Ёва 11 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
І адказаў Цафар з Наамы, і сказаў:
І адказаваў Софар Наамацянін, і сказаў:
«Ці ж таму, хто шмат гаворыць, нельга адказаць, або ці чалавек гаваркі апраўдаецца?
«Ціж на множасьць словаў нельга даць адказу, і ціж праўда гаваруна?
Ці ж пустая гаворка твая прымусіць людзей маўчаць, і ня будзе каму асароміць цябе?
Выдумкамі сваімі ты сіліў маўчэць сьмяротных і зьдзекаваўся, і ня было каму засароміць цябе.
Бо ты сказаў: “Слушная рада мая, і чысты я ў вачах Тваіх”.
Ты сказаў: "Чыстая навука мая, і чысты я ў ваччу Тваім".
Але калі б Бог прамовіў слова, і адкрыў вусны Свае да цябе,
Але калі б сталася, што Бог загукаў, і адчыніў вусны Свае да цябе,
і адкрыў табе таямніцы мудрасьці, што вышэй за ўсякае разуменьне! І ты даведаешся, што Бог забыўся пра беззаконьні твае.
І каб азнайміў табе тайны мудрасьці, бо ты ўдвая заслужыў кары! І ведай, што Бог спаганяе зь цябе меней, чымся ё бяспраўя твайго.
Ці можаш ты сьцяміць глыбіні Божыя, і ці можаш дайсьці да межаў Усемагутнага?
Ці можаш скуманьням знайсьці Бога? Ці можаш канчальна знайсьці Ўсемагучага?
Бо Ён — вышэйшы за неба, і што ты зробіш? Ён — глыбейшы за пекла, і як ты нешта будзеш ведаць?
Ён вышшы за нябёсы, — што можаш зрабіць? глыбшы за пеклу, — што можаш даведацца?
Даўжэйшая за зямлю мерка Ягоная і шырэйшая за мора.
Даўжэйшая за зямлю мера Ягоная й шыршая за мора.
Калі Ён праходзіць, хто Яго спыніць? Калі ставіць на суд, хто запярэчыць Яму?
Калі Ён пройдзе, і зачыне, і зьбярэць, хто можа пераказіць Яму?
Бо Ён ведае марнасьць чалавечую і бачыць злачынствы, і ўсё заўважае.
Бо Ён знае сьмяротных, манлівых, і бача ашуку, і ці пакіне бяз увагі?
І чалавек пусты стане разважлівым, хоць і нараджаецца ён, як асёл дзікі.
А пусты чалавек зразумее тады, як асьліца народзе чалавека.
Калі ты ўмацуеш сэрца тваё і да Яго ўзьнясеш рукі твае,
Калі ты добра наснудзіш сэрца свае, і выцягнеш да Яго далоні свае,
калі беззаконьне, што ў руцэ тваёй, ты адкінеш і ня будзе месца няпраўдзе ў намёце тваім,
Калі ё ашука ў руццэ тваёй, аддаль яе, і ня дай бяспраўю жыць у буданох сваіх;
тады ты падымеш аблічча тваё без правіны, і будзеш моцны, і ня будзеш баяцца.
Дык тады падыймеш відзеньне свае бяз плямы, будзеш бясьпечны і ня будзеш баяцца.
Бо ты забудзешся на гора тваё, і ўзгадаеш пра яго, як пра дождж, што мінуў.
Забудзешся няшчасьце; успомніш, як воды, што працякалі.
І жыцьцё тваё будзе як сьвятло апоўдні, і цемра заясьнее, як сьвітаньне.
І лепшае за паўдня станецца жыцьцё твае; цемнь яго будзе, як раньне.
І будзеш ты пэўны, бо маеш надзею, і глянеш наўкола, і будзеш спаць спакойна.
І будзеш мець даверлівасьць, бо ё надзея; і абкапаеш навокал сябе, і будзеш ляжаць у бясьпечнасьці.
Будзеш адпачываць, і ніхто ня будзе палохаць цябе, і многія будуць шукаць аблічча твайго.
Ляжаш, і ніхто цябе не спалохае; шмат хто будзе прасіць цябе.
А вочы бязбожных сасьлепнуць, і ня будуць яны мець прытулку, і надзея іхняя — стогн душы».
А вочы нягодных выцякуць, і пацехі будуць страчаны імі; і надзея іхная, як выдых душы».
