Ёва 20 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Цафар з Наамы, і сказаў:
І адказаў Софар Наамацянін, і сказаў:
«Вось, разважаньні мае прынукаюць адказваць, і неспакой у-ва мне.
«Затым думкі мае сіляць мяне адказаць, бо пасьпех мой у імне.
Упіканьне, якім мяне зьневажаў, я выслухаў, і дух розуму майго паказвае мне.
Упікі, мяне ганьбячыя, я чую, і дух розуму майго адказуе імне.
Ці ня ведаеш ты, што ад пачатку, як нарадзіўся чалавек на зямлі,
Ці ня ведаеш ты, што ад веку, адгэнуль, як чалавек быў памешчаны на зямлі,
радасьць злачынцаў кароткая, і пацеха бязбожных на момант толькі.
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?
Калі пыха ягоная падымецца да неба, і галава ягоная дакранецца хмараў,
Хоць бы ўзышла да неба вялікасьць ягоная, і галава ягоная датыкалася да булакоў;
як гной прападзе ён, і тыя, што бачылі яго, спытаюцца: “Дзе ён?”
Як кал ягоны, на векі гіне ён; тыя, што бачылі яго, скажуць: "Ідзе ён?"
Як сон прамінае ён, і не знайсьці, пралятае, быццам марыва начное.
Як сон, паляціць, і ня знойдуць яго; і, як ночная здань, будзе хістацца.
Вока, якое бачыла яго, ужо ня ўбачыць яго, і месца ягонае ня ўбачыць яго болей.
Вока, што бачыла яго, наперад не абача яго; і ўжо ня ўгледзе яго месца ягонае.
Сыны ягоныя прасіць будуць ласкі ва ўбогіх, і рукі ягоныя аддадуць маёмасьць сваю.
Сыны ягоныя будуць шукаць зычлівасьці ўбогіх, і рукі ягоныя зьвернуць маемасьць ягоную.
Косткі ягоныя, поўныя сілы маладосьці, разам з ім будуць спаць у парахне.
Косьці ягоныя напоўнены маладосьцю ягонаю, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Калі салодкае ў вуснах ягоных зло, схаванае пад языком ягоным,
Хоць нягоднасьць салодкая ў роце ягоным, хоць ён хавае яе пад языком сваім,
і будзе ён шкадаваць яго, і ня кіне яго, але будзе трымаць у вуснах сваіх,
Хоць ён жалее яе, і не пакідае яе, і дзяржыць яе ля паднябеньня свайго;
тады хлеб у жываце ягоным пераменіцца ў жоўць зьмяіную.
Ежа ягоная, адылі, зьменіцца ў нутру ягоным, яна жоўць найатрутнейшых гадаў у ім.
Багацьці, якія ён праглынуў, вырыгае, выцягне іх Бог з жывата ягонага.
Ён глытае багацьце, і вырывае яго: Бог выганяе яго із жывата ягонага.
Праглыне ён атруту зьмяіную, і заб’е яго язык гадзюкі.
Ён сьсець атруту найатрутнейшых гадаў; заб’ець яго язык гадавы.
Ня ўбачыць ён ручаёў алею, рэк, якія мёдам і малаком ацякаюць.
Ня бачыць яму ручаёў, рэкаў, мёдам а маслам цякучых!
І верне ён здабытак з чужой працы, і не праглыне яго, і ня будзе цешыцца з багацьцяў набытых.
Прыдбанае працаю зьверне і не праглынець; подле меньня ягонага мена ягоная, а ён не пацешыцца;
Бо ён крыўдзіў і не зважаў на ўбогіх, рабаваў дамы, якія не будаваў.
Бо ён уціскаў, пакідаў бедных; глабаў дамы, а не станавіў;
Ніколі не наядаўся жывот ягоны, і ніколі ня мог ён дагадзіць прагавітасьці сваёй.
Ня знаў супакою ў жываце сваім; і ў жаданьню сваім не жалеў нічога.
Нічога не заставалася з-за абжорства ягонага, і таму не застанецца нічога з маёмасьці ягонай.
Нічога не засталося ад яды ягонае; за тое дабрабыт ягоны ня будзе трывалкі.
Калі наесца, цесна яму будзе, і ўсякая бяда будзе нападаць на яго.
У паўніні дастатку ён будзе ў цясноце; кажная стамаваная рука прыйдзе на яго.
Калі будзе напаўняць жывот свой, Бог спашле на яго ярасьць гневу Свайго, і вылье на яго кару Сваю.
Каб напоўніць жывот ягоны, Бог пашлець палкі гнеў свой на яго, ды дасьць дождж на яго ў часе яды ягонае.
Будзе ён уцякаць ад зброі жалезнай, і патрапіць пад лук мядзяны.
Калі ўцячэць ён ад зброі зялезнае, — пратнець яго лук мядзяны;
Страла паб’е цела ягонае і пячонку ягоную, і нахлынуць на яго рэчы страшныя.
Выцягне, — і ён выйдзе зь цела, зіхцячае із жоўці ягонае выйдзе; жахі нойдуць на яго!
Цемра захаваная для яго, і будзе паліць яго агонь, які ніхто не разьдзьмухвае, і тое, што засталося ў намёце ягоным, будзе зьнішчана.
Усе цемнае схавана ў сховах ягоных; будзе жэрці яго цяпло, не разьдзьмуханае; ліха засталаму ў будане ягоным.
Нябёсы аб’явяць бязбожнасьць ягоную, і зямля паўстане супраць яго.
Неба адкрые бяспраўе ягонае, і зямля паўстане супроці яго.
Будзе зьнішчаны ўраджай дому ягонага, і разальецца ў дзень гневу Божага.
Маемасьць дому ягонага шчэзьне, расплывецца ў дзень гневу Ягонага.
Такая доля перад Богам чалавека бязбожнага і спадчына, прызначаная для яго Богам».
Гэта дзель ад Бога нягоднаму чалавеку, спадак прызвачаны яму Богам».
