Марка 10 разьдзел

 

 

І, выбраўшыся адтуль, прыйходзіць у межы Юдэі за Ярданам; ды зноў зыйшліся да яго грамады, і ён сваім звычаем навучаў іх.

 

I, выйшаўшы адтуль, прыходзіць у ваколіцы Юдэйскія за Ярданам; ізноу зьбіраецца да Яго народ, і ізноу звычаем сваім Ён навучаў іх.

І фарызэі прыступіўшы пыталіся яго, спакушаючы: Ці можна мужу кінуць жонку?

 

I, прыступіўшыся фарысеі спакусьліва пыталіся ў Яго: «Ці можна мужу пакідаць жонку сваю.

Ён-жа ў адказ гавора: Што вам загадаў Майзей?

 

Ён-жа ў адказ сказаў ім: «Што запавядаў вам Майсей?»

Яны кажуць: Майзей дазволіў напісаць разводны ліст ды пакінуць.

 

Яны-ж сказалі: «Майсей дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца».

Езус на гэта адказвае: Дзеля закамянеласьці сэрца вашага напісаў ён вам гэты дазвол;

 

Ісус, адказваючы, сказаў ім: «Дзеля жорсткасьці сэрца вашага ён напісаў вам гэты запавет.

адыж на пачатку тварэння Бог стварыў іх мужчынай і жанчынай (Быць. 1:21).

 

Але на пачатку тварэньня Бог стварыў іх мужам і жонкаю.

“Дзеля гэтага пакіне чалавек бацьку свайго і матку ды прыгорнецца да жонкі свае;

 

Дзеля таго пакіне чалавек бацьку свайго й маці.

і будуць двое ў адным целе; і так ужэ ня два, але адно цела” (Быць. 2:24).

 

Ды прыстане да жонкі свае, і стануцца двое ў адно цела; дык іх ужо ня два, але адно цела.

Дык што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае.

 

От-жа, што Бог злучыў, чалавек няхай не разлучае».

А дома зноў спыталіся ў яго вучні ягоны аб гэтым-жа.

 

А дома вучні Ягоныя ізноў спыталіся ў Яго пра тое самае.

І сказаў ім: Хто-б кінуў жонку сваю і ўзяў другую, дапускаецца чужалоства адносна яе.

 

І сказаў ім: «Хто пакіне жонку сваю, той блудадзейнічае прад ёю.

І калі-б жонка пакінула свайго мужа ды выйшла за другога, чужаложыць.

 

I калі жонка пакіне мужа свайго ды выйдзе за другога — блудадзейнічае».

І прыносілі да яго дзяцей, каб дакрануўся да іх, а вучні сварыліся на тых, што прыносілі.

 

I прыносілі да Яго дзяцей, каб дакранаўся да іх; вучні-ж забаранялі прыносячым.

Убачыўшы гэта Езус, сярдаваў і сказаў ім: Дайце дзеткам прыйсьці ка мне, не забараняйце ім, гэткіх бо ёсьць валадарства Божае.

 

Убачыўшы гэта, Ісус абурыўся й сказаў ім: «Пусьцеце дзяцей прыходзіць да Мяне й не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Уладарства Божае.

Сапраўды кажу вам: Хтоб ня прыняў Божага валадарства, як дзіця, ня ўвойдзе ў яго.

 

Папраўдзе кажу вам: хто ня прыйме Уладарства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго».

І абыймаючы іх ды ўскладаючы на іх рукі, багаславіў іх.

 

I, абняўшы іх, усклаў на іх рукі й дабраславіў іх.

А калі выйшаў у дарогу, нехта прыбегшы ды ўпаўшы перад ім на калені, пытаўся ў яго, Вучыцелю добры, што мне рабіць, каб здабыць жыцьцё вечнае?

 

І калі выходзіў Ён у дарогу, падбег нехта і, упаўшы прад Ім на калены, спытаўся ў Яго: «Вучыцель добры! Што мне рабіць, каб насьлядаваць жыцьцё вечнае?»

Езус-жа сказаў яму: Што ты завеш мяне добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.

 

Ісус сказаў яму: «Чаму завеш Мяне добрым? Ніхто-ж ня добры, толькі адзін Бог.

Ведаеш прыказанні: Ня чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьветч фальшыва, ня крыўдзь, паважай бацьку твайго і матку (Выйсь. 20:12−17).

 

Ведаеш прыказаньні: не блудадзейнічай, не забівай, не крадзі, ня сьветчы фальшыва, ня крыўдзі, шануй бацьку твайго й маці».

А той у адказ гавора яму: Вучыцелю, гэтага ўсяго пільнаваўся я змалку.

 

Той-жа ў адказ сказаў Яму: «Вучыцель! Усё гэта я захаваў ад юнацтва майго».

Езус-жа, паглядзеўшы на яго, ўпадабаў яго й сказаў яму: Аднаго табе не стае: ідзі, распрадай усё, што маеш ды раздай убогім, а мецімеш скарб у небе, і прыхгодзь, ідзі за мною.

