1 да Карынфянаў 5 разьдзел

 

 

Ходзіць пэўная чутка пра распусту сярод вас, ды такую распусту, якое ня чуваць нават у язычнікаў: нехта за жонку мае бацькаву жонку.

 

Паўсюль чуваць, што ў вас распуста, і такая распуста, пра якую ня кажуць у паганаў, што [нехта] ма́е жонку свайго ба́цькі.

І вы заганарыліся, замест таго, каб лепей плакаць, каб забраць спаміж вас таго, хто зрабіў гэта.

 

І вы ўзганарыліся, і ня плачаце шмат, каб узяты быў спасярод вас той, хто зрабіў гэткую рэч?

А я, целам адсутны, але прысутны ў вас духам, ужо пастанавіў, як бы калі б быў сярод вас: таго, хто ўчыніў такое,

 

Бо я, адсутны целам, але прысутны духам, ужо прысудзі́ў, як прысутны, таго, хто гэткае зрабіў,

на сходзе вашым у імя Госпада нашага Ісуса Хрыста разам з маім духам, сілаю Госпада нашага Ісуса Хрыста,

 

сабраўшыся разам у імя Госпада нашага Ісуса Хрыста і з духам маім, сілаю Госпада нашага Ісуса Хрыста,

аддаць сатане на зьнемажэньне плоці, каб дух быў выратаваны ў дзень Госпада нашага Ісуса Хрыста.

 

аддаць такога шата́ну на зьнішчэньне цела, каб дух быў збаўлены ў дзень Госпада Ісуса.

Няма чым вам хваліцца. Хіба ня ведаеце, што каліва закваскі расчыняе ўсё цеста?

 

Няма добрай пахвалы́ вашай. Хіба вы ня ведаеце, што малая кі́сьля ўсё цеста квасіць?

Дык вось, ачысьціце старую закваску, каб сталіся вы новым цестам, бо вы прэсныя, бо Пасха наша Хрыстос, ахвяраваны за нас.

 

Дык ачысьціце старую кі́сьлю, каб быць вам новым цестам, бо вы прэсныя, бо Пасха наша, Хрыстос, заколены за нас.

А таму будзем сьвяткаваць не са старою закваскаю, не з закваскаю заганы і падступнасьці, а з праснакамі чысьціні і праўды.

 

Так што будзем сьвяткаваць не са старою кі́сьляю, ня з кі́сьляй ліхоты і зласьлівасьці, але з праснакамі шчырасьці і праўды.

Я пісаў вам у пасланьні — не вадзіцца з блудадзеямі;

 

Я пісаў вам у пасланьні ня мець справы з распусьнікамі.

але ня ўвогуле з блудадзеямі сьвету гэтага, ці зь ліхазьдзірцамі, ці з драпежнікамі, ці з балавахваламі, бо інакш трэба было б вам выйсьці зь сьвету гэтага,

 

І не наогул з распусьнікамі гэтага сьвету, ці хціўцамі, ці рабаўнікамі, ці ідалапаклоньнікамі, бо вам трэба было хіба выйсьці з гэтага сьвету,

а пісаў я вам ня супольнічаць з тым, хто, называючыся братам, застаецца блудадзеем, ці ліхазьдзірцам, ці балвахвалам, ці ліхасловам, ці п’яніцаю, ці драпежнікам; з такім нават і ня есьці разам.

 

але я пісаў вам цяпер ня мець справы з тым, хто, называючыся бра́там, ці распусьнік, ці хцівец, ці ідалапаклоньнік, ці абмоўнік, ці п’яніца, ці рабаўнік; з гэтакім і ня есьці разам!

Бо што мне судзіць і староньніх? Ці ж не сваіх вы судзіце?

 

Бо што мне судзі́ць тых, якія звонку? Ці ня тых, якія пасярод, су́дзіце вы?

А староньніх судзіць Бог. Выкіньце распуснага спасярод вас.

 

А тых, якія звонку, будзе судзі́ць Бог. Дык выкіньце злы́дня спасярод вас.