І сказала [Наомі]: «Будзь спакойнай, дачка мая, аж пакуль даведаешся, як пойдуць справы, бо гэты чалавек не супакоіцца, пакуль ня скончыць справы ў гэты дзень».
І сказала Ноэмі: — пачакай, дачка мая, пакуль не даведаешся, чым кончыцца справа, бо чалавек той не пакіне гэтай справы, пакуль яе сягоньня не закончыць.
И рече к ней Ноеми: «Подожди, дщеро моя, да узримо, что за конець делу сему будеть, понеже не перестанет Воозъ, дондеже наполнит, елика ти ест молвилъ».
