і пайшла, і села насупраць так далёка, як стрэліць з луку, бо яна сказала: «Няхай ня буду глядзець на сьмерць дзіцяці». І сядзела насупраць, і ўзьняла голас свой, і плакала.
потым адышла і села далёка, на адлегласць стрэлу з лука, і сказала: «Няхай не ўбачу смерці дзіцяці». І, седзячы насупраць, узняла лямант, і пачала плакаць.
І пайшла, і села насупроці так далёка, як із луку дастрэліць; бо яна сказала: «Хай не гляджу на сьмерць дзецяняці». І села насупроці, і ўзьняла голас свой, і плакала.
Выгнанка ж села насупраць яго зводдаль, прыблізна на стрэл лука. І сказала: “Не, не ўбачу смерці дзіцяці майго”. І села наўпроці яго, а дзіця крычала ды плакала.
и от[ъ]иде и сяде прямо ему подале, якоже дострелити можеть с луку, глаголя: «Да не увижу дитяти своего, егда умирати будеть!» И седячи напротиву, воздвиже гласъ свой и плакася.
