Марка 11 разьдзел

 

 

І калі прыбліжаліся да Ерузаліму й Бэтаніі, каля Аліўнай гары, паслаў двух із сваіх вучняў

 

Калі зблізіліся да Ерусаліму, да Віффагіі й Віфаніі пры гары Аліўнай, пасылае Ісус двух з вучняў Сваіх,

і сказаў ім: Ідзеце ў сялібу, што перад вамі, і ўваходзячы ў яе, зараз знойдзеце прывязанае асьлянё, на якім ніхто з людзей яшчэ не сядзеў; адвяжэце яго й прывядзеце.

 

i кажа ім: «Ідзеце ў селішча, што перад вамі; уваходзячы ў яго, зараз-жа знойдзеце прывязанае асьлё, на якое ніхто зь людзей не садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзеце.

А калі-б хто сказаў: Што робіце? — скажэце, яно патрэбнае ўсегаспадару, і зараз пусьціць яго сюды.

 

І калі хто скажа вам — нашто гэта вы робіце? — адказвайце, што Госпад патрабуе яго; і зараз-жа пашле яго сюды».

І пайшоўшы знайшлі асьля, прывязанае ля варот на скрыжаванні вуліц, і адвязалі яго.

 

Яны пайшлі й знайшлі асьлё, прывязанае каля варот на скрыжаваньні вуліц, і адвязалі яго.

А некаторыя із стаячых тамака гавораць ім: Што вы робіце, адвязваючы асьлянё?

 

Некаторыя-ж з тых, якія там стаялі, гаварылі ім: «Што вы робіце? Нашто адвязваеце асьлё?»

Яны адказалі, як ім загадаў быў Езус, і пусьцілі ім.

 

Яны-ж адказалі, як загадаў ім Ісус, і адпусьцілі іх.

І прывялі асьлянё да Езуса, і ўзлажылі на яго сваё адзенне, і сеў на яго.

 

I прывялі асьлё да Ісуса, паклалі на яго вопратку сваю; і Ён сеў на яго.

Многія-ж слалі свае вопраткі на дарозе, а іншыя зрэзвалі галінкі з дрэваў ды ўсьцілалі ім дарогу.

 

Іншыя-ж пасьцілалі вопратку сваю па дарозе, а іншыя зразалі галінкі з дрэваў і пасьцілалі імі дарогу.

А тыя, што йшлі перад ім ды за ім, выкрыквалі, кажучы: Госанна!

 

I тыя, якія йшлі наперадзе й якія праводзілі, усклікалі голасна: «Асанна! Дабраславёны, Хто йдзе ў Імя Гасподняе!

Багаслаўлёны, каторы йдзе ў імя Госпадава! Багаслаўлёнае надыходзячае валадарства айца нашага Давіда! Госанна ў вышынях!

 

Дабраславёны надыход у Імя Гасподняе Уладарства айца нашага Давіда. Асанна ў вышынях!»

І ўвайшоўшы ў Ерузалім у сьвятыню ды агледзеўшы ўсё, як ужо добра звечарэла, выйшаў з дванаццацьма ў Бэтанію.

 

I ўвайшоў Ісус у Ерусалім, і ў сьвятыню й агледзеў усё; тады з-за позьняга ўжо часу адыйшоў у Віфанію з дванаццацьма.

А назаўтра, калі выйшлі з Бэтаніі, пачуўся згаладнелым.

 

А назаўтра, калі яны выйшлі з Віфаніі, Ён адчуў голад.

І ўгледзеўшы здалёк смаковіцу, маючую лісьце, падыйшоў, мо часам што знойдзе на ёй. А прыйшоўшы к ёй, нічога не знайшоў, апрача лісьця, бо не пара была на смоквы.

 

I, убачыўшы здалёк лісьцястую смакоўніцу, пайшоў, каб што знайсьці на ёй, а прыйшоўшы да яе, нічога не знайшоў, апрача лісьця, бо ня час быў на смоквы.

І адазваўшыся сказаў ёй: Хай ужо болей ніхто з цябе ня есьць плоду навекі! Гэта чулі вучні ягоны.

 

I, адазваўшыся, Ісус сказаў ей: «Няхай-жа ніхто не скаштуе плёну зь цябе павек»; і чулі гэта вучні Ягоныя.

І прыйшлі ў Ерузалім. А калі ўвайшоў у сьвятыню, пачаў выганяць прадаўцоў і купляючых у набожні, й паабарочваў сталы грашаменаў ды столькі тых, што прадавалі галубы;

 

I прыйшлі ізноў у Ерусалім; увайшоўшы ў храм, Ісус пачаў выганяць прадаўцоў і пакупнікаў з сьвятыні, і паабарочваў сталы мянялаў, і ўслоны гандляроў галубамі.

і не дазволіў, каб хто праз набожню насіў якое знадоб’е.

 

I не дазволіў, каб хто праз сьвятыню пераносіў якое-колечы надоб'е.

