Ёва 24 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Чаму ня вызначаны час [суду] Усемагутнага, і тыя, што ведаюць Яго, ня бачаць дзён Ягоных?
Чаму не схаваны ад Усемагучага часы, і знаючыя Яго ня бачаць дзён Ягоных?
[Бязбожнікі] межы пераносяць, рабуюць статкі і пасьвяць іх,
Межы перасуваюць, глабаюць стады, і пасьвяць.
асла ў сіротаў адбіраюць, бяруць у заклад вала ў удавы,
У сіротаў выводзяць асла, у ўдавы бяруць у заставу вала.
убогіх спіхваюць з дарогі, і ўсе прыгнечаныя зямлі змушаныя хавацца.
Бедных сьхінаюць з дарогі, разам хаваюцца бедныя зямлі.
Вось, як аслы ў пустыні, выходзяць [небаракі] на працу сваю, шукаючы хлеб для дзяцей у стэпе.
Вось, дзікія на пустыні, яны выходзяць на работу сваю рана нараніцы, на здабытак, пустыня яму — еміна дзяцюком ягоным.
Жнуць яны траву на полі і зьбіраюць вінаград у бязбожнага,
Жнуць яны на полю не сваім і зьбіраюць віно ў нягоднага.
начуюць голыя, без адзеньня, і ня маюць чым накрыцца ў холад,
Голыя начуюць без адзецьця і ня маюць накрыцьця ў сьцюжы;
мокнуць у гарах ад дажджоў, і, ня маючы прытулку, туляцца да скалаў.
Ад гаравое мыглы мокнуць і, бяз прытулішча, абыймаюць скалу.
Адрываюць сіротаў ад грудзей, і ад убогіх бяруць заклад.
Ад грудзёў адрываюць сірату і з убогага бяруць заклад;
Голыя ходзяць яны, без адзеньня, і галодныя носяць снапы.
Ходзяць голыя, без адзецьця, і галодныя носяць снапы;
У мурах выціскаюць алей, і ціснуць віно ў тоўчні, і смагнуць.
Памеж сьцен выціскаюць аліву, таўкуць у таўчэльнях, але сьмягнуць.
У гарадах, паміраючы, стогнуць; душа калечаных крычыць, але Бог не зважае на зло.
У месьце людзі стогнуць, і душа забіваных галосе, і Бог не забараняе гэтае дурноты.
Яны бунтуюцца супраць сьвятла, і ня ведаюць шляхоў Ягоных, і не сядзяць на сьцежках Ягоных.
Яны былі меж бунтаўнікоў сьвятла, не пазналі дарогаў Ягоных, і не заставаліся на сьцежках Ягоных.
На сьвітаньні ўстае забойца, забівае ён беднага і ўбогага, і ноччу ходзіць як злодзей.
Із золкам устаець убіўца, забівае беднага а ўбогага, а ночы бывае злодзеям.
Вока чужаложніка чакае цемры, кажучы: “Ня ўбачыць мяне вока”, і хавае твар свой за заслонай.
І вока чужаложніка жджэць зьмярканьня, кажучы: "Хай вока не абача мяне", — таемным робе від свой.
У поцемках падкопваюцца пад дамы, а днём замыкаюцца, і ня ведаюць яны сьвятла.
У цямноце падкопуюцца пад дамы, што ўдзень яны зазначылі сабе; ня знаюць сьвятла.
Бо раніца для іх усіх — цень сьмерці; бо ведаюць яны жудасьці цемры.
Бо ім усім разам раніца — сьмяротны сьцень, бо яны пазнаюць жахі сьмяротнага сьценю.
Лёгкі ён на абліччы вады, і праклятая доля ягоная на зямлі, і ня вернецца ён на шлях да вінаградніку.
Лягкі ён на зьверху вады; праклятая дзель ягоная на зямлі; і не зварачае ён на дарогу гародаў вінных.
Суш і сьпякота высушылі воды сьнегавыя, і гэткая адхлань для тых, што саграшылі.
Сухмень а гарачыня забіраюць сьнежныя воды; гэтак шэоль тых, што грашылі.
Няхай забудзецца пра яго ўлоньне [маці], і няхай смакуюць цела ягонае чэрві, няхай не застаецца памяці пра яго, але як дрэва няхай зломіцца беззаконьнік.
Забудзецца яго ўлоньне; хай ласуецца ім чарвяк; наперад яго ня ўспомняць, і несправядлівасьць будзе зломлена, як дзерва.
Ён пасьвіцца з бясплоднай, якая не нараджала, і ўдаве ня робіць дабра.
Зьядаюць бязьдзетную, каб не радзіла, і ўдаве ня робяць добра.
Ён здужвае сілай сваёю магутных, ён устае, і [ніхто] ня мае пэўнасьці ў жыцьці сваім.
Ён цягне таксама дужога сілаю сваёю; ён устаець, і ніхто ня пэўны жыцьця.
[Бог] дае яму месца бясьпекі, і ён на гэта абапёрся, але вочы Ягоныя — на шляхах іхніх.
Ён дасьць ім бясьпечнасьць, і яны апіраюцца, і вочы Ягоныя — на дарогах іхных.
Падняліся яны трохі, і няма іх, і паніжаны, і прападаюць, і зрэзаныя яны як каласы.
Узьняліся троху, — і няма іх; павалены, як усе іншае, іх зьбіраюць і, як вярхі каласоў, сьцінаюць.
Калі гэта ня так, хто зможа мяне аспрэчыць і марнотай палічыць словы мае?»
А калі ня так? Хто імне давядзець ману і ў нішто аберне мову маю?»
