Ёва 10 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Абрыдла душы маёй жыцьцё маё: аддамся журбоце маёй; гаварыцьму ў гароце душы маёй.
Абрыдала душы маёй жыцьцё мае; аддамся нараканьню свайму; буду гукаць у немарасьці душы свае.
Скажу Богу: не вінаваці мяне; абвясьці мне, за што Ты са мною змагаешся?
Скажу Богу: ня вінуй мяне; азнаймі імне, чаму Ты з імною ходаешся?
Ці добра Табе, што Ты прыгнятаеш, што пагарджаеш дзеяй рук Тваіх, а на раду бязбожных пасылаеш сьвятло?
І здаецца добрым Табе ўціскаць, грэбаваць гарапашнасьцю рук Сваіх і на радзе нягодных зьзяць?
Хіба ў Цябе цялесныя вочы, і Ты глядзіш, як глядзіць чалавек?
Ціж у Цябе цялесныя вочы, і Ты глядзіш, як глядзіць чалавек?
Хіба дні Твае, як дні ў чалавека, альбо леты Твае, як дні ў мужчыны,
Ці дні Твае, як дні чалавека, альбо гады Твае, як дні мужа,
што Ты шукаеш заганы ўва мне і дапытваешся грэху ўва мне,
Што Ты шукаеш бяспраўя майго і сочыш грэх мой,
хоць ведаеш, што я не беззаконьнік, і што няма каму выбавіць мяне ад рукі Тваёй?
Дарма што ведаеш, што я ня вінны, і што няма каму выбавіць мяне ад рукі Твае?
Твае рукі працавалі над мною і ўтварылі ўсяго мяне цалкам, — і Ты губіш мяне?
Рукі Твае хармавалі мяне і ўчынілі ўсяго мяне навокал, — і Ты губіш мяне?
Успомні, што Ты, як гліну, урабіў мяне, і ў пыл ператвараеш мяне?
Успомні ж, што Ты, як гліну, вырабіў мяне, і ў пыл абарачаеш мяне?
Ці ня Ты выліў мяне, як малако, і, як тварог, згусьціў мяне,
Ці ня Ты выліў мяне, як малако, і, як твораг, згусьціў мяне?
скураю і плоцьцю апрануў мяне, косткамі і жыламі змацаваў мяне,
Скураю а целам апрануў мяне, косьцьмі а жыламі ўмацаваў мяне;
жыцьцё і мілату падарыў мне, і клопат Твой ахоўваў дух мой?
Жыцьцё й міласэрдзе ўчыніў з імною, і апека Твая крыла дух мой.
Але і тое хаваў Ты ў сэрцы Сваім, — ведаю, што гэта было ў Цябе, —
Але й тое схаваў Ты ў сэрцу Сваім, — ведаю, што гэта было ў Цябе, —
што калі я зграшу, Ты заўважыш і не пакінеш грэху майго без пакараньня.
Што, калі я ізграшыў, і Ты крыеш мяне, але зь бяспраўя майго не аправіш мяне.
Калі я вінаваты, гора мне! калі і мая праўда, дык не адважуся падняць галавы маёй. Я сыты прыніжэньнем; паглядзі на гора маё:
Калі я нягодны, бяда імне! калі я справядлівы, я не магу ўзьняць галавы свае, бо я чыста зганьбены; і глянь на гароту маю.
яно павялічваецца. Ты гонішся за мною, як леў, і зноў нападаеш на мяне і дзівосным з’яўляешся мне.
І калі я падыймаюся, Ты жанешся, як леў, за імною і ўзноў зумяваеш мяне.
Выводзіш новых сьведкаў Тваіх супроць мяне; узмацняеш гнеў Твой на мяне; і беды, адны за аднымі, паўстаюць супроць мяне.
Аднаўляеш сьветкі Свае супроці мяне, і павялічаеш гнеў Свой на мяне, адмены войска супроці мяне.
І навошта Ты вывеў мяне з чэрава? хай бы я памёр, калі яшчэ нічыё вока ня бачыла мяне;
І нашто Ты вывеў мяне зь дзетніцы? хай бы я сканаў, і вока ня бачыла мяне;
хай бы я, як нябылы, з чэрава перанесены быў у магілу!
І хай бы я быў, як нябылы, з улоньня да гробу перанесены!
Ці не кароткія дні мае? Пакінь, адступіся ад мяне, каб я крыху падбадзёрыўся,
Ці не малыя дні мае? Пакінь, адступі ад мяне, каб я троху пасіліўся,
перш чым адыду, — і ўжо не вярнуся, — у край цемры і ценю сьмяротнага,
Пакуль не адыйду, — і ўжо не зьвярнуся, — да краю цемрадзі й смяротнага сьценю,
у край змроку, які ёсьць змрок ценю сьмяротнага, дзе няма ладу, дзе цёмна, як сама цемра.
Краю цемрадзі, падобнага да цемні сьмяротнага сьценю, ідзе няма парадкаў і йдзе асьвячэньне, як глыбокая цемнь».
