І сталася тае ночы, што было слова СПАДАРОВА да Нафана, кажучы:
І паслаў СПАДАР Нафана да Давіда, і тый прышоў да яго й сказаў яму: «У вадным месьце былі два чалавекі, адзін багаты, а другі бедны.
Прароку ж Нафана а Венаю а тых дужых а Салямона, брата свайго, не пазваў.
І сказаў кароль Давід: «Пагукайце да мяне сьвятара Садока а прароку Нафана а Венаю Ёгоядзёнка». І ўвыйшлі яны да караля.
І паслаў кароль ізь ім Садока сьвятара а Нафана прароку а Венаю Ёгоядзёнка а Херэфеяў а Пелефеяў, і яны пасадзілі яго на мула каралеўскага.
Аттай нарадзіў Нафана; Нафан нарадзіў Завада;
Але тае ж ночы было слова Божае да Нафана:
І справы караля Давіда, першыя й апошнія, вось, яны апісаныя ў кнізе Самуйлы відзеньніка, і ў кнізе Нафана прарокі, і ў кнізе Ґада, відзені маючага,
Засталыя справы Салямонавыя, першыя й апошнія, ці не апісаны ў кнізе Нафана прарокі, і ў прароцтве Агіі Шыляніна, і ў відзенях Ідда відзеньніка празь Еровоама Невацёнка?
І пастанавіў ён Левітаў у доме СПАДАРОВЫМ із цымбаламі, псалтырамі а гарпамі, подле расказаньня Давіда а Ґада, відзеньніка каралёвага, і Нафана прарокі, бо рукою СПАДАРОВАЮ расказаньне — рукою прарокаў Ягоных.
І паслаў я па Елезэра, па Арэля, па Шэмаю а па Елнафана а па Ярыва а па Елнафана а па Нафана а па Захару а па Мешулама — галоўных; таксама па Ёярыва а па Елнафана — кемных;
