Выслоўяў Саламонавых 20 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Віно — скалазуб, а моцны напітак — крыклівы, і каго зводзяць яны, тый нямудры.
Як равеньне левяняці, боязьнь караля; хто квеле яго, тый грэша супроці душы свае.
Чэсьць людзіне ўзьдзержыцца ад суду, але кажны дурны задзіраецца.
Узімку лянуцька ня хоча рабіць зямлі; улетку будзе прасіць, і няма.
Рада ў сэрцу людзіны — глыбокія воды, але людзіна разумная высіле іх.
Множасьць людзёў весьцяць кажны свае міласэрдзе, але верную людзіну хто можа знайсьці?
Справядлівы ходзе ў сваёй нявіннасьці; дзеці ягоныя дабраславёныя просьле яго.
Кароль, седзячы напасадзе суду, разьвявае ачыма сваімі ўсе благое.
Хто можа сказаць: «Я ачысьціў сэрца свае, я чысты ад грэху свайго?»
Неаднолькавая вага, неаднолькавая мера, адно й другое — агіда СПАДАРУ.
Нават із учынкаў ягоных пазнаюць дзяцюка, ці чыстая і ці пасьцівая дзейнасьць ягоная.
Вуха чуе й вока бача; СПАДАР стварыў таксама абодва іх.
Ня любі сну, каб не зьбяднець; адчыні вочы свае, і досыць будзеш мець хлеба.
«Благое, благое», кажа купляньнік, але, адышоўшы, хваліцца.
Ё золата і множасьць рубінаў, але дарагая судзіна вусны веды.
Вазьмі адзецьце ягонае, бо ён ручаў за чужніка, і за чужых зарука ягоная.
Салодкі людзіне хлеб маны, адлі напоўняцца вусны ягоныя жвірам.
Замеры мацуюцца парадаю, і з плянамі вядзі вайну.
Хто адкрывае тайну, тый ходзе як язычнік; дык не задавайся з тым, хто шырака рашчыняе вусны свае.
Хто клінець айца свайго альбо маці сваю, сьветач таго згасьне сярод глыбокае цемры.
Спадак, спачатку борзда адзяржаны, наапошку ня будзе дабраславёны.
Не кажы: «Я адплачу за благое», але спадзявайся на СПАДАРА, і Ён паможа табе.
Агіда СПАДАРУ неаднолькавая вага, і ашукныя шалькі — ня добра.
Ад СПАДАРА ступы мужа, а чалавек як жа сьцяме дарогу сваю?
Пасадка людзіне ў пасьпеху сказаць «пасьвячанае» і па абятніцах скумаць.
Расьцяруша нягодных кароль мудры і аберне на іх малацьбянае кола.
Душа людзіны сьвечка СПАДАРОВА, — соча ўвесь нутр жывата ягонага.
Міласэрдзе а праўда сьцерагуць караля, і паддзержуецца міласэрдзям пасад ягоны.
Пазор маладзёнаў — дужасьць іхная, і вялічча старых — сівізна.
Сінякі вытняў — лекі ад ліха, і розкі нутру жывата.
