Ёва 31 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Заключыў я дамову з вачамі сваімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.
 
Змову ўчыніў я з ачыма сваімі, і нашто імне зварачаць увагу на дзяўчыну?

Якая ж доля мая ў Бога ў небе, ды якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?
 
Што за доля імне ад Бога згары, і што за спадак ад Усемагучага з вышыні?

Ці ж ліхотніку няма загубы і адчужэння тым, хто чыняць несправядлівасць?
 
Ці не няшчасьце прылучаецца несправядліваму, і не загуба ліхадзею?

Ці ж Ён не бачыў шляхоў маіх і не лічыў усе крокі мае,
 
Ці ня бачыў Ён дарогаў маіх, і ня лічыў усіх сігнёў маіх?

калі хадзіў я ў марнасці і нага мая спяшалася ў падступнасці?
 
Калі я хадзіў у мане, і барзьдзіла нага мая на ашуку, —

Хай узважыць Ён мяне справядлівымі шалямі і хай ведае Бог маю беззаганнасць.
 
Хай зважаць мяне на вазе праўды, і пазнае Бог нявіннасьць маю.

Ці саступаў крок мой з дарогі, і ці пайшло за вокам маім маё сэрца, і ці запляміла рукі мае што нячыстае?
 
Калі адхінаўся сігень мой ад дарогі, і за ачыма маімі йшло сэрца мае, і калі штось прыліпла да рук маіх,

Сеяў я, а есць іншы, і патомства маё вырванае з каранямі.
 
То хай я сею, а другі есьць, і хай атожылы мае выкаранены будуць.

Калі сэрца маё звяла жанчына і калі цікаваў я пры дзвярах таварыша майго,
 
Калі жонка надзіла сэрца мае, і ля ўходу прыяцеля свайго я цікаваў, —

хай мая жонка меле для другога і хай іншыя схіляюцца над ёю.
 
Хай меле другому жонка мая, хай клякаюць ля яе іншыя;

Бо гэта — недазволенае, злачынства, якое падлягае суду.
 
Бо гэта быў бы выступ, гэта было б судовае бяспраўе;

Гэта агонь, што паглынае аж да загубы і што выкараняе ўсё народжанае.
 
Гэта — цяпло да згубы зьядаючае, і ўсі плады мае яно магло б выкараніць.

Хіба не зважаў я ў судзе на правы паслугача свайго і паслугачкі сваёй, калі яны спрачаліся са мною?
 
Калі я ўлегцы замеў права слугі свайго й права служэбкі свае, як яны прававаліся з імною,

Што ж тады буду рабіць, калі паўстане Бог судзіць? І калі будзе пытацца ў мяне, што я Яму адкажу?
 
То што я пачаў бы рабіць, як бы паўстаў Бог? і як Ён даведаўся б да мяне, што я адказаў бы Яму?

Ці ж не ва ўлонні ўчыніў мяне Той, Хто і яго стварыў, і адзін сфармаваў мяне ва ўлонні?
 
Ці ня Тый, хто ў жываце ўчыніў мяне, учыніў і яго, і ўладзіў нас у дзетніцы Адзін.

Калі адмовіў я бедным у тым, чаго яны хацелі, і калі прымусіў вочы ўдавы засмуціцца,
 
Ці адмаўляўся я жаданьню бедных альбо ці ачом удавы я даў выцякаць?

калі з’еў я кавалак свой адзін, а сірата не з’еў ад яго?
 
Ці еў я лусту сваю асобна? ці ня еў сірата зь яе?

Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і кіраваў [удавой] ад улоння маці.
 
Бо ад маленства ягонага я гадаваў яго, як айцец, і ад жывата маці свае я вадзіў удаву.

Калі пагардзіў я гаротнікам за тое, што не меў ён адзення, а таксама бедным без вопраткі;
 
Як бачыў гінучага без адзецьця і што накрыцьця няма ў беднага;

калі не дабраславіла мяне цела яго і не сагрэўся ён ад воўны авечак маіх;
 
То ці не дабраславілі мяне сьцёгны ягоныя, і ад стрыжэньня авец маіх ці ня быў ён угрэўшыся?