Ды навучаў, кажучы ім: Ці-ж не напісана, што «дом мой домам малітвы называцімецца для ўсіх народаў». А вы зрабілі яго прыпынішчам разбойнікаў (Із. 56:7; Ер. 7:11).

 

А, навучаючы, гаварыў ім: «Ці-ж не напісана “Дом Мой домам малітвы назавецца для ўсіх народаў”, а вы зрабілі яго прытонам разбойнікаў».

Пачуўшы гэта першасьвятары й кніжнікі, шукалі як-бы загубіць яго, бо баяліся яго таму, што ўвесь народ захапляўся навукай ягонай.

 

Пачуўшы гэтае, кніжнікі й архісьвятары шукалі спосабу, каб загубіць Яго, бо баяліся Яго, таму што ўвесь народ падзіўляўся з навукі Ягонае.

І як звечарэла, выйходзіў з гораду.

 

I калі ўжо час быў позьні, Ён выйшаў зь места.

А раніцаю мімайдучы, ўбачылі смакавіцу ссохшую да карэньня.

 

А раніцай, праходзячы міма, абачылі, што смакоўніца ссохла ад карэньня.

І ўспомніўшы Пётр кажа яму: Раббі, глянь, смаковіца, якую ты пракляў, ссохла.

 

I, успомніўшы, Пётра кажа Яму: «Настаўнік, глянь! Смакоўніца, якую Ты пракляў, ссохла».

А Езус у адказ гавора яму: Майце веру Божую.

 

I ў адказ Ісус прамовіў ім:

Папраўдзе кажу вам, хто-б загадаў гэтай гарэ: “Узніміся й кінься ў мора” ды ня сумняваўся-б у сваім сэрцы, але верыў-бы, што споўніцца сказанае, — будзе яму, што-б не сказаў.

 

«Мейце веру Божую; папраўдзе кажу вам, калі-б хто сказаў гары гэтай — узьніміся й кінься ў мора! — і не зьняверыўся-б у сэрцы сваім, але паверыў, што споўніцца сказанае, — станецца яму, што-б ні сказаў.

Дзеля гэтага й кажу вам: усё, чаго толькі просіце молячыся, верце, што атрымаеце, і збудзецца вам.

 

Дзеля таго кажу вам, — усё, чаго-б у малітве прасілі, верце, што гэта дастанеце, — і будзе з вамі.

І як станеце на малітву, адпусьцеце, калі што маеце проціў каго, каб і Айцец ваш, каторы ёсьць у небе, адпусьціў вам грахі вашы.

 

I калі становіцеся на малітву, даруйце, калі што маеце супраць каго, каб і Айцец ваш Нябесны дараваў вам зграшэньні вашыя.

Калі-ж вы не даруеце, дык Айцец ваш, каторы ёсьць у небе, не даруе вам грахоў вашых.

 

Калі-ж вы не даруеце, то й Айцец нябесны не даруе вам зграшэньняў вашых».

І прыйходзяць зноў у Ерузалім. А калі хадзіў у сьвятыні, падыйходзілі к яму першасьвятары, кніжнікі, й старшыны,

 

I прыйшлі ізноў у Ерусалім, і калі Ён хадзіў у храме, падыйшлі да Яго архісьвятары й кніжнікі ды старшыні.

ды казалі яму: Якою ўладаю ты гэта робіш? І хто табе даў уладу гэта рабіць?

 

I гаварылі Яму: «Якою ўладаю Ты гэта робіш, і хто даў Табе права рабіць гэта?»

Езус-жа ў адказ гаварыў ім: Спытаю ў вас і я адно слова, адкажэце мне, то і я вам скажу, якою ўладаю гэта раблю.

 

Ісус-жа, адказваючы, сказаў ім: «Я таксама хачу спытаць у вас аб адным; і адкажэце Мне, тады й Я вам адкажу, якою ўладаю раблю гэта.

Хрост Янавы быў з неба, ці з людзей? Адкажэце мне.

 

Хрышчэньне Янава зь неба было, ці ад людзей? — адкажэце Мне».

Яны-ж мяркавалі ў сабе, думаючы: Калі скажам «з неба»; то ён скажа: Дык чаму-ж вы яму не паверылі?

 

Яны-ж разважалі між сабою: «Калі скажам — зь неба, Ён скажа — чаму-ж вы не паверылі?

Калі сказам «з людзей», дык баязно народу, бо ўсе лічылі Яна, што ён сапраўды быў прарок.

 

А калі скажам ад людзей, — боязна прад народам, бо ўсе ўважалі Яна за праўдзівага прарока.»

І сказалі ў адказ Езусу: Ня ведаем. Тады й Езус у адказ гавора ім: І я вам не скажу, якою ўладаю я гэта раблю.

 

I, адказваючы, сказалі Ісусу: «Ня ведаем». Тады Ісус у адказ ім сказаў: «I Я не скажу вам, якою ўладаю раблю гэта».