 

Ісус, узглянуўшы на яго, упадабаў яго й сказаў яму: «Аднаго табе нестае: пайдзі, прадай усё што маеш, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у небе; і прыходзь ды йдзі сьледам за Мною, узяўшы крыж».

Той-жа захныпіўся на гэтае слова й адышоў засмучаны, бо меў вялікія маемасьці.

 

Той-жа засмуціўся ад гэтага слова й адыйшоў з жалем, бо меў вялікую маемасьць.

І глянуўшы навокал, Езус кажа сваім вучням: Як цяжка будзе тым, што маюць грошы, увайсьці ў валадарства Божае!

 

Ісус-жа глянуўшы навокал, кажа вучням Сваім: «Як цяжка маючым багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае».

Вучні вельмі здзівіліся з гэтых слоў. Але Езус ізноў у адказ гавора ім: Як цяжка тым, дзеткі, што маюць надзею ў грашах, увайсьці ў валадарства Божае.

 

Вучні жахнуліся ад слоў Яго; але Ісус ізноў зьвярнуўся да іх, кажучы: «Дзеці! Як цяжка надзейным на багацьце ўвайсьці ў Уладарства Божае.

Лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вуха, чым багатаму ўвайсьці ў Божае валадарства.

 

Лягчэй вярблюду прайсьці праз ігольчына вушка, як багатаму ўвайсьці ў Уладарства Божае».

Яны шчэ болей дзівіліся. гаворачы між сабою: Дык хто-ж тады можа збавіцца?

 

Яны-ж яшчэ больш зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: «Хто-ж можа быць збаўлёны?»

А Езус, паўзіраўшыся на іх, кажа: Немагчыма ў людзей, але ня ў Бога, бо ў Бога ўсё магчыма.

 

Ісус, узглянуўшы на іх, прамовіў: «Чалавекам гэта немагчыма, але ня Богу, бо ў Бога ўсё магчыма».

І пачаў Пётр гаварыць яму: Вось мы пакінулі ўсё й пашлі за табою.

 

I пачаў Пётра гаварыць Яму: «Вось мы пакінулі ўсё й пайшлі ўсьлед за Табою».

Езус адказвае на гэта: Сапраўды кажу вам: няма такога, хто-б пакінуў дом, або сёстры, або бацьку, або матку, ці дзеці, або поле дзеля мяне і дзеля эванэліі,

 

Ісус у адказ прамовіў: «Папраўдзе кажу вам: няма нікога, хто пакінуў-бы дом, або братоў ці сёстраў, ці бацьку, ці маці, ці жонку, ці дзяцей, ці землі дзеля Мяне й Евангельля,

які-б не атрымаў устораз гэтулькі цяпер у гэтым часе, дамоў, і братоў, і сёстраў. і матак, і дзяцей, і палёў з прасьледамі, а ў будучым веку жыцьцё вечнае.

 

і не дастаў-бы цяпер, у гэты час перасьледу, у стакроць болей, — і дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і матак, і дзяцей, і грунтаў, а ў веку будучым жыцьця вечнага.

А многа першых будуць апошнімі, й апошніх — першымі.

 

Бо многія зь першых стануцца апошнімі, апошнія-ж — першымі.»

І былі яны ў дарозе, ідучы ў Ерузалім. Езус ішоў перад імі, а яны зумяваліся ды, йдучы за ім, жахаліся. І, ўзяўшы зноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што з ім станецца.

 

Былі-ж яны ў дарозе, узыходзячы да Ерусаліму; Ісус ішоў наперадзе іх, а яны затрывожаныя йшлі за Ім, пранятыя страхам. I, узяўшы ізноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць, што зь Ім мае стацца.

Што вось увайходзім у Ерузалім і Сын чалавечы будзе выданы першасьвятаром. і асудзяць яго на сьмерць, ды выдадуць яго паганам;

 

«Вось мы уваходзім да Ерусаліму, і Сын Чалавечы выданы будзе архісьвятаром і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць, і выдадуць Яго нявернікам.

і будуць здзекавацца над ім, і плявацімуць на яго, й бічавацімуць, ды заб’юць яго, а на трэці дзень згробуўстане.

 

I назьдзекуюцца зь Яго, і будуць біць Яго, і аплююць Яго, і заб'юць Яго, і на трэйці дзень уваскросьне».

Тады падыйходзяць к яму Якуб і Ян, сыны Зэбэдэевы, кажучы: Вучыцелю, мы хочам, каб ты зрабіў нам, чаго папросім.

 

Тады падыйшлі да Яго Якуб і Ян, сыны Завадэевы, і сказалі: «Вучыцель! Мы хочам, каб Ты зрабіў нам, чаго папросім».

Ён-жа гавора ім: А што-ж вы хочаце, каб я вам зрабіў?

