Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Вось жа, надзея яго падмане яго: ён згіне ад аднаго выгляду яго.
Ці можаш выцягнуць Левяфана вудою і паварозам прыціснуць язык ягоны?
Няма такіх смелых, каб патрывожыць яго, дык хто тады можа ўстаяць перад абліччам Маім?
Ці зацягнеш кручок у ноздры ягоныя? Ці прабадзеш круком шчэляпу ягоную?
Хто прыступіўся да яго і застаўся цэлым? Ну хто ж пад усім небам?
Ці будзе ён шмат маліць цябе і ці будзе гукаць табе лагодныя словы?
Не буду маўчаць пра члены яго і раскажу пра сілу і прыгажосць іх.
Ці зробе змову з табою, узяць яго на службу табе назаўсёды?
Хто адхіне верх адзення яго, і хто падойдзе да падвойных сківіц яго?
Ці будзеш гуляць ізь ім, як із птушкаю, альбо ці прывяжаш яго сваім дзяўчаткам?
Хто адчыніць браму аблічча яго? Навокал зубоў яго — жах!
Ці будуць сябры таргавацца за яго? Ці яны падзеляць яго памеж купцоў?
Цела яго, як літыя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Ці можаш напоўніць гарпунамі скуру ягоную альбо рыбацкімі восьцьмі галаву ягоную?
Адзін з адным злучаюцца, нават паветра праз іх не пройдзе.
Палажы руку на яго, памятуй праз ходаньне; наперад не рабі гэтага.
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, што не разлучацца.
Вось, надзея ягоная хвальшывая: ці не павалішся ад аднаго пагляду ягонага?
Як чхне ён — святло блісне, а вочы ў яго — як павекі зараніцы.
Няма на толькі неміласьціўнага, каб пабудзіў яго. Дык хто можа ўстоіць перад відам Маім?
З пашчы яго выходзіць полымя, быццам іскры агню вылятаюць.
Хто забег Імне, і Я заплаціў яму? Што ё пад цэлым небам, ё Мае.
З ноздраў яго выходзіць дым, як з гаршка нагрэтага і кіпячага.
Не замаўчу ўзглядам чаланоў ягоных, ані магучае сілы ягонае, ані добрае хормы ягонае.
Дыханне яго распальвае вуглі, і з пашчы яго выходзіць полымя.
Хто можа адкрыць верх адзецьця ягонага, хто падыйдзе да падвойных шчэляпаў ягоных?
У шыі яго заўсёды сіла, і перад абліччам яго крочыць трывога.
Дзьверы пыску ягонага хто адчыне? Навокал зубоў ягоных — жах.
Мясістыя члены яго звязаны паміж сабою; сціснутыя, яны не здрыгануцца.
Гордасьць — моцныя шчыты, зачыняюцца шчытна, як пячацяй.
Сэрца яго зацвярдзела, як камень, і стала цвёрдым, як ніжні камень млынавы.
Адзін да аднаго дабліжаныя яны, што ані паветра ня можа прайсьці памеж іх.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, паварочваюць назад са страху.
Адзін із адным злучаны яны, яны сьціскаюць адзін аднаго й ня могуць быць разлучаны.
Хто кінецца на яго, меч яго не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані панцыр,
Ад чханьня ягонага сьвятлее; вочы ў яго, як векі зары.
бо жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за гнілое дрэва.
Зь ляпы ягонае полы шугаюць, агняныя іскры ўцякаюць.
Не палохае яго стралок, у сухую сцябліну ператварыліся для яго пушчаныя камяні.
З ноздраў ягоных выходзе дым, як ізь кіпячага гаршка альбо казана.
Доўбня яму, як салома, і смяецца ён з посвісту шаблі.
Дых ягоны распаляе вугальле, і зь ляпы ягонае выходзе полымя.
Пад ім вострыя зломкі, і ён нібы гусенічны інструмент для ўціскання балота.
На шыі ў яго начуе сіла, і перад ім скача жах.
Ён глыбіню вод кіпяціць, як кацёл, і мора ператварае ў гаршчок намашчэнняў.
Маршчакі мяса ягонага злучаныя, яны моцныя на ім, і нельга іх скрануць.
За сабой пакідае светлую сцежку, і бездань будзе здавацца сівізною.
Сэрца ягонае цьвярдое, як камень; цьвярдое, як сподні жоран.
Няма на зямлі сілы, якая прыраўнялася б да яго, ён створаны бясстрашным.
Як ён падыймаецца, дужасілы палохаюцца, ад груку яны вонках сябе.
Ён глядзіць на ўсё высокае без страху: ён сам — валадар над усімі сынамі пыхлівасці».
Меч, што даткнецца да яго, ня выдзяржа, ані дзіда, ані суліца, ані панцыр.
