Ёва 40 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
І адказваючы, Госпад з віхуры сказаў Ёву:
І адказаў СПАДАР Ёву, і сказаў:
«Як мужчына, падпаяшы сцёгны свае. Я буду ў цябе пытацца, а ты тлумач Мне.
«Ці тый, што сьперачаецца з Усемагучым, можа ўчыць Яго? Хто сьперачаецца з Богам, няхай адкажа на гэта».
Ці хочаш ты абвергнуць суд Мой і асудзіш Мяне, каб сябе апраўдаць?
І адказаў Ёў СПАДАРУ, і сказаў:
І ці ты маеш плячо, як Бог, і калі ты падобным голасам грыміш, як Ён,
«Вось, я малое вагі, што я маю адказаць Табе? Руку сваю кладу на вусны свае.
атачы сябе прыгажосцю і веліччу і адзенься ў славу і прыгажосць.
Я гукаў раз, і ня буду адказаваць; двойчы, але ня буду болей».
Пралі абурэнне гневу Свайго і, паглядзеўшы на кожнага ганарлівага, упакор [яго].
І адказаў СПАДАР Ёву зь віхру, і сказаў:
Глянь на ўсіх пыхліўцаў, і асаром іх, і выгубі бязбожных на іх месцах.
«Паперажы ж сьцёгны свае, як муж: Я буду пытаць, а ты азнаймляй Імне.
Схавай іх разам у пыле і твары іх закрый цемраю.
Ты хочаш адкінуць суд Мой, абвінаваць Мяне, каб аправіць сябе?
Тады Я прызнаю, што правая рука твая можа збавіць цябе.
Ці такое ў цябе плячо, як у Бога, і ты можаш загрымець голасам, як Ён?
Вось бегемот, якога Я стварыў разам з табою; і есць ён сена, як вол.
Прыбярыся вяліччам а годнасьцяй, адзенься ў славу а харашыню.
Сіла яго ў сцёгнах яго, а дужасць яго ў пупку жывата яго.
Вылі пал гневу свайго, і глянь на кажнага гордага, і паніж яго.
Круціць хвастом сваім, як кедрам, жылы сцёгнаў яго моцна сплецены.
Глянь на кажнага гордага, і ўслыш яго, і патапчы нягодных на месцу іхным.
Косці яго — як медныя трубы, і храшчы яго — як пруты жалезныя.
Схавай іх у пыле разам, віды іхныя зьвяжы ў схове.
Ён ёсць пачаткам шляхоў Божых. Той, Хто стварыў яго, можа паднесці да яго меч.
Тады Я прызнаю табе, што спасець цябе правіца твая.
Горы прыносяць яму ежу, усе звяры дзікія там гуляюць.
Вось бегемот, каторага Я ўчыніў, як цябе; ён есьць траву, як вол.
Ён спіць у рошчах лотасу, у сховах трыснягу і ў балоцістых мясцінах.
Вось сіла ягоная ў сьцёгнах ягоных, і дужасьць ягоная ў мускуле бруха ягонага.
Рошчы лотасаў распасціраюць над ім цень, атачаюць яго вербы пры ручаю.
Ён зьгінае хвост свой, як кедра; жылы ў лядзьвях ягоных перапляліся.
Калі рака ўздымаецца, ён не баіцца; ён бяспечны, нават калі вада даходзіць да пашчы.
Косьці ягоныя — трубы мядзяныя; косьці ягоныя, як пруты зялезныя.
Хто можа захапіць яго на вачах яго ці пракалоць яму ноздры калом?
Ён першы з дарогаў Божых. Тый, што ўчыніў яго, бліжа да яго меч Свой.
Ці зможаш ты Левіятана выцягнуць кручком і вяроўкаю ці схопіш яго за язык?
Бо корм горы даюць яму, і ўсі зьвяры палявыя гуляюць там.
Ці ўкладзеш ты трысціну ў яго ноздры або ці праколеш сківіцу яго цярнінаю?
У сьценях іх ляжыць ён, у схове трысьніковым і ў балоце.
Ці будзе ён дужа прасіць цябе або гаварыць да цябе ласкава?
Даюць яму сьцень рассахатыя дзервы, і вербы ля ручаёў акружаюць яго.
Ці заключыць ён з табою запавет і ты возьмеш яго на вечную службу?
Вось ён п’ець раку, але не барзьдзіць; ён пэўны, хоць бы Ёрдан лінуўся яму ў рот.
Ці пагуляеш ты з ім, як з птушкаю, або прывяжаш яго для сваіх дачок?
Ці можна яго ўзяць перад ачыма ягонымі, ці можаш у пыск яму зацягнуць дрот?
Ці загледзяцца на яго сябры, ці падзеляць яго купцы?
Ці праб’еш ты скуру яго стрэламі, а галаву яго — рыбацкай астрогаю?
Пакладзі на яго сваю руку, і памятай пра бітву: і больш не будзеш.