 

Ён-жа сказаў ім: «Што хочаце, каб Я зрабіў вам?»

Кажуць: Дай нам, каб сядзець ля цябе аднаму праваруч, а другому леваруч, у славе тваёй.

 

I яны сказалі Яму: «Дазволь нам сесьці аднаму з правага боку Цябе, а другому зь левага, у славе Тваёй».

Езус-жа адказвае ім: Ня ведаеце, чаго просіце. Ці вы зможаце піць кіліх, што я п’ю, або быць хрышчанымі хростам, якім я хрышчуся?

 

Але Ісус сказаў ім: «Ня ведаеце, чаго просіце: ці можаце піць чару, якую Я п'ю, і хрысьціцца хрышчэньнем, якім Я хрышчуся?»

Яны гавораць яму: Можам. Езус-жа кажа ім: Кіліх, які п’ю, то вы піць будзеце, і хрос-там, якім я хрышчуся, будзеце хрышчаны;

 

Яны кажуць Яму: «Можам»; Ісус-жа сказаў ім: «Чару якую Я п'ю, вы піць будзеце, і хрышчэньне, якім Я хрышчуся, хрысьціцца будзеце.

адыж сядзець праваруч, або леваруч, ня мне даваць вам, але каму прыгатавана.

 

Але, каб сесьці з правага ці зь левага боку ў Мяне, — ня Мне даваць, але каму прызначана».

А пачуўшы дзесяцёх, пачалі сярдаваць на Якуба і Яна.

 

Іншыя дзесяць, пачуўшы гэтае, пачалі злаваць на Якуба й Яна.

Езус-жа, паклікаўшы іх, сказаў ім: Вы ведаеце, што тыя, якія ўважаюцца валадарамі народаў, пануюць над імі, а іхнія князі маюць над імі ўладу.

 

Ісус, падклікаўшы іх сказаў ім: «Вы ведаеце, што тыя, якія становяцца ўладарамі народаў, пануюць над імі, і вяльможы іхныя камандуюць імі.

А між вамі ня гэтак; але хто-б хацеў быць вялікшым, будзе вашым слугою;

 

Але між вамі няхай ня будзе гэтак: а хто хоча стацца большым між вамі, няхай будзе вам слугою.

і хто-б хацеў быць між вамі першым, будзе ўсім слугою.

 

I хто хоча стацца першым між вамі, няхай будзе слугою ўсім.

Бо і Сын чалавечы ня прыйшоў, каб яму служылі, але каб служыць і даць душу сваю на выкуп за многіх.

 

Бо й Сын Чалавечы не па тое прыйшоў, каб Яму служылі, але каб паслужыць і аддаць душу Сваю за выбаўленьне многіх».

І прыйшлі ў Ерыхон. А калі ён выйходзіў з Ерыхону і ягоныя вучні ды вялікая грамада, сядзеў пры дарозе жабруючы сьляпы Бартымей, сын Тымея.

 

I прыходзяць у Ерыхон; а калі выходзіў зь Ерыхону з вучнямі Сваімі і з мноствам народу, пры дарозе сядзеў сьляпы Бартымей, сын Тымея, просячы падаяньня.

Ён, пачуўшы, што ёсьць Езус Назарэнскі, пачаў крычма казаць: Езусе, сыне Давіда, зжалься нада мною!

 

I пачуўшы, што гэта Ісус Назаранін, пачаў голасна усклікаць, вымаўляючы: «Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною».

І многія сварыліся на яго, каб маўчаў. Але ён яшчэ болей крычаў: Сыне Давідавы, зжалься нада мною!

 

Шмат хто змушаў яго маўчаць, але ён яшчэ мацней галасіў: «Сын Давідаў, зьлітуйся нада мною».

І Езус, прыпыніўшыся, загадаў паклікаць яго. Пазвалі сьляпога, кажучы яму: Ня бойся, ўставай, кліча цябе.

 

Ісус, спыніўшыся, сказаў паклікаць яго; і паклікалі сьляпога, кажучы яму. «Ня бойся, уставай, кліча цябе».

Ён схапіўся, пакінуўшы сваю вопратку, прыйшоў к яму.

 

І ён, сккінуўшы зь сябе верхнюю вопратку, устаў і прыйшоў да Ісуса.

І ў адказ яму сказаў Езус: Што хочаш, каб я зрабіў табе? А сьляпы гавора яму: Вучыцель, каб мне відзець.

 

I, зьвярнуўшыся да яго, Ісус прамовіў: «Што хочаш, каб учыніў табе?» Сьляпы-ж сказаў Яму: «Вучыцелю! Каб я мог бачыць».

Кажа яму Езус: вера твая цябе аздаравіла. І зараз жа відзеў ды пайшоў за ім дарогаю.

 

Ісус сказаў яму: «Ідзі! Вера твая ацаліла цябе», і ўраз стаў бачыць, і ён пайшоў па дарозе за Ісусам.