Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Вось жа, надзея яго падмане яго: ён згіне ад аднаго выгляду яго.
Вось, спадзяваньне тваё фальшывае. На выгляд ягоны ты ўпадзеш.
Няма такіх смелых, каб патрывожыць яго, дык хто тады можа ўстаяць перад абліччам Маім?
Няма сьмелых, каб будзіць яго. А хто тады можа стаць перад абліччам Маім?
Хто прыступіўся да яго і застаўся цэлым? Ну хто ж пад усім небам?
Хто стане перада Мною, і застанецца цэлым? Пад усім небам ён — Мой.
Не буду маўчаць пра члены яго і раскажу пра сілу і прыгажосць іх.
Ня буду маўчаць пра часткі цела яго, пра сілу і прыгажосьць іхнюю.
Хто адхіне верх адзення яго, і хто падойдзе да падвойных сківіц яго?
Хто можа адкрыць аблічча адзеньня ягонага, і хто падыйдзе да падвойных сківіцаў ягоных?
Хто адчыніць браму аблічча яго? Навокал зубоў яго — жах!
Хто можа адкрыць браму аблічча ягонага? Навокал зубоў ягоных жах!
Цела яго, як літыя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Сьпіна ягоная — як моцныя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Адзін з адным злучаюцца, нават паветра праз іх не пройдзе.
Адзін з адным злучаныя, нават паветра праз іх ня пройдзе.
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, што не разлучацца.
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, і нельга разьдзяліць іх.
Як чхне ён — святло блісне, а вочы ў яго — як павекі зараніцы.
Чханьне ягонае бліскае сьвятлом, а вочы ягоныя — як павекі зараніцы.
З пашчы яго выходзіць полымя, быццам іскры агню вылятаюць.
З пашчы ягонай выходзіць полымя, выскокваюць іскры агністыя.
З ноздраў яго выходзіць дым, як з гаршка нагрэтага і кіпячага.
З ноздраў ягоных выходзіць дым, як з гаршчка нагрэтага, што кіпіць.
Дыханне яго распальвае вуглі, і з пашчы яго выходзіць полымя.
Подых ягоны распальвае вуглі, і з пашчы ягонай выходзіць полымя.
У шыі яго заўсёды сіла, і перад абліччам яго крочыць трывога.
У шыі ягонай начуе сіла, і перад ім жах уцякае.
Мясістыя члены яго звязаны паміж сабою; сціснутыя, яны не здрыгануцца.
Мяса нутра ягонага сьціснутае, цьвёрдае, не здрыганецца.
Сэрца яго зацвярдзела, як камень, і стала цвёрдым, як ніжні камень млынавы.
Сэрца ягонае цьвёрдае, як камень, цьвёрдае, як ніжні камень млынавы.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, паварочваюць назад са страху.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, і хаваюцца ад жаху.
Хто кінецца на яго, меч яго не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані панцыр,
Меч, які кранецца яго, не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані рагаціна.
бо жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за гнілое дрэва.
Жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за дрэва гнілое.
Не палохае яго стралок, у сухую сцябліну ператварыліся для яго пушчаныя камяні.
Не палохае яго сын луку, і камень з пушчалкі яму як сена.
Доўбня яму, як салома, і смяецца ён з посвісту шаблі.
Доўбня яму як сьцяблінка, і сьмяецца ён з дзіды, што ляціць.
Пад ім вострыя зломкі, і ён нібы гусенічны інструмент для ўціскання балота.
Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць як у балоце.
Ён глыбіню вод кіпяціць, як кацёл, і мора ператварае ў гаршчок намашчэнняў.
Ён глыбіню водаў разаграе як кацёл, і мора ператварае ў кіпень.
За сабой пакідае светлую сцежку, і бездань будзе здавацца сівізною.
За сабой пакідае сьветлую сьцежку, і бездань падаецца сівізною.
Няма на зямлі сілы, якая прыраўнялася б да яго, ён створаны бясстрашным.
Няма яму роўнага на зямлі, ён створаны бясстрашным.
Ён глядзіць на ўсё высокае без страху: ён сам — валадар над усімі сынамі пыхлівасці».
На ўсё магутнае ён глядзіць з вышыні, ён — валадар над усімі сынамі пыхлівасьці».
