Ёва 9 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«Сапраўды, ведаю, што так ёсьць, але як апраўдаецца чалавек перад Богам?
«Праўда! ведаю, што так; але як аправіцца чалавек перад Богам?
Калі хто захоча спрачацца з Ім, Ён не адкажа яму нават на адно пытаньне з тысячы.
Калі захоча сьперачацца зь Ім, то не адкажа яму на ні воднае з тысяча.
Ён — мудры розумам і магутны сілаю. Хто супрацівіцца Яму і застанецца цэлым?
Мудры сэрцам і магучы сілаю; хто ўперся супроці Яго і мае дасьпех?
Ён пераносіць горы, і ня ведаюць яны, што Ён пераварочвае іх у гневе Сваім.
Ён перасувае горы, і не пазнаюць, як Ён пераверне іх у гневе Сваім;
Ён зрушвае зямлю з месца ейнага, і падваліны яе трасуцца.
Ссувае зямлю зь месца яе, і стаўпы яе дрыжаць;
Ён загадвае сонцу, і тое не ўзыходзіць, і на зоркі накладае пячатку.
Скажа сонцу, — і ня ўзыйдзе, і на гвезды наложа пячаць.
Ён Сам расьцягвае нябёсы і крочыць па хвалях марскіх.
Ён адзін расьцягуе нябёсы й ходзе па вышынях мора;
Ён стварыў Воз, Касцоў, Стажар’е і зоркі паўднёвая.
Учыніў Воз, Касцы а Сітцо а пакоі паўдня;
Ён творыць вялікія і недасьледныя рэчы і цуды, якіх ніхто палічыць ня можа.
Чыне вялікае, няскумальнае а чудоснае бязь ліку!
Калі Ён прыйдзе да мяне, я ня ўбачу Яго, а калі Ён адыйдзе, не заўважу.
Вось, Ён пройдзе перад імною, і я не абачу Яго; мінець, і не зацемлю Яго.
Калі Ён раптам схопіць, хто Яму перашкодзіць? Або хто зможа сказаць: “Што Ты робіш?”
Вось, забірае, і хто забароне Яму? хто скажа Яму: "Што Ты робіш?"
Бог ня стрымлівае гневу Свайго, перад ім схіляюцца служкі Рагава.
Бог не адхінець гневу Свайго; пад Ім угбаюцца памачнікі Рагаба.
Дык хто я такі, каб адказваць Яму і гаварыць з Ім падабранымі словамі?
І пагатове ці магу я адказаць Яму і выбіраць словы перад Ім?
Хоць бы я быў праведны, ня буду адказваць, буду толькі маліць Судзьдзю свайго.
Хоць бы й мая праўда была, але ня буду адказаваць, але буду маліць Судзьдзю свайго.
Калі буду клікаць, і Ён адкажа, не паверу, што Ён выслухаў голас мой.
Калі б я гукаў, і Ён адказаў імне, я не паверыў бы, што Ён прыслухаўся да голасу майго,
Ён можа зьнішчыць ураганам мяне, і павялічыць раны мае без прычыны.
Бо Ён у буры мяжджуле мяне і множа раны мае бяз прычыны,
Ён ня дасьць супакою душы маёй, і напоўніць мяне бядотамі.
Не даець імне аддыхнуць, але сыце мяне гарчынёй.
Што да сілы, дык Ён мацнейшы, што да суду, дык хто зможа Яго вінаваціць?
Калі ходзе празь сілу, Ён магучы; калі справа справядлівасьці, хто пасьветча імне?
Калі б я хацеў сябе апраўдаць, вусны мае асудзяць мяне. І калі б я выявіўся нявінным, Ён прызнае мяне вінаватым.
Калі я праўлюся, то вусны мае мяне вінуюць; беззаганны я, Ён давядзець, што я крывы;
Калі б я быў невінаваты, гэтага ня хоча ведаць душа мая, і я асуджу жыцьцё сваё.
Беззаганны я; я ня знаю душы свае, брыджуся жыцьцём сваім.
Усё адно, кажу я, і невінаватага, і грэшнага Ён зьнішчыць разам.
Адно яно; затым я сказаў: беззаганнага й нягоднага губе Ён.
Калі раптоўна некага біч [сьмерці] забівае, з бяды нявінных Ён насьміхаецца.
Як розка прыносе ўраз сьмерць, Ён із трудненьня нявіннага сьмяецца.
Зямля аддадзена ў рукі бязбожных, аблічча судзьдзяў яе Ён закрывае. Калі ня Ён гэта, дык хто?
Зямля аддана ў рукі нягодных; віды судзьдзяў яе Ён крые. Калі ня Ён, дык хто ж?
Дні мае хутчэйшыя за бегуна, уцяклі і ня бачылі дабра,
І дні мае шыбшыя за ганца, — бягуць, ня бачаць дабра;
праляцелі, як чаўны з чароту, і як арол, які імкне за здабычай.
Мінаюць, як караблі з трысьціны, як арол падаючы на жыр.
Калі я скажу: “Забудуся пра смутак свой, зьмяню аблічча сваё і стану я вясёлы”
Калі сказаць імне: "Забудуся жальбы свае, пакіну хмарны выгляд свой і ўмацуюся";
дык дрыжу дзеля ўсіх пакутаў маіх, ведаючы, што Ты не апраўдаеш мяне.
То баюся ўсіх смуткаў сваіх, бо я ведаю, што Ты не аправіш мяне.
Калі я такі грэшны, навошта дарма мучуся?
Я буду прызнаны за віннага, дык чаму я марне гарапашнічаў?
Калі б я памыўся ў вадзе са сьнегу і лугам абмыў рукі свае,
Хоць бы я абмыўса сьнежнаю вадою і ачысьціў мылам рукі свае,
і тады Ты ўвапхнеш мяне ў балота, і будзе брыдзіцца мною адзеньне маё.
То й тады Ты занурыш мяне ў яму, і збрыдзяць мяне адзецьці мае;
Бо Ён — не чалавек, падобны да мяне, каб я мог адказаць Яму. Ён — не чалавек, з якім мне разам ісьці на суд.
Бо Ён ня людзіна, як я, каб адказаць яму, увыйсьці разам на суд.
Няма між намі пасярэдніка, які паклаў бы руку на абодвух.
Няма меж нас пасярэдніка, што палажыў бы руку сваю на абодвых нас.
Няхай Ён забярэ ад мяне біч Свой, і страх Ягоны няхай не палохае мяне.
Хай аддале Ён ад мяне розку Сваю, і страх Ягоны хай не палохае мяне;
І тады я буду гаварыць, і ня буду баяцца Яго, бо так я ня маю адвагі.
І тады я буду гукаць і не зьлякаюся Яго, бо я не такі сам у сабе.
