Ёва 28 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Вітаўта Тумаша
Так! У срэбра ёсьць вытокавая жыліна, і ў золата месца, дзе яго плавяць.
Жалеза здабываецца зь зямлі; з каменьня выплаўляецца медзь.
Чалавек кладзе мяжу цемры і старанна шукае камень у змроку і цяні сьмяротным.
Выкопваюць рудню ў мясьцінах, забытых нагою, спускаюцца ўглыбіню, вісяць і зыбаюцца ўдалечыні ад людзей.
Зямля, на якой вырастае хлеб, усярэдзіне перакапана як бы агнём.
Камяні яе — месца сапфіра, і ў ёй пясчынкі золата.
Сьцежкі туды ня ведае драпежная птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
не тапталі яе львы, і не хадзіў па ёй шакал.
На граніт кладзе ён руку сваю, з коранем перакульвае горы;
у камянях прасякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока ягонае;
спыняе цячэньне патокаў і схаванае выносіць на сьвятло.
Але дзе мудрасьць жыве? і дзе месца розуму?
Ня ведае чалавек цаны яе, і яна ня жыве на зямлі жывых.
Бездань кажа: не ўва мне яна; і мора кажа: не ў мяне.
Не даецца яна за золата, і не набываецца яна за вагу срэбра.
Не ацэньваецца яна золатам Афірскім, ні каштоўным аніксам, ні сапфірам;
не раўняецца зь ёю золата і крышталь, і ня выменяеш яе на посуд з чыстага золата.
А пра каралы і жэмчуг і згадваць няма чаго, і набыцьцё мудрасьці вышэй за рубіны.
Не раўняецца зь ёю тапаз Эфіопскі; чыстым золатам не ацэньваецца яна.
Адкуль жа выходзіць мудрасьць? і дзе месца розуму?
Схавана яна ад вачэй усяго жывога і ад птушак нябесных утоена.
Авадон і сьмерць кажуць: вушамі нашымі чулі мы чутку пра яе.
Бог ведае шлях яе, і Ён ведае месца яе.
Бо бачыць да краёў зямлі і бачыць пад усім небам.
Калі Ён ветру даваў вагу і разьмяшчаў ваду па меры,
калі назначаў статут дажджу і шлях маланцы громаноснай,
тады Ён бачыў яе і паказаў яе, падрыхтаваў яе і яшчэ выпрабаваў яе
і сказаў чалавеку: вось страх Гасподні ёсьць сапраўдная мудрасьць, і аддаленьне ад ліха — розум.
