаеш мяне;
Дзеля гэтага душа мая чакае спыненьня дыханьня, а косткі мае хочуць сьмерці.
Дык душа мая выбірае валей душэньне а сьмерць касьцём маім.
Я страціў надзею, ня буду больш жыць; даруй мне, бо дні мае — марнасьць.
Агідла імне. Ня вечна ж жыць імне. Адступі ад мяне, бо дні мае марнасьць.
Хто ёсьць чалавек, што Ты ўслаўляеш яго, што Ты схіляеш сэрца Тваё да яго?
Што такое чалавек, што Ты гэтулькі вывышаеш яго й зварачаеш на яго сэрца Свае,
Ты наведваеш яго на сьвітаньні, і штохвіліну выспрабоўваеш яго.
Давядаешся да яго кажнае раніцы, кажную часіну прабуеш яго?
Калі Ты ўжо адвернеш вочы Твае ад мяне? Чаму не дазваляеш мне праглынуць сьліну маю?
Пакуль Ты не адвернешся ад мяне, не пакінеш мяне, пакуль не праглыну сьліны свае?
Саграшыў я, дык што маю зрабіць Табе, бо Ты дасьледуеш чалавека? Чаму зрабіў Ты, што я зрабіўся ворагам для Цябе, і сам сабе стаўся невыносным?
Я ізграшыў, то што я зраблю Табе, Вартаўніча людзкі? нашто Ты пастанавіў мяне мэтаю Сабе, так што я стаў самому сабе вялічны?
Чаму Ты не прабачыш грэху майго і чаму не адкінеш віны маёй? Бо хутка я засну ў парахне, і калі раніцаю будзеш шукаць мяне, ня знойдзеш».
І чаму б не забраць выступу майго й ня зьняць ізь мяне бяспраўя майго? бо, вось, я лягу ў пыл, і Ты будзеш золкам глядзець мяне, але ня будзе мяне».