калі падняў я руку сваю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе, —
 
Калі я падыймаў руку сваю на сірату, затым што мог бачыць ля брамы абарону сабе,

то хай выпадзе плячо маё з сустава свайго і хай патрушчыцца рука мая разам з касцямі локцевымі,
 
То хай плячо мае ад сьпіны адваліцца, і цэўка мая ад локця адломіцца;

бо страх для мяне — няшчасце ад Бога і супраць велічы Яго ніяк мне не здужаць!
 
Бо страшная імне кара ад Бога, перад вялікасьцяй Ягонай ня вытрываў бы я.

Калі лічыў я золата бяспекай маёй і гаварыў чыстаму золату: “Надзея мая!”;
 
Ці здаваўся я на золата альбо ці шчыраму золату сказаў я: «Давер мой»?

калі цешыўся я дзеля мноства багаццяў сваіх і што рука мая столькі прыдбала;
 
Ці цешыўся я, што маемасьць мая была вялікая, і рука мая прыдбала шмат?

калі бачыў я, як ззяе сонца і як ясна ўзыходзіць месяц,
 
Калі я бачыў сьвятло, што яно зьзяе, і месяц вялікасна ходзячы,

і спакусілася патаемна сэрца маё, і пацалавалі вусны мае руку маю,
 
І надзілася патай сэрца мае, і цалавалі руку маю вусны мае, —

а гэта — злачыннасць, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога Узвышняга;
 
Гэта таксама было б судовым бяспраўям, бо я адрокся б Бога на вышынях.

калі радаваўся я з падзення таго, хто мяне ненавідзеў, і весяліўся, што яго напаткала няшчасце,
 
Ці цешыўся я із згубы злосьніка свайго і захапляўся, як сустракала яго няшчасьце?

бо не дазволіў я грашыць языку майму, каб насылаць праклёны на душу яго;
 
Не, я не даваў грашыць паднябеньню свайму, каб шукаць праклёнам душы яго.

калі не гаварылі людзі палаткі маёй: “О, ці ёсць той, хто б не насыціўся мясам яго!”;
 
Ці не казалі сьмяротнікі будану майго: "Ці быў хто такі, каб ізь яго мяса не насыціўся?"

на двары не заставаўся прыхадзень, брама мая адкрытая была для вандроўніка;
 
На вуліцы не начаваў падарожны, і дзьверы свае я адчыняў госьцю.

калі ўтойваў я грэх свой, як чалавек, і калі хаваў за пазухай злачыннасць сваю;
 
Калі б хаваў я, як Адам, выступы свае, каб затаіць у заўлоньню сваім бяспраўе свае,

калі б баяўся я грамады вялікай і пагарда блізкіх палохала б мяне, — то маўчаў бы я больш і не выходзіў з дзвярэй.
 
То я баяўся б вялікага груду, і грэбаваньне радзімаў палохала б мяне, так што я маўчэў бы й ня выходзіў бы за ўход.

Хто мне дасць слухача? Вось жа подпіс мой! Хай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,
 
О, калі б хто выслухаў мяне! Во знак мой: хай Усемагучы адкажа імне; а кнігу напісаў бы супар мой.

каб насіў яе на плячах сваіх і ўсклаў яе на сябе, як вянец.
 
На плячу сваім я насіў бы яе, і ўзлажыў бы яе на сябе, як вянок.

Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да князя.
 
Я здаў бы Яму лічбу з усіх сігнёў сваіх, як князь я дабліжыўся б да Яго.

Калі жаліцца на мяне зямля мая, і з ёй плачуць барозны яе,
 
Калі зямля мая крычэла на мяне, і ўсі барозны яе плакалі;

калі плады яе я еў без грошай і крыўдзіў яе земляробаў, —
 
Калі плады яе я еў дарма і прысіліў собсьнікаў зямлі выдыхнуць душу,

то хай замест пшаніцы родзіцца мне церне, а замест ячменю — пустазелле!» Скончыліся словы Ёва.
 
То хай замест пшонкі вырасьце цернь і замест ячменю — кукаль». Скончыліся словы Ёвавы.