Ёва 28 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Срэбра мае пачаткі жылаў, і ў золата ёсць месца, дзе яго плавяць.
 
Бо ё жарало срэбра, і месца на золата, ідзе ачышчаюць.

Жалеза здабываецца з зямлі, і камень, растоплены жарам, у медзь ператвараецца.
 
Зялеза дастаюць ізь зямлі, а з руды літуюць медзь.

Усталяваў [чалавек] мяжу цемры, і даследуе ўсё сам да канца, нават камень змроку і ценю.
 
Ён азначае канец цемні і супоўна скумае камень цемры й сьмяротнага сьценю.

Вандроўны люд адкрыў падземныя праходы, якія забыты нагою; вісяць яны, хістаючыся больш за вандроўніка.
 
Прабіваецца рака ад месцаў жыхараў, забытых нагамі; яны зьбяднелі і ад людзёў туляюцца.

Зямля, з якой хлеб вырастаў, у глыбіні перавернута, як агнём.
 
Зямля, — зь яе паходзе хлеб, а пад ёй парыта бы цяплом.

Камяні яе — месца сапфіра, і глеба яе — золата.
 
Камяні яе — месца шафіру, і пыл золата ў ёй.

Драпежная птушка не ведае сцежкі туды, і не бачыць яе вока арла.
 
Сьцежкі ня ведае дзярлівая птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;

Не тапталі яе сыны пыхі, і не праходзіла па ёй ільвіца.
 
Не тапталіся па ёй сынове пыхі, і не пераходзіў яе стары леў.

Выцягвае ён руку сваю на крэмень, да падножжа пераварочвае горы.
 
На крэмень наложа руку сваю і перакуляе горы з каранямі.

У скалах высякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока яго.
 
Ён высякае каналы ў скалах, і кажную дарагую рэч бача вока ягонае.

Выведаў ён глыбіні рачныя і вывеў на свет утоенае.
 
Ён зьвязуе рэкі, каб не разьліваліся, і схаванае выносе на сьвятліню.

Але дзе знайсці мудрасць? І дзе месца розуму?
 
Але мудрасьць, ідзе знайсьці яе? і йдзе месца розуму?

Чалавек не ведае яе сутнасці, і не знайсці [яе] на зямлі жывых.
 
Ня ведае чалавек цаны яе, і яе не знаходзяць на зямлі жывых.

Бездань кажа: “Няма яе ўва мне”, і мора гаворыць: “Няма яе ўва мне”.
 
Бяздоньне кажа: "Ня ў імне яна", і мора кажа: "Не ў мяне!"

Нельга даць за яе чыстага золата, і не ўзважыць срэбра ў абмен на яе.
 
Ня можна даць шчырага золата за яе, і срэбра ня можа быць адважана за цану яе.

Нельга заплаціць золатам Афіру, ані найкаштоўнейшым сарданіксам, ані сапфірам.
 
Не цануюць яе золатам Офірскім, ані дарагім аніксам, ані шафірам.

Не зраўняецца з ёю золата або шкло, не прамяняць яе на залаты посуд.
 
Не раўня ёй золата а крышталь, і не мяняюць яе на судзьдзе із шчырага золата.

Пра каралі і крышталь не ўспомняць у параўнанні з ёй, і валоданне мудрасцю лепшае за перлы.
 
Караляў а пэрлаў і менаваць няма чаго, цана мудрасьці вышэй за рубіны.

Не зраўняецца з ёю тапаз з Этыёпіі, і не прыпадобніш яе да найчысцейшага золата.
 
Не раўня ёй топаз Ефіопскі; шчырым золатам не цануюць яе.

Дык адкуль паходзіць мудрасць і дзе месца розуму?
 
А мудрасьць скуль паходзе? і йдзе месца розуму?

Схаваная яна ад вачэй усіх жывых і нябесным птушкам невядомая.
 
Схавана яно ад ачоў усяго жывучага і ад птушак нябёсных затоена.

Абадон і смерць кажуць: “Вушамі нашымі мы чулі пра славу яе”.
 
Загіна а сьмерць кажуць: "Вушмі нашымі чулі мы галасы празь яе".

Бог ведае дарогу яе, і Ён ведае месца яе.
 
Бог цяме дарогу яе, і Ён ведае месца яе;

Ён бачыць ускрайкі зямлі і заўважае ўсё, што пад небам.
 
Бо Ён глядзіць на канцы зямлі, бача пад цэлым небам.

Ён надаў вятрам вагу і воды адмераў меркаю.
 
Як Ён ветру прызначаў вагу і ўладзіў ваду подле меры,

Калі даваў закон дажджам і шлях навальніцам грымотным,
 
Як азначаў права дажджу й дарогу маланьні грымотнай;

тады ўбачыў Ён яе і расказаў, і прыгатаваў, і даследаваў яе.
 
Тады Ён бачыў яе і агаласіў яе; Ён устанавіў яе, і спрабаваў яе.

І сказаў Ён чалавеку: “Вось, страх Госпадаў — гэта і ёсць мудрасць; а пазбягаць зла — гэта розум”».
 
І сказаў чалавеку: "Вось, боязьнь Спадарова — гэта мудрасьць, і адвярненьне ад ліха — розум"».